Hindi pa man kami nakakalabas ng safe house ay tumunog ang phone ko. Ang tawag na ‘yon, kahit hindi ko pa tingnan, alam kong sa isang tao lang nanggagaling.
Siya.
Ang ama ni Icey.
At ang taong nagbibigay ng mga utos na hindi ko pwedeng tanggihan—hindi dahil sa pera, hindi dahil sa kapangyarihan, kundi dahil sa lihim kong misyon sa pamilya nila.
Huminto ako sa harap ng pinto ng safe house. Pinatuloy ko si Icey at ang assassin sa likod, habang ako mismo ay nanigas na parang tinamaan ng malamig na bala. Ang loob ko ay kumulo, pero hindi ko pwedeng ipakita. Hindi kay Icey. Hindi ngayon.
“Who is it? ” tanong ni Icey, lumapit sa akin, ang boses ay halong galit at kaba.
Hindi ako sumagot.
Nararamdaman kong sumusukat sa akin ang tingin niya, sinusuri kung bakit biglang nag-iba ang timpla ko
