Hindi ko alam kung mas kumakaba ang puso ko dahil sa takot o dahil sa galit. Habang nakaupo ako sa loob ng armored na sasakyan, ramdam ko ang bawat pag-ikot at bawat alon ng stress sa katawan ko. Ang lahat ng nangyayari ay parang panaginip na mas masakit pa kaysa sa bangungot—isang panaginip na hindi ko kayang gisingin.
Tinitigan ko si Ismael sa kabilang upuan, nakatuon ang tingin niya sa kalsada, mukha’y nakapokus, bawat galaw ay may kalkuladong bisa. Hindi siya nagkukulang sa kontrol—kaya lang, hindi ko alam kung ano ang mas nakakapanibago: ang kahusayan niya sa pagprotekta o ang katotohanang kailangan niya ring sundin ang utos ng ama ko.
Hindi ko maintindihan. Ang ama ko—ang taong ipinanganak na may kayamanan, kapangyarihan, at lahat ng gusto niya—ay nag-utos kay Ismael na itago ako,
