(Lexie Monteverdi’s POV)
Nagising ako sa liwanag ng umaga, medyo nahihilo pa mula sa tulog. Ang lamig ng hangin sa balcony ang unang bumungad sa akin, at maya-maya’y naramdaman ko ang malambot na init sa tabi ko. Napatingin ako sa tabi—si Elian, nakaupo, tahimik, nakatingin sa paligid, calm as if nothing unusual had happened.
Wait… lumilipad?
I blinked, trying to process. Parang… nakatulog ako sa balcony? Katabi si Elian? How did that even happen? Ang huling naaalala ko ay… ang malamig na hangin kagabi at ang kape sa kamay ko. At ngayon, he was just there, calm, unbothered, like nothing happened.
Hindi ko alam kung tatawa o maiinis sa sarili ko. Slowly, I moved, careful, not to make a sound, pero noticed niya agad. Napangiti siya nang bahagya, eyes soft.
“Good morning,” sabi niya, ver
