(Lexie Monteverdi’s POV)
Pagkatapos ng mahabang breakfast-prep sa kusina, naglakad kami palabas sa veranda para tapusin ang simpleng morning routine. Ang araw ay maaliwalas, may halong lamig ng umaga, at may kaunting simoy na nagdadala ng halimuyak ng sariwang d**o at wet earth. Mula sa kusina, ramdam ko rin ang faint aroma ng kape na natira sa countertop—parang signature scent ng hacienda na nakakarelax kahit nakakapagod sa umpisa.
Kahit busy ang ibang tao sa sarili nilang tasks, ramdam ko na parang may maliit na bubble ng katahimikan na umiikot sa akin at kay Elian. Steady, calm, unspoken. Napansin ko kung paano effortlessly niya inaayos ang sarili—kahit wala namang ginagawa—just sitting there, observing. Hindi niya ako ginugulo, pero ramdam ko ang presence niya. Parang protective shie
