(Lexie Monteverdi’s POV)
Habang naglalakad kami sa maliit na garden ng hacienda, bitbit ang trays ng seedlings at mga tools, ramdam ko ang banayad na init ng araw sa balat ko, kasabay ng halimuyak ng basang lupa at sariwang dahon—parang signature scent ng hacienda. Kahit busy ang grupo sa kani-kanilang gawain, ramdam ko na may maliit na bubble ng katahimikan sa paligid ko at ni Elian. Tahimik, steady, pero ramdam mo ang presence niya. Ang bawat galaw niya, kahit simple lang, ay may rhythm—parang natural na kompas sa gitna ng gulo.
Si Rafa, excited sa bagong project, ay nag-ayos ng mga watering cans. “Lexie, gusto mo bang subukan? Para alam mo kung paano siya gawin,” sabi niya, sabay turo sa hose.
“Uh… sure,” sagot ko, medyo awkward. Mas sanay ako sa kape at laptop kaysa sa buckets at so
