"Hindi mo man lang ba ako inisip noon na balikan man lang?" Sa tanong kong iyon ay tumulo na ang luha ko.
"Hindi. Dahil para sa'kin four years ka nang patay."
Para akong binuhusan ng tubig na puro yelo sa mga narinig ko. Akala ko noon four years ago, iyon na ang pinakamasakit pero one minute ago, nalaman kong tama nga si Mama, may mas sasakit pa.
"Para sa'yo patay na ako? Kung para sa'yo patay na 'ko bakit dumating ka sa sinehan at isinauli sa'kin 'tong kwintas na iiwan ko na sana! Kung para sa'yo patay na 'ko bakit tinulungan mo kaming makita ang nawawala kong ate? Ano bang ginawa ko, Lavi? Bigla mo na lang akong iniwan eh."
Umagos ang luha ko pero wala na 'kong narinig na sagot mula sa kanya. Bumukas ang pinto at pakiramdam ko hinihintay n'ya lang akong lumabas.
Bakit pakiramdam ko
