Kabanata 33
"Anselah..."
Umiling ako at pinipilit siyang itulak. Walang lakas ang mga kamay ko. Ang aking paghikbi ay sumasabay sa tunog ng mga kuliglig. My cry must have disturbed the creatures of the night.
He embraced me. Sobrang higpit ng yakap niya na hindi na ako makagalaw pa. His warmth protected me from the cold breeze.
"Shhh..."
"P-pagod na ako..."
My chest is fast rising sa marahas na paghinga. Hinayaan ko siyang ikukong ako sa mga braso niya.
"Why did I do para magkaganito? I-I have been nothing but be good."
I felt him kiss my hair. I never heard a word from him, tanging mahigpit na yakap at magaang halik.
Nanghihina ako. Pakiramdam ko hindi ko na kayang tumayo pa. I feel drained and tired, ngunit ang sakit nasa aking dibdib pa rin. Wala itong pakialam kung gusto ng bu
