Kabanata 46
It is awkard and at the same time funny sitting beside him in a long trip. He would glance at me from time to time, I get conscious whenever. Mabilis akong nagiiwas ng tingin kapag nakakasalubong ko ang mga mata niya. Sa isip ko paulit-ulit ang paghiling ko na sana malapit na kami sa pupuntahan namin which is impossible. It would take more or less half a day bago kami makarating ng Quezon.
Pakiramdam ko bumalik kami sa umpisa, well, sa tingin ko ako lang naman. He was just driving coolly.
"Why did you call a driver?" sabi ko nang maisip na nakakapagod ang mahabang byahe. Nakaupo lang ako, pero ramdam ko na ang pagod mas lalo naman siya na may hawak ng manibela.
Hindi pa kami nangangalahati. Huminto kami sa isang restaurant para sa lunch. Kumain kami at nagpahinga lang sagli
