Pinipilit na pinipigilan ni Casimiro ang sarili kaya maaga siyang pumasok sa kwarto niya. Isinara niya ang pinto ng marahan, parang natatakot na kahit ang tunog nito ay makatawag ng pansin.
Sumandal siya sa pinto, pumikit, at huminga ng malalim.
Damn it.
Hindi niya kayang manatili sa iisang espasyo kasama si Erica nang matagal. Hindi dahil ayaw niya, kundi dahil sobrang hirap. Dahil sa bawat segundo na kasama niya ito, unti-unting nawawala ang kontrol niya.
You have to stay away, paulit-ulit niyang paalala sa sarili. This is not a game.
Paano ba naman kasi? Nasa harapan niya ang tukso. Hindi man ginagawa ni Erica ang kahit ano, hindi ito humihingi, hindi ito nagpapahiwatig pero sapat na ang presensya nito para guluhin siya. Kapag tumatawa si Erica, parang may kumikibot sa dibdib niya.
