“Sorry pre.”
l
Sabi ni Isagani habang ako ay tahimik na nakaupo lang sa sofa. Nandito kami ngayon sa loob ng aking opisina. Hindi ako umimik dahil gusto ko na sabihin niya sa akin ang lahat.
“Pasensya ka na pre kung hindi ko sa'yo sinabi ang lahat. Nahihiya na kasi ako sa'yo. Lahat na lang ng problema ko sinasalo mo, pakiramdam ko ay manggagamit na ako at mapagsamantala. Hiyang-hiya na kasi ako pre sa'yo.”
Tiningnan ko ito at tumango, nakayuko lang ang aking kaibigan at hindi ko makita ang emosyon na meron siya, pero ang kanyang boses ay sapat na para malaman ko na umiiyak ito.
“Kahit kailan hindi ako nag bilang Isagani, alam mo yan. Ang pera ay nauubos lang ang mahalaga sa akin ay ang pagkakaibigan na meron tayo. Noon nga na walang wala tayo magagawa mo akong pagkatiwalaan, ano pa
