ISANG BUWAN ANG NAKALIPAS..
Tahimik akong umiiyak habang pinagmamasdan ang anak. Nandito kami ngayon sa hospital. Isinugod ito dahil sa lakas ng lagnat nito na talagang ikinanginig ng buong katawan nito.
Unang pagkakataong nakaramdam ako ng matinding takot na ikinaputla ko at ikinanlamig ng katawan ko ng makita ang kalagayan ng sariling anak ko.
Hindi ko inaasahan na ang pagiging tahimik nito simula nang hindi na talaga nagpakita ang totoong ama nito ay magbibigay ng matinding impact sa anak ko. Akala ko, unti unti na nitong nakakalimutan ang ama nito.
Ngunit isang pagkakamali lang pala dahil mas lalo lang nitong dinibdib na hindi na pumupunta ang tunay nitong ama. Sa gitna pala ng katahimikan ng anak ko, 'di ko alam na lihim pala itong nasasaktan ng labis. Ang sakit na sa murang edad
