Maid Cafe President

Maid 9

I don't what has gotten to me para mag suggest ng ganun. Hindi na ako mag kandaugaga sa student council tapos nagdagdag pa ako ng isipin.

I was about to take what I just said... hindi na pwede. Because Ate Nikka already called her eldest sister that we are coming in the weekends! Hello, paano na ang student council ko? Ano nang mang yayari sakanila pag alis ko?

Anyways, I have good news too. Hindi ako nag hugas ng pinggan nung kumain kami. In turns out na kakilala ni Mike and Ate Nikka yung may ari nung restaurant at nilibre kami ng food. I recommend his restaurant because the food is very delicious! (Not because I ate there for free)

Back to the real problem... yung excuse pa lang kung bakit ako mawawala hindi ko na alam paano ko lulusutan. Nevertheless, I am Iyilet Ellisha Mae Del Carmen who never run out of reasons. Let's do this!

I was about to call for a meeting when a bunch of documents came inside my room. May sarili na silang mga paa at utak para hindi ako hayaan na paalisin. How dare this documents!

"You need me?" Oreo, not knocking again. Ngumunguya nguya pa ito ng chewing gum nang umupo sa harapan ko, "That papers was brought by Mae. Hindi ko na rin na tanong where it came from kasi may pirm naman ni Bossing." 

I check the papers... and yes! May pirma nga ng Tita ni Mike. Hindi ba niya nasabihan ang Tita niya? "What the hell is this?" It was an old documents! As in wala pa ako dito ang date ng documents na yun!

Lumapit sa akin si Oreo at naki tingin rin, "Look, Ate." Turo niya sa papel mula sa papel. "Hindi ba't yan ang address ng school?" Agad ko namang dinampot at nanlaki ang mga mata ko. Anong ginagawa ng titulo ng school dito sa office ko?

Mabilis kaming na alarma ni Oreo at tiningnan lahat ng papel at hindi nga kami nag kamali... "Bakit pinadala ni Bossing sa atin ang mga papeles ng school?" Ultimo ako ay hindi makapaniwala sa mga hawak hawak namin ni Oreo Rain ngayon.

"Please, call Mae." even before na maka alis si Oreo sa office ko ay siyang dating naman ni Mae. Mabilis na napatingin sa akin si Oreo pero hindi ko na lang ito pinansin, "Mae, please come in."

Lumapit siya sa akin ng naka ngiti. Hindi ko mawari kung anong meron sakaniya ngayon, "For your information, Pres. It was delivered yesterday kaya akala nila ako ang nag dala kasi ako ang nag receive." I was dumbfounded. Did someone told her about this documents? "Why? What's wrong? Is there something bothering you?" Lumapit ito sa akin pero bago pa man niya mahawakan ang kamay ko ngumiti na ako.

"Ah, yes. I remember now. Boss told me that I should keep this documents for the mean time." Dali dali kong inialis ang kamay ko sa lamesa at tumayo para itabi sa vault yung papers. The truth is, hindi ko pa ulit nakakausap ang Tita ni Mike. Ni hindi nga namin napag usapan kahit minsan ang tungkol sa mga papeles na ito. Because this is too private.

Ramdam ko ang tingin sa akin ni Oreo pero hindi ko siya pinansin. I know something big is going to happen. "Can I go now, Pres?" Mabilis akong tumango sakanniya. "Just call me again when you need me."

When Mae got out from my office natahimik kami parehas ni Oreo na para bang parehas kami ng iniisip. That's when I realize I never called her at ni hindi pa nga nakakaalis si Oreo sa kinatatayuan niya how could she possibly say na pinatawag ko siya?

Hindi naman ako pinanganak kahapon para hindi maramdaman na something is going to happen... or maybe, something is already happening.

Tiningnan ko si Oreo and signalled her to leave me alone. Gusto kong mag isip isip muna. Kung kailan naman akala ko tapos na ang problema pakiramdam ko ay mag sisimula pa lang talaga ang tunay at napaka laking problema na kahaharapin naming lahat.

Mabilis kong tinawagan si Louis about what happened at kahit siya hindi makapaniwala sa nang yari. Hinri rin naman siya makapag bigay ng suhestyon dahil heto pa lang naman ang nang yayari sa amin.

"Pres, I think we should expect that somethings going to happen. But now.. you have to focus on the things we have now." He smiled at me. Tama naman si Louis. Hindi ko lang maalis sa isip ko... is it because ramdam mo na it's about Mike and his Aunt?

Napa buga na lamang ako ng hangin, "I guess you are right... or maybe I think too much." I started shrugging my thoughts away. May mas malaki kaming problemang kinahaharap other than this. "Oh, I remember." Louis looked at me with a question in his face. "I have to leave you in charge because I have some errands to do starting this friday. I will be back at Monday."

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Louis at iniwan ko na siya opisina. Alam kong kung hindi pa ako aalis marami pa ang itatanong ng isang yan at baka masabi ko na lamang bigla sakniya. Mahirap na! Nakasalalay dun ang reputasyon ko bilang isang presidente.

"How many times do I have to tell you that earrings are not allowed?" Ganiyang sitwasyon ako inabutan ng mga co-oofficers ko na halos umuusok na ang ilong. Napa pikit ako ng mariin bago muling tumingin sakanila, "Halos half naked na kayo." Hingang malalim, Ellie. Kausapin ng maayos.

Pero halos sumabog ako sa inis ng nakita kung gaano katakot ang nararamdaman ng mga babae sa loob ng eskwelahan. Pero bago ko pa man sila masapok lahat ay dumating si Mike hugging me so tight. "Fix yourself."

Halos hindi na sila mag kadaugauga sa pag kilos. Sino nga ba naman ang hindi susunod sakaniya? Sabi nga nila, "He is the tamer of the cold hearted lion." Funny!

Hindi na lamang ako umimik at umalis na sa harapan nila. I know Mike can handle them. Paano nga bang hindi? He is one of the best student in here. When I say... best, he is on top. Even on top of me. Mapaka acads man, sports, or even martial arts he is the master. Do you think I can beat him? I don't think so too.

Nasanay na ako na sa tuwing dadaan ako sa harapan nila ay para bang lahat sila ay biglang nag lalahong bula at biglang nag susulpotan... it was as if I am sort of a demonic aura.

I don't care, anyways.

Hindi ko namalayan na nakaidlip na pala ako sa rooftop and I swear pakiramdam ko any minute sisilab ako sa sobrang init. Ganun ba talaga ako ka pagod na halos hindi ko na nainda yung init ng araw?

"You should take care of your health, Pres." He sounded so bored kaya agad akong napa tingin sakaniya holding an umbrella. "You sleep like a squirrel during her hybernate." Tawa tawa pa nitong komento.

Mag sasalita sana ako nang bigla niya akong abutan ng tubig. Kaya imbis na mainis ay nag pasalamat na lamang ako, "Have you been skipping classes?" Napapalaban talaga ako ng inglesan kapag ito ang kausap ko... hello? Nasa Pilipinas tayo, mind you. I wanted to add.

He chuckled, "Do I still need to atted classes?" Oh, I almost forgot. No teacher wants him insidde the classroom. Sino ba ang may gusto sa teacher na mas marami pang alam ang tinuturuan niya kaysa sakaniya.

"Oh, please Mike." Hindi ko na mapigilan na hindi matawa. I miss talking to him like this. Yung wala lang... puro kayabangan lang niya at ang inglesan naming mapanakit ng ulo. "By the way, are you coming with us?"

Tumingin sa akin to na para bang gulat na gulat and suddenly he smile and my heart skip a beat! What was that? "You want me to come with you? I thought I am annoying you." He laugh as my heart rejoice! Bakit ka ganyan puso? Bakit ka nag mamadali sa pag t***k? May lakad ka ba?

"In your dreams!" The good thing is, I didn't stutter. I still won, right? Okay, if you say so. "Ate Nikka told me to ask if you are coming with us. Kailangan daw namin ng bodyguard." Oh diba? Akala mo naman mga artista kami at anak mayaman para mag hire ng bodyguard. Nakakatawa talaga.

"If you ask me nicely... I will accompany you." Seryoso lamang ang mukha niya at hindi ko mabasahan ng kahit anong emosyon. Bakit ba ganito ka misteryoso ang isang to?

"Can you come with us?" I can't beleive I said that starring at his brown eyes and I think I choke my tounge when he smile again at me. Hindi ko alam pero pakiramdam ko masama sa kalusugan ko ang pag ngiti ngiti na yan ni Mike. Para akong hihimatayin kasi nauubusan ako ng hininga.

Lalong bumilis ang t***k ng puso ko ng lumapit siya sa akin. Now, I can see his perfectly white teeth up close and it's not good for my heart. "I will always go where my heart is." Can you tell me exactky how to breathe? Becaue at this very moment pakiramdam ko nakalimutan ko na kung paano ang huminga. "But before that, please breathe."

Tsaka lamang ako nakapag pakawala ng hininga when he said that. Naramdaman ko ang pag-init ko. Nilalagnat ba ako? Sabi na nga ba! Mike is not good for my health. He keeps on making my heart skip a beat!

Hindi na lamang ako umimik after that awkward situation.

God of all God's, please give me more strength to carry on. Hindi ko alam kung tatagal pa ako sa mundong ito kung palagi akong mapapalapit kay Mike. Please, help me survive!

"Welcome back, Master!" I look up and I almost choke my tongue ng makita na papasok yung mga officers ko. Mabilis akong tumalikod sakanila at bumalik sa loob ng kusina. Anong ginagawa nila dito? I histerically trying to calm myself. I didn't even know how I did that.

Ate Nikka held my hand, "What's bothering you?" Bakas na sa mukha niya ang pag aalala. But I couldn't speak instead tinuro ko na lamang ang pwesto nila Oreo Rain, "Ohhhhhh." 

Ate Nikka ddecided to came up with an idea... a masquerade theme in the middle of summer. I wanted to laugh but this is the least we can do para hindi nila ako makilala. Even if it's annoying to wear, I could't help but hold my temper. I have to work and that's what I need to do right now.

Napa tingin ako kila Louis and they all look so serious. I wanted to ask them pero how can I? I am working and supposedly they shouldn't know. But I still need to ask them how are they doing right? Kaya madali akong pumunta sa locker at kinuha ang ccellphone ko to call Louis.

I am sure that they will creep out when they see me. Like, hello? Mukha akong stalker na nakasilip lamang mula sa malayo at hinihintay ang mga sunod nilang gagawin.

He finally pick up the call with a huge smile on his face, "Napatawag ka Pres?"

I wanted to pull his nostrils. Ang saya saya mo pa pero ako inis na inis na sa suot ko? How could you! "What's up? Where are you and the guys?" Hold your temper, Ellie.

Did he just smirked and looked at my way?! "We are at coffee shop 2 kilometers away from school. Have you heard about...." He pause for a while. I won't fall for your bait! I won't! "Caffelandia."

Napa buga na lamang ako ng hangin, "What are you doing there not inviting me?"

Narinig ko mula sa pinag tataguan ko ang malakas niyang tawa as if it was a joke, "You are already here, right?" My eyes widened. He knew?! "I mean, you calling me."

No logic at all! "Whatever. Are you guys talking about me that's why you didn't invite me?" Natawa ako sa sarili kong sinabi but he doesn't. Biglang sumeryoso ang mukha nito and everyone asked him what happened. What? What did I do?

"Actually, yes." He said not blinking his eyes! Parehas kaming natahimik. What the hell did he just said? "Hoy, Pres. Joke lang. Seryoso ka naman ata masyado dyan."

"Right this very moment I wanted to punch your face." Malakas na tawa na naman ang pinakawala nito.

"I know you actually can." And I think I almost drop my wig when he look at my way and wink at me! Did he just wink at me?

"I swear, I am going to kill you once I saw you." I can't hold my temper any longer. Gusto ko na lamang lumabas dun at suntukin siya sa mukha. But... on the other hand I can do it any day huwag lang ngayon.

"I know you can already see me, Pres." And on cue... biglang bumilis ang t***k ng puso ko. Pakiramdam ko ay may alam siya. "May mata ka kahit saan kami mag punta e." Humalaklak na naman ito kaya halos lahat ng tao ay napa tingin sakaniya. Way to go, Louis!

Binaba ko na lamang yung tawag at nag pigil ng inis. Bakit ba kasi sa dami ng mapupuntahan nila dito pa sila mapapadpad? Hindi talaga ako makapaniwala sa mga taong to! Hindi mo alam kung ano bang nasa isip ng mga to? Tapos na ba nila yung mga iniwan ko sakanilang gawain? Kailangan ko pa bang dagdagdan?

Hindi ako makapaniwala na hanggang sa mag close ang store ay nandun sila at ang lalakas pa ng tawa! Kumusta naman yun, hindi ba? Wala namang nakakatawa sa mga pinag uusapan nila.

Hindi ako nakikinig, okay? Sa tuwing napapadaan kasi ako ay para bang ang saya saya nila. Ang sarap pag uuntugin! Naka uniform pa sila tapos ganiyan sila kaka ingay? Parang mga nakawala sa kweba nila. Nalulungkot naman ako para sakanila.

"Where have you been?" Napa lingon ako ng makilala ko ang boses nung nag salita. So, hindi lang pala si Louis ang nandito. "Lower down your voices." Masungit na sita nito sa grupo nila Louis. May dalaw ata si Mike ngayon kaya sobrang sungit.

Hindi ko na lamang sila inintindi kasi kampante na rin naman ako na hindi nila ako kukulitin. Ay, wow. Big word, KAMPANTE. Natawa na lamang ako sa sarili ko. "She wouldn't hear us, Kuya. Ininis na siya ni Louis." Sino na naman ba ang ininis ng isang to?

Umalis na lamang ako dun at tumulong nasa likod. Nang bumalik ako dun ay nakaalis na sila maliban kay Mike na mukhang malalim ang iniisip. Hindi man lang niya namalayan na naka upo na ako sa tabi niya. "Yow, Mike."

Mahinang tumango lamang ito sa akin. Hindi totoong hindi niya ako nakita. Pero totoo na malalim ang iniisip niya, "You done with your shift?" Mabilis lamang akong tumango sakaniya and he stood up and walk without saying anything.

"What just happened?" Nag kibit balikat na lamang ako at sumunod sakaniya sa pag labas. Nakatayo lamang siya dun at walang imik na tumingin sa akin at mabilis na nag lakad, "What is wrong with you?" I know he heard me kasi tumigil siya sa pag lalakad pero hindi siya lumingon sa akin, "If you have something to do, you can go. Hindi mo naman ako kailangang ihatid pauwi. I can manage." Nag lakad na lamang ako at hindi na lumingon pa.

He pulled my arms and the next thing I knew he was hugging me so tight. I can feel how heavy is carrying right now. Hindi ko alam paano ko naramdaman yun... pero his hug is telling me he is tired. "Please, no. Let me do this for you."

I hug him back. "I don't know how... but I can feel you." I felt him stiffened. "Don't forget that I am always here for you, okay?" His hug tighten. I couldn't believe na I am letting him hug me this tight. 

Walang umiimik sa amin habang nag lalakad. Naka hawak lamang siya sa akin at hinahayaan ko naman siya. I think this is right na hindi ako mag salita, hindi ba? Na hayaan na lamang siya na isipin yung mga dapat niyang isipin.

But the truth is... I don't really know what to say or do in this kind of situation.

Pero hindi ako makatagal sa ganitong sitwasyon... kaya tumigil ako sa pag lalakad at hinarap siya, "I want to tell you a secret." Tumigil naman siya and smile. Nakaramdam ako ng kirot sa puso ko ng hindi umabot mula sa mata ang ngiti niya, "Kapag naiinis ako sa mga naririnig ko imbis na lumaban ako pilit ko na lang silang pinapatay sa isip ko. Hindi na nila alam, naka ganti na agad ako." He was trying to smile to reach his eyes. Pero hindi pa rin.

Muli niyang hinawakan ang kamay ko, "Let's go. You need to have a good night sleep. You still have a long day tomorrow." Tahimik na ulit kaming nag lakad.

Napa buntong hininga na lamang ako at tumigil sa pag lalakad pero tuloy pa rin siya. Pero nang mapansin niyang hindi ako sumusunod sakaniya ay tumigil din siya. I don't if saying things like this will help him. Pero this is what I am feeling right now. This is what I want to tell him right now, "Stop faking smiles." Bahagya siyang nagulat pero naka bawi rin naman siya.

Hindi ko nakikita ang reaction na binibitawan niya maliban na lamang sa mga mata niya. Nasa ilalim ako ng poste habang siya ay nasa madilim na parte ng daan. It's a luck, right? "We have to keep wallking, Ellie."

I took one step before I spoke, "I don't why I am feeling this... pero everytime na nakikita kita bumibilis ang t***k ng puso ko. Masaya ako na nakikita kitang masaya. Lagi kong nakakalimutang huminga sa tuwing nakikita ko ang mga ngiti mo na umaabot hanggang sa mata mo." I took another step towards him... and I can feel his stares at me. "I feel like loosing my mind whenever you are around." I took two steps towards him. "But the funniest thing is that I am comfortable holding your hand. I love how it perfectly fills the spaces in my hands." Lumapit ako sakaniya without saying another word. Hindi rin siya umiimik pero his eyes are trying to say something.... something his mouth couldn't tell at the moment.

Hindi ko alam kung lalo lang akong naka gulo sa iniisip niya. Kaya tuluyan akong lumapit sakaniya and held his hand, "I also don't know what I am saying. Let's just go." Hinatak ko siya upang mag lakad na rin pero hindi siya gumalaw. Gusto kong umiyak dahil sa naging reaksyon niya... pero bakit? Bakit parang nasasaktan ako?

He wasabout to speak when I started crying.

Hoy, tears! Why are you betraying me? Bakit gustong gusto mong nag papakita kay Mike ng walang pasabi sa akin? Can you inform me next time?

Nakita ko ang taranta sa mukha niya when he saw me crying. "Bakit nasasaktan ako, Mike? Bakit umiiyak ako?" Are you out of your mind, Ellie? Talagang sakaniya mo pa tinatanong kung bakit ka umiiyak? Anong malay ba ni Mike sa nararamdaman mo? "Bakit parang ang sakit sakit dito?"

"I love you, Ellie."