Maid Cafe President

Maid 8

ONE freaking word, nakaka pagod! 

Wala ni isa sa amin ang nag expect na maraming pupunta. Hindi katulad noon na talagang kami kami lang ang nasa loob ng campus... dahil takot ang karamihan ng estudyante na pumunta dito sa amin dahil malalala talaga ang mga nag aaral dito.

Para kang araw araw bumibisita sa kulungan. May mahahaba ang buhok, ultimo lalaki dangling ang hikaw, may mga tattoo na tinubuan ng tao pa. Hindi mo nga pag kakamalan na school to kung hindi mo makikita ang facilities.

Speaking of the devil... nako! Baka kung nahuli huli pa ng dating sila Mae nun ay napa lapa ko na sa tigre ang mag nanay na impostora na yun! Masyadong maraming itinatago sa buhay hindi naman mga kagandahan.

"Let's do this guys." Huminga muna ako ng napaka lalim bago ko napag pasyahan kumatok sa opisina ni Mrs. Estrada. Hindi ko nga alam diyan at bakit hindi kami nilapit sa board at nag desisyon na siya ng kaniya. 

As we entered the monters lare, kinilabutan agad ako. Somethings smelly around here. O baka nag katotoo na ang mga panaginip ko na naiwan at natusta na ang haliparot na Ensaymada na yun?

Pero I can sense something wrong in here. Scratch that, something is wrong with these two. I'm pertaining to Mrs. Estarada and her bread, Ensayamada.Bagay silang mag nanay, actually. Si Mrs Estrada, mukhang baker, while Ensaymada is the bread.

This is not my usual self, mind you. It's just that hindi ko lang talaga mawari kung bakit sobrang init ng ulo ng mag-iang to sa akin at hindi ako matantanan sa pag popower trip nila, hindi ba? Yung imbis na tulungan ako ay mas lalong pinalala yung mga sitwasyon namin. Ang galing na dean, hindi ba?

Oras na napa lingon sila sa amin ay ka agad na lumawak ang mga ngiti nila, yung tipong gugustuhin mo na lang silang hatiin sa walo at itapon sa ilog pasig, "So, Miss President." Tumikhim naman si Oreo mula sa tabi ko, "...and your lovely officers."

Nag pakawala ako ng malalim na pag kakahinga bago muling nag salita, "We looked everywhere, pero hindi po talaga namin mahanap yung mga files." Mag sasalita pa sana ulit ako pero parang umurong ang mga dila ko ng bigla siyang ngumiti. Yung ngiti na kahit ako hindi ko ineexpect.

"Napag-usapan na natin to, Miss Del Carmen. You even agreed." I can really sense something going around here. Hindi ko lang mapicture out kung ano. It's either may mali talaga dito o pakiramdam ko lang yun... or maybe, in between.

Hindi ko alam kung anung sasabihin ko. Pinang hihinaan ako ng loob. Iniisip ko pa lang yung mga kasama ko dito, umuurong na ang dila ko. 

Hinawakan ni Oreo ang balikat ko and whispered, "You can do it, Ate Ellie. We got your back, okay?" Those words made me come back to my senses.

"Kasama rin sa usapan natin na if I found another solution maaabswelto kami." But that Ensaymada wouldn't just stop there. Nakikisali pa, porket ang laking advantage sakaniya ng nang yayari. No way in hell na tututoran ko siya! Manigas siya!

I really can't imagine this school without these people behind me. Kung tutuusin hindi naman dahil matapang ako kaya nabago ang school. Kung hindi dahil sa sipag at tyaga ng mga officers ko. HIndi ako makakapayag na basta basta na lang mawawala ang mga pinag hirapan nila. Gagraduate na ang iba sakanila. At nag babayad naman sa school na to... pero bakit kailangan umabot sa ganito?

Nanlambot ang tuhod ko sa ngiti ng mag-ina na para bang sinasabi na wala na akong magagawa para sakanila. Totoo nga ba? Dahil lang sa kapabayaan ko maeexpelled na parang mga high school student ang mga batang to? Na may mataas na pangarap?

Lalo kong hindi naramdaman ang mga tuhod ko nang nag salita si Mrs. Estrada, "I am officially saying that you guys are expelled in this school." Pakiramdam ko ay nalunok ko ang dila ko sa narinig ko. Bakit?

Muntik na akong mapa upo sa pag kakatayo ko kung hindi lang ako inalalayan ni Oreo at Louis. They are smiling at me na para bang sinasabing may tiwala sila sa akin. I can feel my eyes are getting heavy. Pero not now. Kailangan ako ng officers ko. Kailangan ko silang ipag tanggol sa mga masasamang tao katulad ng mag-inang to.

"If you are going to expel them... you have to expel me too." Bakas sa mukha ng mag-ina ang gulat. Kahit ang mga tao sa likod ko ay sinasabing bawiin ko. Pero hindi... kung aalis sila sa school na to, sabay sabay na kaming aalis. Paano pa't naging iisa kami kung papabayaan kong ako lang ang matitira dito?

"We have an agreement, Miss Del Carmen!" Mataas na boses na pag kakasabi ni Mrs. Estrada. 

Umiling iling ako at tumalikod na. Para saan pa ang pakikipag-usap sakanila kung hindi naman sila makikinig sa akin? Ano pa't naging boses ako ng mga estudyante kung hindi rin naman ako magagawang pakinggan ng nakakataas?

Nagulat ako ng bigla akong hilahin ni Ensaymada and I was caught off guard ng makitang sasampalin niya na ako. Siguraduhin lang niyang masasaktan ako kasi hindi ako papayag na hindi ko mapapapula ang pisnge niya sa oras lumapat ang palad niya sa mukha ko.

I didn't close my eyes at tinitigan ko lamang siya sa mata. "What are you doing?" Bakas sa boses ni Mike ang pag ka inis habang hawak hawak ng mahigpit sa braso si Ensaymada, "Who the hell gave you the permission to hurt her?" His eyes were dark. Ramdam ko rin ang lamig sa bawat salitang binibitawan niya.

Naiiling na papalapit si Mae. "Talagang may balak ka pang dagdagan ang offense mo, Amanda? Hindi pa ba sapat na sinet-up mo ang mahal naming Presidente?" Lahat kami ay napa tingin kay Mae. Kahit naman pala papaano may sense ang pagiging late ni Mae. "If I were you, Pres, double check the cctvs." 

Parang may kung anong tumunog akong narinig. Bakit hindi ko man lang naalala na may cctv nga pala ako sa office ko? Sa lahat talaga ng makakalimutan ko, bakit yung mga imporatanteng bagay pa? Nakakaawa ka, Ellie.

"I am not going to tell Auntie anything kung titigilan niyo ang student council officers." May kung anung presensiya ang nararamdaman ko kay Mike sa mga oras na ito. Hindi ako natatakot sakaniya pero naramdaman ko ang panlalamig ng mga palad ko. 

Lahat ng nasa loob ng opisina ay nagulat. Huwag nilang sasabihin na ako lang ang nakakaalam na Auntie ni Mike si Miss Ashyn! Bukod sa parehas na malakas ang dating nila, halata naman na iisang genes lang pinang galingan nila!

Is it just me or talagang tumingin yung mag-ina kay Mae.

I want to confirm if it's real pero bakit? Bakit kay Mae sila naka tingin? Dahil ba galit sila kay Mae at naibuko sila sa mga ginagawa nila? O may kinalaman si Mae sa mga nang yayari? Napa iling na lamang ako sa iniisip ko.

Biglang natauhan si Ensaymada at umentra na lag kahit wala sa script. "Two faced bitch." Napailing na lamang siya, siguro sa mga pang yayari. Kahit na tinapay siya I know deep inside naguguluhan na rin siya.

"Enough. Guys, let's go." I won't waste any of our time. We must start that event. "As for the two of you.. Let's meet at the councilor's office...tomorrow."

Now all is well. Hindi na rin ako masyadong dinadalawa nang puberty shits na yun at gagawin ko ang lahat huwag lang maulit ang ganung karanasan sa buhay ko. Ang bigat bigat sa balikat.

The weirdest thing that happened was that may kulang sa part ng cctv. As if it was edited or somehow na pinutol. I don't know, wala naman akong alam sa mga cctv pero makikita mo naman sa time lapse nung video.

Masyadong maraming nang yari noong nakaraang araw. Mag mula sa puberty shits hanggang sa school problems. Mabuti na lang ay hindi nakikisabay ang Caffelandia kung hindi baka tuluyan na akong nasiraan ng ulo sa dami at sabay sabay na pang yayari.

Napa hilot ako sentido ko. Masyadong maraming nang yari. Mabuti na lamang at na tapos na ang madidilim na araw namin.

He sat beside me and offered a drink, "You okay, now?" I smiled happily at him. "It's good that you are back." I suddenly froze. Hindi ko alam na may ganiyan pala siya kagandang ngiti bukod sa pantay at mapuputi niyang ngipin. He snap me back to the reality.

Pasimple akong tumikhim at nilibang ang sarili sa mga papauwi na, may dala dalang ngiti sakanilang labi. "Thank you for helping us." It's smooth. Hindi ako nakaramdam ng kahit anong hiya. It was shocking but said it anyways.

Ginulo naman niya ang buhok ko at bahagya na natawa, "The thing I do for love." Sabay naman kaming natawa sa sinabi niya. How fascinating, Ellie. Tinatawanan mo na lamang ang mga pang aasar niya sayo. Because it's not a joke nor a false statement... but it's proven for almost 2 years now.

The bonfire in the middle makes my heart calm just by watching it. Can yo believe it? It felt warm... or is it because of the man beside me? 

Saglit akong nag nakaw ng tingin sa seryoso niyang mukha bago muling ibinalik ang tingin mula sa bonfire. He's so calm. Siguro isang himala na kapag nakita ko ulit siyang magalit at wala sa composure.

The thing is, I don't want to rush the bf and gf words between us. 

I think I heard him call my name and when I look at him... he is smiling so beautifully. He looks... contented and at peace. Hindi ko na namalayan na napa ngiti na rin pala ako. 

I never met another human being as contented and as peaceful as him. 

"Anong ngini ngiti ngiti niyo dyan ha?" Mabilis na pag akbay sa akin ni Louis na mukhang kagagaling na naman sa pag tulog. Kailan kaya hindi matutulog ang isang to? Kaya siguro lagi siyang iniiwan kasi lagi siyang tulog. Charot!

Mike smiled at me at ibinalik din naman agad ang tingin sa bonfire, "We have a lot to be thankful for." Napatawa naman ng pagak si Louis. Minsan talaga hindi ko maintindihan ang ugali ng isang to. Sa tingin ko ay kulang talaga ng turnilyo ang utak nito.

Maya maya pa man ay tumigil ito sa pag tawa at umupo nang maayos sa tabi namin, "I guess you are right." The weirdest part is that he is smiling from ear to ear!

Right on the cue, Oreo Rain is already walking in front of us waving and smiling. Is it just me or talagang he was staring at Oreo when he said those words?

Oreo suddenly hug me with a tears in her eyes, "I miss you, Ate!" Wala akong ibang nagawa kung hindi ang tumawa at yakapin na lang siya pabalik. "Ang clingy mo talagang bata ka." Oreo imitating me with her hand gestures kaya sabay sanay silang tumawa ng malakas.

"Not funny." I said with my arms crossed. 

Mike was about to say something when my phone rung. I immediately excuse myself to only hear Ate Nikka crying from the other line. Hindi siya nag sasalita pero I ca hear her sobs from the other line... what's happening?

When she was about to speak nakaramdam ako ng kilabot as if something's happening. I couldn't conclude. Wala akong ibang maisip na dahilan... or maybe just because she misses me? But damn, hindi siya iiyak ng ganyan kung yun lang ang dahilan.

Mike look at me questioningly. I nodded my head at him pero lumapit pa rin siya sa akin. Ipinarinig ko sakaniya ang iyak ni Ate Nikka and I was shock when he pulled me to run with him.

Now I can fully confirm that... something's up. 

I heard Oreo and Louis calling us but the way I see Mike something happened seriously... if it's about Ate Nikka itself or the Caffelandia, I can't tell.

He was driving seriously. Pero bakas pa rin sa mukha niya kung gaano siya ka kalma sa nang yayari. I wish I can be this calm when I find out what's happening.

But when he held my hand... tsaka lang ako napa ngiti. He is nervous as well. His hands are cold and all sweaty. Magaling lang siya mag tago nang nararamdaman niya but he is as human as me. 

"What happened?" Agad akong pumasok sa Caffelandia and so all of them na sobrang nanlulumo. "Is everyone all right?" Sabay sabay silang tumango pero malungkot ma tumingin sa gawi ni Ate Nikka.

I sat beside her at agad siyang niyakap. Bakas na bakas sa mukha niya ang pagod mula sa pag iyak pero kahit anong pilit niyang pigil sa pag iyak ay tuloy tuloy pa rin ang mga luha niya.

I swallowed hard. Hindi ko alam paano gagawin sa mga ganitong sitwasyon. I want to her that everntually everything's going to be all right but... I don't think that could help. I want to ask again what happened but the way I see it Ate Nikka wants to cry her heart out.

Mike is intently looking at me. Alangan akong ngumiti sakaniya. He smiled and sat beside us. Hindi rin siya umimik. Pero nakikita ko mula sa mga mata niya na nasasaktan din siya para kay Ate Nikka.

Isa isa na muna silang nag paalam para pumasok o umuwi sakani kanilang bahay. Babalik na lang daw sila matapos ang mga dapat gawin.

Mike held my hand, "Are you guys hungry?" His voice is getting sweeter everyday. God! Why do I deserve this kind of man? I smiled at him and he gently help me to stand. "Nikka, come and eat with us."

Tumingala ito na para bang nag aalangan na sumama sa amin kaya inilahad ko ang kamay ko sakaniya, "Come with us, Ate." I smiled sweetly.mpero napangiwi rin naman ako nang titigan niya lang ito, "Ate Nikka, hindi kami mag dedate. Kakain tayo." May diin na pag kakasabi na ikinatawa naman agad nilang dalawa kaya nauna na akong lumabas.

Mga pashnea! 

I smiled in disbelief when they are laughing together. Sobra akong nag alala tapos tatawa tawa lang siya nang ganyan? Tapos nung ako yung kumakausap sakaniya nung hindi niya ako pinapansin? 

Mabilis akong sumakay ng kotse ni Mike at hindi na umimik. Ano bang akala nila joke time yung pag alala mo?! Bihirang bihira na nga nila makita yung pag aalala ko hindi pa nila sagarin! Nakakaubos ng pasensya.

Imbis na sa tabi ako ni Mike umupo ay dun ako sa likod umupo. Hindi man lang nila napansin yun at tuloy pa rin sila sa kwentuhan. 

Hindi ko tuloy alam kung sensitive lang na talaga ako o sila yung may problema. Nakakainit ng dugo yung tunog ng tawa nila na umaalingawngaw sa kotse! Hello?? Nandito pa kaya ako?

Tumunong ang cellphone ko na ikinaagaw naman ng atensyon nilang dalawa. 

"I told you many times to check the papers thoroughly. Alam mo naman kung gaano sila kahigpit when it comes to documents. I couldn't believe na nakaligtaan mo yun." Walang preno kong semon kay Louis na malamang sa malamang ay nag kakamot na ng ulo.

Hindi ako makapaniwala! Ipinasa niya ang mga reports na raw! When I say raw, meaning hindi ko pa napuproofread! Ni wala ko pa ngang pirma yun at tanging gut feeling lang ang meron siya. Awtomatikong tumaas ang kilay ko sa sinabi ni Louis, "Can you even hear yourself talking? Pagkakamali mo yun tapos you want me to ask for Mike's help? Over my dead body!" Mabilis kong ibinaba ang tawag nang mapansin kong nakatingin sila sa akin. "Ibaba mo na ako."

Hindi makapaniwalang nakatingin sa akin si Mike mula sa rearview mirror. "What are you talking about Ellie? We are in the middle of the high way." Bakas na sa boses niya na naiinis na siya kaya tinaasan ko siya ng kilay.

"I said, drop me off." Naiinis ako. Akala ko I can rest now! Hindi pa pala. Dagdag pa tong Mike na to na simpleng ibaba lang ako hindi pa maunawaan! Gusto ba niya in french pa?

Hindi pa rin niya tinitigil yung kotse pero pasilip silip pa rin siya sa akin, "What is your problem?" Huwag mo kong matanong tanong!

"Basta ibaba mo lang ako." Hindi na ako nagulat nang bigla niyang ihinto yung kotse kaya agad akong bumaba ng walang pag dadalawang isip. Highway my us! Edi sagasaan nila ako. Konsenya na nila yun.

Bigla akong hinablot ni Mike mula sa kamay ko. "I am asking you. What is your problem?" Gusto kong matuwa na nakukuha pa rin niya maging kalmado kahit na konti na lang masasagasaan na kami. 

"I have a lot things running in my head right now. Please." I let go of his hands and started walking. Sa totoo lang... I'm just tired. I now. I feel like a child now. Para akong bata na pinag bawalan mag laro sa playground. 

I can still feel na sumusunod siya sa akin. Gusto ko siyang lingunin pero I know the moment na lumingon ako  titigil ako sa pag lalakad at sasama sakaniya pabalik sa kotse. Pero paano na ang peace of mind ko?

Nakarinig ako ng sunod sunod na busina. Si Ate Nikka na pala nag mamaneho ng kotse ni Louis. Gumagawa na rin kami ng traffic kaya maririnig mo na ang pag sigaw ng mga taong maiinit na ang ulo. 

"Iha, sasakay ka ba o gagawa ka na lang ng eksena?" Nanlaki naman agad ang mga mata ko sa sinabi ng babae mula sa kotse sa likod. "Mga kabataan nga naman!" Natatawa naman na hinatak ako ni Mike pasakay ng kotse. Ano pa bang magagawa ko? 

Sa likod kami parehas sumakay at nararamdaman ko ang simpleng pag silip ni Ate Nikka sa amin, "Kayong dalawa, ayusin niyo yang mga ugali niyo ha." Umiiling iling pa ito habang seryoso na nag mamaneho. "Ikaw babae, tinatanong ka ng maayos kung anong problema mo. Kung ayaw mong mag sabi, sabihin mo na hindi ka pa handang sabihin. Hindi yung bigla ka na lang mag papababa. Pati pa ako nadadamay sa init ng ulo mo." Nakangiting nakatingin lamang sa akin si Mike ma para bang tuwang tuwa na pinagagalitan ako. "At Ikaw naman lalake. Sinabi lang nitong isa na ibaba mo siya, binaba mo naman agad!"

Sabay lang kaming napa oo ni Mike sa sinabi ni Ate Nikka. Sa totoo lang... this is the first time ma sinermunan niya ako. Kasi kadalasan siya ang pinagagalitan ko dahil sa katigasan ng ulo niya. 

Naramdaman ko ang pag hawak ng kamay ni Mike sa kamay ko. Hindi na lamang ako nag reklamo at ayoko ng masermonan pa. Dahil sa kaengotan ni Louis ang daming nadamay! Nakakahiya!

Si Ate Nikka na ang namili ng kakainan namin kaya wala na akong nagawa. Hello, mamahalin na restaurant kaya ang pinili niya at wala akong pera! 

Marahan kong hinatak sa damit si Mike. Pero lumingon lang ito sa akin at inalalayan ako papasok. Bakit ba hindi makaramdam, Mike?

Nang makaupo ako ay agad na sinilip ko ang pera ko sa loob ng bag ko. Marami akong mga nakasipit na pera sa bag ko pero mukhang hindi pa rin aabot kahit isang menu. Paano na ako nito? Ayoko namang mag hugas ng pinggan ng wala sa oras!

Kung minamalas ka nga naman oh!

"Sorry, Ma'am. Hindi ko po sinasadya," pero ang matindi, kay Mike siya naka tingin. Hello, ate? Nandito yung mukha ko? Wala sa jologs na yan.

Ngumiti lamang ako at winagayway sa mukha niya yung basahan na dala niya, "Okay na lang yung kasama ko. Baka gusto mong ako naman ang iassist?" 

Narinig ko naman ang pigil na pag tawa ni Ate Nikka mula sa tabi ko lalo na nang sumimangot ang babae sa harap ko. Sige girl, lalo mo pang alisin sa isip ko na wala akong pera. Hindi na lamang ito umimik at tinulungan ako. "Thank you."

"Anything you want, Sir?" 

Hindi ko mapigilan na hindi sumabat sa lambunchingan nilang dalawa, "Kami, Miss? Nagugutom din kami. Hindi mo ba kami tatanungin? Kasi kung hindi dun na lang kami sa Manager mo hihingi ng service." Walang imik ito na kinuha ang order namin. Akala ko pa man din ay sasagot din siya sa akin. Nag sisimula pa lang akong ilabas yung init ng ulo ko..

Maya maya ay sumabog na ang tawa ni Ate Nikka kaya napalingon ang lahat, "Isip bata talaga."

Mabilis akong napa simangot sa sinabi niya. Bago pa man ako makapag salita ulit, nag salita na si Mike. "What really happened, Nikka?" He was so serious all of a sudden.

Napatigil naman ako sa pag hihimutok ng butchi ko at napa tingin sa papel na pinakita ni Ate Nikka, "Hindi na kumikita yung Caffelandia sa Isla namin kaya kailangan kong umuwi para isarado ang Caffelandi dito. Hindi ko man gusto pero anong magagawa ko?" Bakas na bakas sa boses ni Ate Nikka ang lungkot.

"Bakit kailangang isara, Ate? We can close it temporarily and we help the main branch." Ngiting ngiting suhestyon ko sakaniya.

Napailing na ginulo gulo ni Mike ang buhok ko, "You and your sill brain."