NAAALIW na pinagmasdan ni Argon ang pirea na nasa kaniyang daliri. Malapad ang pagkakangiti nito dahil ang matagal na pag-asam na maangkin ang pirea ay natupad na sa wakas.
“Napakaganda niya, hindi ba, Lusiya?” tanong niya sa dama na hindi inaalis ang pagkakatitig sa pirea.
“Tunay na nakakabighani, Panginoon. Ngunit labis kong ipinagtataka kung bakit hindi mo na lamang pinaslang ang tagpagmana ng pirea.”
Naniningkit ang mga mata ni Argon na tinitigan ang pirea. “Hindi pa kailangan, Lusiya. Kinaawaan ko ang paslit na iyon. Ni hindi niya kayang gumawa ng kahit kaunting apoy,” natatawang wika ni Argon.
“Ngunit paano kung bawiin niya sa iyo ang pirea, Panginoon? Batid kong tutulungan siya ng mga Mira upang gawin iyon.”
“Hindi na nila makukuha mula sa akin ang pirea, Lusiya. Hinding-hind
