"M-Miranda?" 'yon ang tanging mga salitang namutawi sa bibig ko. Hindi ako makapaniwalang nasa harap ko si Miranda.
She was dressed like a doll carrying a transparent backpack full of toys.
Halos maluha ako habang pinagmamasdan ang umiiyak na mukha ng bata. Ang magandang mukha nito na ilang buwan ko ring hindi nakita dahil sa pagkawala nila ng kanyang kapatid. Nakikita ko sa mga mata niya ang mga mata ng nakatatandang kapatid. Mga matang minsa'y naging dahilan para maramdaman kong nagmamahal ako ng lubos.
"Ate Lara!" malakas na usal ng papahikbing bata kasabay ng pagtakbo palapit saakin. Napatayo ako sa kinauupuan ko at sinalubong si Miranda.
She wrapped her arms around my waist and I brushed my right palm against her hair as my left arm hugged her tight. Napahalik ako sa bumbunan nito
