Jelna’s POV
Hindi ko alam kung bakit dinala na naman ako ng mga paa ko pauwi kina Nathalia. I feel really down. Hanggang ngayon hindi pa umuuwi si Nathalia. Nagustuhan na ba niya sa bahay? O baka gusto niya ring maranasan ang magbuhay mayaman?
“Anak, may sakit ka ba?” nag-aalalang tanong sa akin ni nanay at dinama ang noo ko. I looked at her. I can sense her genuine care.
“Medyo gutom lang po.” Tipid kong sagot. It was partly true. Hindi kasi ako nakakain ng maayos kaninang lunch.
“Ganun ba? Halika at ipaghahanda kita. May natira pa namang ulam kaninang tanghali.” Saad niya at hinila na ako papuntang kusina. I feel teary-eyed. Ngayon lang ako nakaramdam ng pag-aalala at pagsisilbi ng isang ina.
I guess I could be Nathalia for a little bit longer.
After eating, hinayaan na akong m
