Ms. Casanova Meets Mr. Casanova

Chapter 29

Chapter 29

MSCMMRC®2016

========================================================

JD's POV:

"Umuwi ka na nga! May katigasan talaga yang bungo mo JD!"

"Nagshoshopping lang naman ako Lara, wala na tayong stock dyan eh."

"Kami ng bahala dun, umuwi ka na ngayon! Baka kung mapano ka pa!"

"Nanay, ayos lang ako. Walang mangyayaring masama okey? Babalik rin naman ako eh."

"Kainis ka talagang buntis ka! Wag kang umalis dyan, pupuntahan kita."

Di na ako nakasagot at binabaan na nga niya ako ng telepono. Umalis kasi ako ng bahay at nang-grocery, eh ang lalakas kumain nung lima eh. Kaya wala pang isang linggo ubos agad.

Habang naglilibot ako, naramdam ako ng titig at pagsunod ng isang tao sa akin. Kinilabutan naman tuloy ako at mabilis na lumiko at nagtago, only to find out that its Edward!

Napakunot ang noo ko habang minamasdan siyang palinga-linga at tila may hinahanap. Hindi pa ba umaalis ng Pilipinas to? Bakit ba ayaw niya akong tantanan?

Naglakad nalang ako at nagpatuloy sa pamimili, paliko na ako sa isang section ng mapahinto ako dahil nakatayo siya sa unahan ng cart ko at matiim na nakatingin sa akin. His eyes is full of longing and sadness.

"Danica, can we talk?" Tinaasan ko lang siya ng kilay at iniwasan ang kinatatayuan niya, pero di pa ako nakalayo hinawakan niya yung braso ko. Para akong napaso nung hinawakan niya ako kaya marahas ko iyong tinanggal.

"I dont have time to you. And also, we have nothing to talk about Edward. We're already done, stop following me." Malamig kong sambit at nagpatuloy sa paglalakad, pero sadyang makulit ang lahi niya ay sinundan niya lang ako habang nagsasalita. Pero di ko manlang siya nilingon at nagsalita maski isang letra.

"Danica please. I just wanna fix things up between the both of us." Napatawa ako ng pagak tsaka lumingon sa kanya.

"There's no us now Edward. We're finish, stop pestering me. And i dont want to go back to you, ever!" Final na sabi ko at nagtungo na sa cahsier at isa-isang pinascan yun pinamili ko. Nakatayo lang siya sa tabi ko at di umiimik.

"Okay. But atleast, can you give me this day to be with you. After this, I'll never bother you again." May kung ano namang pumitik sa dibdib ko, kahit naman itanggi ko minahal ko rin naman tong manlolokong to. At naawa ako sa kanya ngayon, he flew all the way here para lang dun. "And Im sorry for everything Danica."

Sumang-ayon nalang ako sa sinabi niya, i'll give this day to him. Nilagay ko muna sa kotse ko yung mga pinamili ko tsaka kami bumalik sa loob ng mall at naglakad.

"But can we just be friends?" Tumango ako sa kanya na kinangiti niya. Naglibot kami sa buong mall at kung ano-ano ang ginawa namin, parang noon lang nung kami pa. Pero wala na akong nararamdamang iba.

I enjoyed this day with him, as a friend. Babalik na siya bukas sa New Zealand, at masaya na ako at naayos na kami.

At ang galit ko noon sa kanya, kinalimutan ko nalang. At alam kong kapag nangako tong si Edward, hindi niya yun babaliin. Wala naman kasi siya noong pinangako sa akin na ako lang, kaya ayun ang gago naghanap pa ng iba.

"Thanks Danica." He smiled. We hugged each other and bid our goodbye's.

Kanina ko pa hinihintay yung text ni Lara pero wala parin, at kanina habang kumakain kami ni Edward, napatawag siya at hindi makakarating dahil bigla daw dumating yung kliyente niya.

I peacefully reached home at tinulungan ako nina Shanon sa mga pinamili ko, gaya ng reaksyon ni Lara kanina ganun din sila. Pinangaralan pa akong wag basta-basta lumabas kung ako lang mag-isa. Ano ako bata?

**

LARA'S POV:

"Thank you Atty." My client said and they leave my office. Kaimyerna naman tong si JD, ilang beses na namin sinasabi na wag umalis kung mag-isa eh.

Nag-aalala lang naman kami para sa kanya at sa dinadala niya, papaano kung mapagod siya? Tsk tsk.

"Tomboy! Uwi ka na?" Isa pa tong nuknukan ng kaimbyernahan ang pagmumukha! Hindi ko siya pinansin at inayos lang ang mga gamit ko at tahimik na lumabas ng opisina.

"Tombs, psst!" Diretso akong pumasok ng elevator at nakausnod lang siya sa akin, patuloy parin sa pagpapansin.

"Ay, isnabera ka na? Tomboy ka na nga isnabera pa. Tsk tsk, ano nalang mangyayari sayo?"

Minsan talaga napapaisip ako kung paano naging Abogado tong si Chester Exor eh, may pagkabata-isip, papansin, pangit, at bakla pa.=___=

"Magkukwento nalang ako." Hindi ko lang siya pinansin at dire-diretso lang siya sa pagsasalita. Gusto ko pa sanang abutin yung cellphone ko at earphones para makinig nalang sa musika kesa naman sa pagbubunganga niya eh.

"Isang araw, my first day at work. I was really happy and glad, when I first enter my foot in this company, im never been happy when I saw somebody that makes my heart go wild, i know at first look she's my destiny." Halos mapatawa pa ako sa 'destiny' niya. Kelalaking tao, naniniwala sa Destiny. Ampucha! Hahaha

Bakla nga naman oh!

"She's so beautiful, I cant explain my self, why her? Ang dami rin namang magagandang Abogado na nakita ko dito? You know that? I cant explain what i felt towards her. Its so weird, so i tried to make myself closer to her, but she kept pushing me away. I know she hated me, but i know too deep in her heart that she felt something for me too." Napalunok naman ako sa sinabi niya, naiinis ako. Naiinis ako dahil kinukwento pa niya kung papaano niya nakita at nagustuhan yung letsugas na babaeng tinutukoy niya.

Malaman ko lang talaga, ipapasalvage ko yun! Oo, dinedeny ko palagi kung tinatanong nila ako kung may gusto ako kay Chester! But honestly, I'm damn inlove with this guy!

Kaya nagseselos ako sa babaeng sinasabi niya. Nakakainis, para akong maiiyak sa kinukwento niya. So i stopped him from talking at mabilis akong lumabas ng elevator at sumakay sa kotse ko. Dun na ako napaiyak.

Masakit. Oo!

*tok tok tok*

"Lara?" Napatingin ako sa bintana ng sasakyan. Tinted to kaya alam kong hindi niya ako makikita dito sa loob, mabilis kong pinunasan yung mga luha ko bago ko binaba yung bintana ng kotse.

"Are you okay?" Ngumiti lang ako at umirap sa kanya. And now he's worried, why?! Umaasa tuloy ako sa lahat ng mga pinapakita niya minsan, pero alam kong hindi naman in romantic way. Palagi niya kaya akong iniinis.

"Im fine, bye." Tsaka ko tinaas ulit yung bintana at mabilis na umalis sa lugar nayun. I forced myself not to cry again, baka mabangga pa ako dahil sa pagdadrama ko.

When I reached home, dumeretso lang ako sa kwarto ko at napahiga. I want to forget what happened today.

========================================================