Kasalukuyan akong nakaupo sa buhanginan. Hindi pa rin ako tumitigil sa pag-iyak. Basang-basa na pati ang aking suot na puting polo. Medyo marumi na rin ang aking damit dulot ng mga buhanging nakapaligid sa akin. Ngunit wala akong pakialam. Wala akong pakialam kung ano man ang nasa paligid ko. Kung gaano man ito karumi o kung may anong nilalang mang nakatingin sa akin.
Sobrang sakit. Halos madurog ako dahil sa mga narinig ko mula sa boses mismo ni Sid. Ito pa ang umamin sa kalaswaan at kataksilan na ginawa nila ng aking ama. Iniisip ko pa lang na may nangyari sa kanilang dalawa ay hindi ko na masikmura. Siguro ay dahil sa pinsan ko itong buo at isa sa mga pinagkatiwalaan ko tungkol sa relasyon namin ni Papa. Hindi ko lubos akalaing ito pala ang mismong aahas sa akin.
Kaya pala noong umaga
