Crazy For You

CHAPTER 19

Sa aking puso. Napakalalim ng pasasalamat ko kay Tita Rosa sa pagtanggap at pag-aalaga sa amin. Naramdaman kong dito sa lugar na ito, may pagkakataon kaming makapagpahinga nang maayos pagkatapos ng mga pagsubok na dinaanan namin.

"Ano ang plano natin, Sunoo?" tanong ko, habang patuloy kaming iniinom ng tsaa at nakikinig kay Tita Rosa na nagkukuwento tungkol sa buhay sa kanilang bayan.

"Sa ngayon, magpapahinga tayo rito," sagot ni Sunoo, tumitingin sa paligid. "Pero kailangan din nating mag-isip ng mga susunod na hakbang. Malayo na tayo sa monastery, pero hindi pa rin natin alam kung gaano tayo kalayo sa mga taong naghahanap sa atin."

Napangiti ako sa kanyang pag-iisip. "Tama ka," sagot ko, isinara ang mga mata habang iniisip ang mga posibleng hakbang na dapat naming gawin. "Pero sa ngayon, mukhang ligtas tayo dito."

Tumango si Sunoo, nakikipag-iyakan sa aking pang-unawa. "Oo, at least may pagkakataon tayong magplano nang maayos. Maraming salamat sa pag-aalaga mo, Tita Rosa."

Niyakap ni Tita Rosa si Sunoo, ngunit masayang nagmamalasakit, pati na rin ang akin. "Walang anuman, anak," sabi niya. "Gagawin ko ang lahat ng aking makakaya para sa inyo."

Sa mga sumunod na araw, tinutulungan kami ni Tita Rosa na makabangon muli. Binigyan niya kami ng mga gamit at damit na kailangan namin, at ipinakita sa amin ang ilang lugar sa kanilang bayan na puwedeng pagkunan ng tulong.

"May mga tao dito na may mabubuting kalooban at handang tumulong," paliwanag ni Tita Rosa habang naglalakad kami sa paligid. "Maliit man ang bayang ito, malaki ang mga puso ng mga tao dito."

Sa bawat araw na lumipas, unti-unti kong naramdaman ang pagbabalik ng normalidad sa aming buhay. Kasama si Sunoo at si Tita Rosa, nagsimulang bumalik ang aking pag-asa para sa isang mas magandang kinabukasan. Sa bawat umaga, nagigising ako na puno ng pasasalamat sa mga taong nagmalasakit sa amin at nagbigay sa amin ng bagong pag-asa.

Isang hapon, habang kami ay naglalakad sa paligid ng bayan, napansin namin ang isang maliit na community center na puno ng mga tao na nag-uusap at nagtutulungan.

"Tingnan natin kung may mga magagandang balita dito," sabi ni Sunoo, na agad kumaway sa isa sa mga residente na nakilala niya. "Kamusta ka?"

Nagkamayan sila at nagtanong ang residente tungkol sa kalagayan namin. "Maganda ang pagtanggap dito sa lugar na ito," sabi niya, nakangiti. "May mga programa kami para sa mga katulad ninyo na naghahanap ng bagong simula."

Napangiti ako sa kanyang sinabi. "Mayroon bang mga trabaho na pwede kaming mag-applyan?" tanong ko, puno ng pag-asa.

"Oo naman," sagot niya, tinuro ang isang bulletin board na puno ng mga job posting. "May mga pagkakataon dito para sa mga gustong magtrabaho sa agrikultura, sa community projects, at marami pang iba."

Sa bawat job posting na binabasa namin, mas lumalim ang aming pag-asa na may magandang kinabukasan na naghihintay para sa amin dito sa bagong lugar na ito. Kasama si Tita Rosa, natutunan naming maipundar ang aming mga pananampalataya at magtulungan upang maging matagumpay.

Sa mga sumunod na linggo, nagsimulang magbago ang aming buhay. Natagpuan namin ang aming mga sarili na nagsisimula muli, nagtatrabaho at nakikibahagi sa komunidad. Sa tulong ng mga taong nagmahal sa amin at nagbigay sa amin ng pag-asa, natutunan naming itaguyod ang aming mga pangarap at magsimulang muli.

Sa bawat araw na lumilipas, natutunan naming tanggapin ang aming mga pagkakamali at magpatuloy sa harap. Sa bawat gabi, nagdarasal kami na sana'y maging ligtas ang aming mga kaibigan at makamtan din nila ang kapayapaan na nararamdaman namin ngayon.