Crazy For You

CHAPTER 18

Habang patuloy na naglalakbay ang van, nararamdaman ko ang iba't ibang emosyon na nagpapalitan sa aking dibdib: takot, excitement, at pag-asa. Hindi ko maialis ang aking mga mata sa mga lumilipas na tanawin sa labas ng bintana.

Ang mga bundok at burol ay nagiging mga simbolo ng kalayaan at bagong simula.

Si Gabriel, ang aming driver, ay nanatiling tahimik habang minamaneho ang van. Ang kanyang presensya ay nagbibigay ng kakaibang kapanatagan. Nasa kanyang mga mata ang karanasan at pag-intindi, at ang mga simpleng salita niya kanina ay nagbigay ng pag-asa sa akin at kay Sunoo.

"Nasa tamang direksyon ba tayo, Gabriel?" tanong ni Sunoo, bumasag sa katahimikan sa loob ng van.Ngumiti si Gabriel sa rearview mirror.

"Oo, huwag kayong mag-alala. Kilala ko ang ruta papunta sa lugar na makakatulong sa inyo. Medyo malayo ito, pero siguradong ligtas kayo doon." Nagtanong si Sunoo, "Ilang oras pa bago tayo makarating?"

"Mga apat na oras pa," sagot ni Gabriel. "Pero siguradong sulit ang biyahe. Magpahinga na muna kayo."

Tumango ako, sinusubukang huminga nang malalim para kalmahin ang aking sarili. Ang pagod at tensyon ng mga nakaraang araw ay nagsimulang mawala, ngunit ang kaba at excitement sa kung ano ang naghihintay sa amin sa dulo ng biyahe ay hindi pa rin nawawala.

Pagkalipas ng ilang oras, ang tanawin sa paligid namin ay nagsimulang magbago. Mula sa mga bundok, ang landas namin ay bumaba patungo sa isang kapatagan. Sa kalayuan, nakita ko ang isang maliit na bayan na tila tahimik at payapa.

"Narito na tayo," sabi ni Gabriel habang binabagal ang takbo ng van. "Malapit na tayo sa lugar kung saan kayo tutuloy pansamantala."

Pumara ang van sa harap ng isang lumang bahay na gawa sa kahoy at bato. Ito ay napapaligiran ng mga luntiang halaman at tila malayo sa sentro ng bayan. Bumukas ang pinto ng bahay, at isang babae ang lumabas, may edad na ngunit may maaliwalas na ngiti sa kanyang mukha.

"Ano kaya ang pangalan niya?" tanong ko kay Sunoo, sabik na makilala ang babaeng ito na tila magiging bahagi ng aming bagong simula.Naglakad kami palabas ng van, dala ang aming mga simpleng gamit. Ang babaeng lumapit sa amin ay nakasuot ng simpleng damit, ngunit ang kanyang ngiti ay puno ng kabaitan.

"Maligayang pagdating," bati niya sa amin. "Ako si Tita Rosa. Ako ang mag-aalaga sa inyo habang nandito kayo."

"Salamat po, Tita Rosa," sabi ko, hindi mapigilan ang pagluha sa pasasalamat. "Hindi niyo po alam kung gaano kami nagpapasalamat sa tulong niyo."

Tinapik ni Tita Rosa ang aking balikat at ngumiti. "Walang anuman, anak. Ang mahalaga ay ligtas kayo ngayon. Halika, pasok tayo sa loob."

Pagpasok namin sa loob ng bahay, bumungad sa amin ang isang simpleng ngunit komportableng kapaligiran. Ang sala ay puno ng mga antigong kasangkapan at mga larawan ng pamilya. Sa kabila ng lahat ng takot at panganib na naranasan namin, naramdaman kong ito ang unang hakbang patungo sa isang normal na buhay.

"Umupo muna kayo," sabi ni Tita Rosa habang inihahanda ang isang tasa ng mainit na tsaa. "Kailangan ninyong magpahinga at mag-relax. Masyado nang marami ang pinagdaanan ninyo."

Naupo kami ni Sunoo sa lumang sofa, pinagmamasdan ang bawat sulok ng silid. "Napakaganda ng bahay mo, Tita Rosa," sabi ko, humihigop ng mainit na tsaa.

Habang pinag-uusapan namin ang aming mga plano at ang mga susunod na hakbang, nakaramdam ako ng kaunting kapayapaan.