Crazy For You

CHAPTER 17

Habang papalapit kami sa monastery, tila bumabalot ang isang tahimik na kapayapaan sa paligid. Ang mga punong kahoy at halaman ay tila yumayakap sa lugar na ito, nag-aalok ng isang kanlungan mula sa kaguluhan na iniwan namin sa likod.

"Eulalie, tingnan mo," sabi ni Sunoo, tinuturo ang malaking pintuang kahoy na naka-ukit na may magagandang detalye. "Nandito na tayo."

Naramdaman kong lumuwag ang aking dibdib sa pag-asang dala ng lugar na ito. Ang monastery ay isang lumang gusali na tila binabalot ng misteryo at kabanalan. Ang mga pader nito ay puno ng lumang mga bato, at ang mga bintana ay nagpapakita ng mga magagandang stained glass na kumikislap sa sikat ng araw.

"Halika," bulong ni Sunoo, hawak ang aking kamay habang papasok kami sa loob ng malaking pintuan. Ang loob ng monastery ay tila mas tahimik pa kaysa sa labas, at ang bawat hakbang namin sa marmol na sahig ay nag-echo sa buong lugar.

Sa gitna ng tahimik na monastery, isang grupo ng mga madre ang bumati sa amin. Ang kanilang mga mukha ay puno ng kalmado at kabaitan, tila nagsasabing ligtas kami sa kanilang piling.

"Maligayang pagdating," sabi ng isa sa mga madre, lumapit sa amin ng may ngiti. "Ako si Sister Maria. Ano ang maipaglilingkod namin sa inyo?"

Nagsimula si Sunoo na ipaliwanag ang aming sitwasyon, ngunit bago pa man siya makapagsalita nang lubusan, nakita ko sa mga mata ni Sister Maria ang pagkakaintindi. "Wag kayong mag-alala," sabi niya, puno ng pag-aalala. "Nandito kayo sa isang ligtas na lugar. Ang mahalaga ngayon ay makapagpahinga kayo."

Binigyan nila kami ng maliit na silid sa likod ng monastery, isang tahimik at simpleng kwarto na may dalawang kama at isang maliit na altar. Habang humihiga ako, naramdaman kong unti-unting nawawala ang bigat ng aking mga balikat. Ang pagod at takot ay tila nawawala sa ilalim ng malamig na kama at mahinang liwanag ng kandila.

"Eulalie," bulong ni Sunoo mula sa kabilang kama, "magpahinga ka na. Ligtas tayo dito. Bukas, mag-iisip tayo ng susunod na hakbang."

Tumango ako, at sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang bangungot na ito, nakaramdam ako ng tunay na kapayapaan. Sa ilalim ng malamlam na liwanag, pumikit ako at hinayaan ang aking katawan na magpahinga.

Kinabukasan

Ang unang liwanag ng araw ay pumasok sa maliit na bintana ng aming silid, nagdadala ng bagong simula. Narinig ko ang mga tahimik na panalangin ng mga madre mula sa malayo, isang senyales na nagsisimula na ang araw sa monastery.

Nagising ako nang may kakaibang pakiramdam ng kapayapaan. Habang bumangon ako mula sa kama, nakita ko si Sunoo na nakaupo na sa gilid, nag-iisip ng malalim.

"Magandang umaga," bati niya, ngumingiti nang makita niya akong gising na. "Paano ang tulog mo?"

"Mas okay na," sagot ko, tinitingnan ang paligid ng silid. "Pero ano na ang susunod nating gagawin?"

"Pagkatapos nating mag-almusal, makipag-usap tayo kay Sister Maria," sagot niya. "Baka matulungan tayo ng mga madre sa paghahanap ng tamang solusyon."

Pagkatapos ng simpleng almusal kasama ang mga madre, dinala kami ni Sister Maria sa kanyang maliit na opisina. Ang mga pader ng kanyang silid ay puno ng mga lumang libro at mga larawan ng monastery.

"Eulalie, Sunoo," nagsimula si Sister Maria, "alam namin ang mga panganib na hinaharap ninyo. Ang monastery na ito ay isang lugar ng kanlungan para sa mga nangangailangan. Maaari kayong manatili dito hangga't kailangan ninyo."

"Salamat po, Sister Maria," sagot ko, halos umiiyak sa pasasalamat. "Hindi niyo po alam kung gaano kami nagpapasalamat sa tulong niyo."

Ngumiti si Sister Maria at tinapik ang aking kamay. "Ang mahalaga ay ligtas kayo. Pero kailangan din nating magplano para sa inyong kinabukasan. Hindi kayo pwedeng manatili dito magpakailanman."

"Mayroon po bang ibang lugar na mas ligtas?" tanong ni Sunoo, puno ng pag-aalala. "Gusto naming makalayo kay Raden nang tuluyan."

Saglit na nag-isip si Sister Maria bago sumagot. "May kilala akong isang grupo na tumutulong sa mga taong katulad ninyo. Mga taong tumatakas sa mga delikadong sitwasyon. Baka matulungan nila kayo na makapagsimula ng bagong buhay sa ibang lugar."

Naramdaman kong bumabalik ang pag-asa sa aking dibdib. "Paano po namin sila makokontak?" tanong ko, puno ng excitement at takot.

"Maghihintay tayo ng tamang pagkakataon," sagot ni Sister Maria. "Ako na ang bahala sa pag-kontak sa kanila. Kailangan lang nating maging matiyaga at mag-ingat."

Habang lumalabas kami ng opisina ni Sister Maria, naramdaman kong lumalalim ang aking pasasalamat sa kabaitan ng mga madre. Alam kong hindi pa tapos ang aming laban, pero sa bawat araw na lumilipas, nararamdaman kong mas malapit na kami sa aming kaligtasan.

Paglipas ng Ilang Araw

Sa mga sumunod na araw, natutunan kong mas mahalin ang tahimik na buhay sa monastery. Naging bahagi kami ng komunidad, tumutulong sa mga simpleng gawain at sumasama sa kanilang mga panalangin. Sa kabila ng aming sitwasyon, naramdaman kong may bahagyang kapayapaan na bumabalot sa akin.

Isang umaga, habang nag-aayos ako ng mga halaman sa hardin, lumapit si Sunoo sa akin, may dala-dalang magandang balita. "Eulalie, nakipag-ugnayan na si Sister Maria sa grupo. Pwede na tayong maghanda."

Naramdaman kong bumalik ang lahat ng aking takot at excitement. "Kailan tayo aalis?" tanong ko, halos hindi makapaniwala.

"Sa loob ng tatlong araw," sagot ni Sunoo, puno ng ngiti. "Maghanda ka na. Malapit na tayong makaligtas."

Habang naghahanda kami para sa aming pag-alis, naramdaman kong mas lumalakas ang aking loob. Alam kong malapit na kaming makaalis sa bangungot na ito, at sa tulong ni Sunoo at ng mga madre, makakahanap kami ng bagong simula.

Araw ng Pag-alis

Sa araw ng aming pag-alis, lumuhod kami sa harap ng altar kasama ang mga madre, nag-aalay ng panalangin para sa aming kaligtasan. Naramdaman ko ang init ng mga kamay ni Sister Maria habang pinapaalala niya sa amin na hindi kami nag-iisa.

"Eulalie, Sunoo," sabi ni Sister Maria, "ang Diyos ay laging nasa tabi ninyo. Mag-ingat kayo at sana'y matagpuan ninyo ang kapayapaan na hinahanap ninyo."

Habang lumabas kami ng monastery, nakita ko ang isang maliit na van na naghihintay sa labas. Ang driver nito ay isang matandang lalaki na may mahinahong ngiti. "Ako si Gabriel," sabi niya, inaabot ang kanyang kamay. "Ako ang magdadala sa inyo sa inyong bagong tahanan."

Naramdaman kong bumalik ang pag-asa sa aking dibdib habang sumakay kami sa van. Habang umaandar ito papalayo sa monastery, naramdaman kong iniwan na namin ang dilim at nagsisimula na kami ng bagong kabanata sa aming buhay.

"Eulalie," bulong ni Sunoo habang tinatanaw namin ang lumalayo na monastery, "kakayanin natin ito. Kasama kita, at magkasama tayong lalaban."

Ngumiti ako, hinawakan ang kanyang kamay nang mahigpit. "Salamat, Sunoo. Sa lahat ng bagay."

Habang tinatahak namin ang bagong daan, alam kong marami pang hamon ang darating. Pero sa tulong ng mga taong nagmalasakit sa amin, alam kong makakahanap kami ng kaligtasan at kapayapaan sa huli.