Crazy For You

CHAPTER 16

Habang patuloy kaming naglalakad sa kagubatan, ramdam ko pa rin ang bigat ng bawat hakbang. Sa kabila ng dilim na bumabalot sa amin, may kaunting liwanag na nagmumula sa buwan na nagsisilbing gabay. Ang hangin ay malamig, at ang mga huni ng mga hayop ay tila nagpapaalala sa amin na hindi kami nag-iisa sa lugar na ito.

"Sunoo, saan ba tayo pupunta?" tanong ko, pilit na binubuo ang lakas ng loob sa bawat salita. Alam kong mahirap ang aming kalagayan, pero kailangan naming magpatuloy.

"Mahalaga na makalayo tayo sa lugar na ito," sagot niya, tinitingnan ang paligid na parang sinusukat ang aming posisyon. "May isang maliit na baryo sa kabila ng kagubatan. Doon tayo pupunta. Ligtas tayo doon."

Habang naglalakad kami, naramdaman ko ang pagod at takot na nagsisimulang bumigat sa aking mga balikat. Hindi ko alam kung gaano pa katagal kami maglalakad bago makarating sa baryo, pero kailangan kong magtiwala kay Sunoo.

"Eulalie," sabi niya, biglang huminto at tinitingnan ako sa mata, "alam kong pagod ka na, pero kailangan nating magpatuloy. Malapit na tayo."

Nang makarating kami sa isang maliit na daan na tila hindi na ginagamit, napansin ko ang liwanag na nagmumula sa dulo nito. Tila isang bahay na may ilaw, isang senyales na may tao sa lugar na iyon.

"Sunoo, tingnan mo," sabi ko, itinuturo ang ilaw. "Mukhang may tao doon."

Tumango si Sunoo at hinawakan ang aking kamay. "Doon tayo," sabi niya, masigla ang kanyang boses. "Baka may makakatulong sa atin."

Habang papalapit kami sa bahay, naramdaman kong bumabalik ang aking pag-asa. Ang maliit na ilaw na iyon ay tila nagbibigay ng pag-asa na makakahanap kami ng kaligtasan sa gitna ng kawalan.

Nang kumatok kami sa pinto, ilang sandali pa ay may bumukas na matandang babae, ang kanyang mukha ay puno ng kagandahang-loob at pagmamalasakit.

"Sino kayo?" tanong niya, ang kanyang boses ay puno ng pag-aalala. "Ano ang ginagawa ninyo dito sa gitna ng gabi?"

"Pasensya na po," sagot ni Sunoo, may konting kaba sa kanyang boses. "Kailangan lang po naming ng tulong. May hinahabol po kami, at kailangan naming makahanap ng ligtas na lugar."

Tinitigan kami ng matanda, tila iniisip kung magtitiwala ba siya sa amin o hindi. Ngunit nang makita niya ang takot sa aking mukha, napansin kong nagbago ang kanyang ekspresyon, mula sa pagdududa patungo sa malasakit.

"Halika kayo," sabi niya, binuksan ang pinto at tinawag kami papasok. "Dito kayo magpalipas ng gabi. Ligtas kayo dito."

Habang pumasok kami sa loob ng bahay, naramdaman kong lumuwag ang aking dibdib. Ang init ng bahay at ang mabangong amoy ng sopas ay tila nag-aalis ng lahat ng pagod at takot na bumabalot sa akin.

"Salamat po," sabi ko, halos umiiyak sa pasasalamat. "Hindi niyo po alam kung gaano kami nagpapasalamat sa tulong niyo."

Ngumiti ang matanda at tinapik ang aking balikat. "Walang anuman. Ang mahalaga ay ligtas kayo."

Habang nakaupo kami sa harap ng fireplace, napansin ko si Sunoo na nag-iisip, parang sinusukat ang susunod naming gagawin. "Anong plano natin bukas?" tanong ko, puno ng pag-aalala. "Paano tayo makakasigurong hindi tayo matatagpuan ni Raden?"

Tumingin si Sunoo sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. "Kailangan nating magpatuloy na maglakbay hanggang sa makarating tayo sa lugar na hindi niya alam. Hindi tayo pwedeng magtagal sa isang lugar."

"Pero saan tayo pupunta?" tanong ko, halos humihikbi. "Hindi ko alam kung paano natin malalampasan ito."

Bago pa man makasagot si Sunoo, biglang nagsalita ang matanda. "May alam akong lugar na malapit dito, isang monastery na tinutuluyan ng mga madre. Pwedeng doon kayo magtago."

Nakita ko ang pag-asa sa mga mata ni Sunoo. "Salamat po," sabi niya, puno ng pasasalamat. "Mahalaga po ito para sa amin."

"Magpahinga muna kayo ngayon," sabi ng matanda, inaabot sa amin ang mga kumot. "Bukas ng umaga, ipapakita ko sa inyo ang daan patungo sa monastery."

Habang naglalatag ako ng kumot sa sahig, napansin ko si Sunoo na nakatingin sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala. "Eulalie," sabi niya, "alam kong mahirap ito para sa'yo. Pero kailangan mong magtiwala. Makakahanap tayo ng paraan."

Tumango ako, pilit na binubuo ang aking loob. "Salamat, Sunoo. Alam kong hindi ko ito kakayanin kung wala ka."

Ngumiti si Sunoo, tila nawawala ang kanyang mga alalahanin sa kabila ng sitwasyon namin. "Basta't magkasama tayo, kakayanin natin ito."

Nang humiga na kami para magpahinga, naramdaman kong unti-unting bumibigat ang aking mga mata. Ang init ng fireplace at ang kalmadong hangin sa paligid ay tila nagpapa-relax sa akin. Ngunit sa kabila ng lahat, alam kong hindi pa tapos ang laban na ito. Kailangan naming maging handa para sa susunod na hakbang.

Habang tuluyan nang bumabagsak ang aking mga mata sa antok, narinig ko ang mahinang bulong ni Sunoo. "Pahinga ka na, Eulalie. Bukas, magsisimula tayo ng panibagong araw."

Ngunit kahit na naramdaman ko ang kanyang mga salita, ang huli kong naisip bago tuluyang makatulog ay ang mga mata ni Raden, puno ng galit at pagkahumaling, naghihintay sa dilim.

Kinabukasan

Maaga pa lang nang gisingin kami ng matanda. Ang liwanag ng araw ay nagsisimula nang sumikat, tila nagdadala ng bagong pag-asa sa aming sitwasyon.

"Handa na ba kayo?" tanong ng matanda, hawak ang isang maliit na mapa na nagpapakita ng daan patungo sa monastery. "Ito ang magiging gabay ninyo. Kailangan ninyong magmadali bago pa kayo matagpuan."

Kinuha ni Sunoo ang mapa at nagpasalamat muli sa matanda. "Salamat po sa lahat ng tulong niyo. Hindi namin alam kung ano ang gagawin kung wala kayo."

Ngumiti ang matanda at tinapik ang aking balikat. "Mag-ingat kayo, mga anak. Huwag kayong susuko. Laging may pag-asa."

Habang naglalakad kami patungo sa monastery, naramdaman kong mas tumibay ang aking loob. Alam kong marami pa kaming pagdadaanan, pero sa tulong ni Sunoo at ng mga taong tumulong sa amin, naramdaman kong may pag-asa pa kaming makaalis sa bangungot na ito.

"Eulalie," sabi ni Sunoo, tinitingnan ako habang naglalakad kami, "kahit anong mangyari, hindi kita pababayaan. Magkasama tayong lalaban."

Tumango ako, pilit na pinipigilan ang mga luha. "Salamat, Sunoo. Hindi ko alam kung paano kita susuklian."

Ngumiti si Sunoo, tila nawawala ang lahat ng takot at pag-aalala sa kanyang mukha. "Ang mahalaga ay ligtas ka. Kaya't magpatuloy tayo."

Habang papalapit kami sa monastery, naramdaman kong unti-unting bumabalik ang pag-asa. Alam kong marami pa kaming haharaping hamon, pero sa bawat hakbang na ginagawa namin, mas lumalapit kami sa kaligtasan at kalayaan.

At sa kabila ng lahat ng dilim na bumalot sa aming buhay, alam kong may liwanag pa ring nag-aabang sa dulo ng aming paglalakbay.