Crazy For You

CHAPTER 15

Habang humihingal ako sa madilim na sulok ng lumang bahay, nakatingin lang si Sunoo sa akin, tila may iniisip na malalim. Sa kabila ng aking takot, naramdaman ko ang kaunting kalmado sa kanyang presensya. Alam kong kailangan naming magplano nang mabilis kung paano makakatakas mula sa pagkahumaling ni Raden.

"Eulalie," sambit ni Sunoo sa mababang boses, "kailangan nating lumabas dito bago pa niya tayo matagpuan."

"Pero saan tayo pupunta?" tanong ko, nag-aalala ang aking boses. "Paano tayo makakaiwas kay Raden?"

Saglit na nag-isip si Sunoo bago sumagot. "May kilala akong lugar kung saan tayo pwedeng magtago. Pero kailangan nating mag-ingat. Alam ni Raden ang lahat ng lugar na madalas mong puntahan, kaya't kailangan natin ng ibang ruta."

Tumango ako, umaasa sa kanyang plano. "Anong lugar 'yon?" tanong ko, pilit na sinusubukang manatiling kalmado.

"Minsan mo nang binanggit sa akin na gusto mong makita ang cabin sa gilid ng bundok," sabi ni Sunoo, "doon tayo pupunta. Hindi iisipin ni Raden na doon tayo magtatago."

Naisip ko ang maliit na cabin na iyon, na minsang napag-usapan namin ni Sunoo noong isang mahabang biyahe namin. Malayo ito at halos walang nakakakilala, isang perpektong lugar para magtago.

"Pero paano tayo makakarating doon?" tanong ko, puno ng pag-aalala. "Malamang na sinusubukan na tayong hanapin ni Raden ngayon."

"Kilala ko ang mga daan dito. Makakapunta tayo doon nang hindi napapansin," sagot ni Sunoo, tila may plano na siyang nasa isip. "Pero kailangan nating umalis na ngayon na."

Walang ibang pagpipilian kundi sumunod sa kanya, sinundan ko siya palabas ng bahay. Maingat kaming kumilos, umiiwas sa mga ilaw at maingay na bahagi ng lugar. Habang naglalakad kami, naririnig ko ang mga kaluskos ng mga d**o at mga huni ng mga kuliglig, tila sinasabing nasa kalagitnaan kami ng isang bangungot.

"Sunoo," bulong ko habang tumatakbo kami sa isang makitid na daan, "paano mo nalaman ang tungkol sa ginagawa ni Raden?"

Pumikit si Sunoo ng saglit bago sumagot, tila nag-iisip kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon. "Matagal ko nang napapansin ang kakaibang kilos ni Raden," sabi niya sa mababang boses. "Minsan ko siyang nakita na sumusunod sa'yo, at may mga naririnig akong usapan tungkol sa'yo. Alam kong may mali kaya sinubukan kong protektahan ka."

"Pero bakit hindi mo sinabi agad sa akin?" tanong ko, tila hindi makapaniwala. "Bakit hindi mo ako binalaan?"

"Akala ko kaya ko siyang mapigilan nang hindi ka nadadamay," sagot niya, tila nagsisisi. "Pero mali ako. Kailangan ko sanang sinabi na agad sa'yo."

Napuno ako ng halo-halong emosyon, takot, galit, at pasasalamat sa kanyang tulong. Alam kong hindi kami makakatagal sa ganitong sitwasyon, kaya kailangan naming magmadali.

"Malapit na tayo," sabi ni Sunoo, humihinto saglit para pagmasdan ang paligid. "Kailangan lang nating tawirin ang maliit na sapa doon. Pagkatapos, malapit na tayo sa cabin."

Habang papalapit kami sa sapa, narinig kong may mga yabag na nagmumula sa likuran namin. Mabilis akong lumingon at nakita si Raden, nakatitig sa amin na may galit sa kanyang mga mata.

"Eulalie!" sigaw ni Raden, ang kanyang boses ay puno ng poot at determinasyon. "Tigilan mo na ang pagtakas na 'to. Hindi mo kayang takasan ang kapalaran mo."

Tumingin si Sunoo sa akin, alam na kailangan naming bilisan ang aming pagtakbo. "Dali, Eulalie! Kailangan nating makatawid ngayon din!"

Mabilis kaming tumakbo patungo sa sapa, pilit na iniwasan ang mga bato at mga puno. Naririnig ko ang mga yabag ni Raden na palapit nang palapit. "Hindi kayo makakatakas sa akin!" sigaw niya, tila nagiging mas determinadong hindi kami pakawalan.

Nang makatawid kami sa sapa, naisip kong kahit paano ay nakalayo kami ng kaunti. Ngunit alam kong hindi pa tapos ang laban na ito. Kailangan naming makarating sa cabin bago pa siya makahabol sa amin.

Habang patuloy kaming tumatakbo, naramdaman kong lumalapit na ang cabin. Nakita ko ito mula sa malayo, isang maliit na lugar na tila nag-aalok ng pag-asa sa gitna ng kaguluhan.

"Sunoo, doon na!" sigaw ko, itinuturo ang cabin. "Mabilis tayo!"

Tumango si Sunoo at mas mabilis kaming tumakbo patungo sa aming target. Nang makalapit kami sa pintuan, mabilis niyang binuksan ito at pumasok kami sa loob, sinara agad ang pinto sa likuran namin.

Humihingal ako, pilit na pinapakalma ang aking sarili habang pinapakinggan ang mga yabag ni Raden sa labas. Naririnig ko siyang sumigaw, puno ng galit at pagkabigo.

"Eulalie, hindi ka makakalayo sa akin! Alam ko kung nasaan ka!"

Nanginginig ako sa takot habang hinahanap namin ni Sunoo ang susi upang i-lock ang pinto. Nang makita niya ito, mabilis niyang nilock ang pinto at sinara ang mga bintana.

"Huwag kang mag-alala," sabi ni Sunoo, pilit na pinapakalma ako. "Ligtas tayo dito. Hindi siya makakapasok."

Pero sa kabila ng kanyang mga salita, naririnig ko pa rin ang mga yabag ni Raden sa labas. Alam kong kailangan naming humanap ng ibang paraan upang makatakas. Hindi kami pwedeng manatili dito magpakailanman.

"Eulalie," sabi ni Sunoo, lumapit sa akin at hinawakan ang aking mga kamay. "Kailangan nating maghanap ng ibang paraan para makaalis dito. Hindi tayo pwedeng magtagal."

Tumango ako, pilit na binubuo ang aking lakas ng loob. "Anong gagawin natin ngayon?" tanong ko, puno ng takot at pag-asa.

"May isang daan palabas sa likod ng cabin," sabi ni Sunoo, tinitingnan ang isang maliit na bintana sa likod. "Pwedeng dito tayo dumaan."

Mabilis kaming lumapit sa bintana at binuksan ito. Nang masilip namin ang labas, nakita kong may maliit na daanan na nagtatago sa likod ng mga puno. Alam kong ito na ang aming pagkakataon upang makatakas.

"Dali," sabi ni Sunoo, inaabot ako palabas ng bintana. "Tayo na."

Habang lumalabas ako sa bintana, naramdaman kong tumibok ng mabilis ang aking puso. Ito na ang pagkakataon naming makalayo mula kay Raden at magsimula ng bagong buhay, malayo sa kanyang pagkahumaling.

Nang makalabas na kami, mabilis kaming tumakbo patungo sa kagubatan, iniwasan ang mga daan na pwedeng sundan ni Raden. Ang mga yabag namin sa mga tuyong dahon ay tila musika ng pag-asa at takot.

Habang patuloy kaming tumatakbo, naramdaman kong lumalayo na kami sa panganib. Ngunit alam kong hindi pa ito ang katapusan ng aming pakikipagsapalaran. Ang tanging alam ko ay kailangan naming magpatuloy, hanggang sa makahanap kami ng ligtas na lugar kung saan makapagsisimula kami ng panibagong buhay.

"Eulalie," sabi ni Sunoo habang patuloy kaming naglalakad, "huwag kang mag-alala. Ligtas ka na ngayon. Hindi ka niya makakahanap."

Ngunit kahit na naramdaman kong ligtas na kami, alam kong hindi pa tapos ang laban na ito. Sa likod ng bawat hakbang, naroon pa rin ang banta ni Raden, nag-aabang sa tamang pagkakataon upang agawin ako pabalik sa kanyang mundo ng delusyon at pagkahumaling.

"Salamat, Sunoo," sabi ko, puno ng pasasalamat. "Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung wala ka."

Ngumiti si Sunoo, tila masaya sa kabila ng lahat ng nangyari. "Basta't ligtas ka, iyon ang mahalaga."

Habang naglalakad kami sa dilim, alam kong kailangan naming magpatuloy sa pagtakbo, patuloy sa paghahanap ng kaligtasan. Ang aming paglalakbay palayo sa dilim ay hindi pa tapos, ngunit sa tulong ni Sunoo, alam kong may pag-asa pa kaming makaligtas.