Crazy For You

CHAPTER 14

Nang marinig ko ang sinabi ni Raden, tila tumigil ang oras. Ang bawat salita niya ay nagbabadya ng panganib at lalong nagpatindi ng aking takot. Alam kong kailangan kong makalabas dito bago pa lumala ang sitwasyon.

"Raden," sambit ko, pilit na pinapanatiling kalmado ang aking boses. "Kailangan kong umalis. Hindi ito ang tamang paraan."

Ngunit parang bingi si Raden sa aking mga salita. Unti-unti siyang lumapit, tila nagiging mas determinadong hindi ako palayain. Ang kanyang mga mata ay puno ng kakaibang liwanag, isang bagay na hindi ko pa nakikita sa kanya noon.

"I won't let you go, Eulalie," sabi niya, hawak-hawak ang aking mga balikat. "You're safe here with me. Nobody can harm you here."

Hindi ko na alam kung ano pa ang gagawin. Wala akong sapat na lakas para lumaban, at wala rin akong malinaw na plano kung paano makakatakas. Sinubukan kong huminga ng malalim at humanap ng paraan upang mapahupa ang kanyang galit.

"Raden, alam ko na may mga pinagdadaanan ka," sinubukan kong magpakalma, "pero kailangan mong maintindihan na hindi mo pwedeng pilitin ang isang tao na mag-stay. Mahal kita bilang kaibigan, pero hindi ito ang tamang paraan."

Saglit na tumigil si Raden, parang pinapakinggan ang aking mga sinabi. Ngunit mabilis din niyang binalewala ito, tila nakumbinsi na siya ng sarili niyang mga ideya. "You don't understand, Eulalie. This is the only way to keep you safe."

Biglang bumukas ang pinto sa likuran ni Raden, at isang malamlam na liwanag ang pumasok sa silid. Nasilip ko si Sunoo, isang kaibigan namin na tila may alam sa nangyayari. Ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala habang tinitingnan kami ni Raden.

"Raden," sabi ni Sunoo, ang kanyang boses ay mahina ngunit puno ng determinasyon. "Hindi mo pwedeng gawin ito. Hindi ito tama."

Ngunit binalewala rin ni Raden si Sunoo. "This is the only way," sagot niya, "I have to protect her."

Sumilip ako kay Sunoo, umaasa na siya ang magiging susi sa aking kaligtasan. "Sunoo, tulungan mo ako," pakiusap ko.

Tumingin si Sunoo kay Raden na parang sinusukat ang susunod niyang gagawin. "Raden, hindi mo kailangang gawin ito. Mag-uusap tayo, maghahanap tayo ng solusyon," sabi niya, pilit na inaabot ang kanyang kaibigan sa isang paraan na hindi nagbabanta.

"Magsama na tayo sa kuwarto at mag-usap," dagdag pa niya, isang mahinahon na pakiusap na tila umabot kay Raden.

"Magsama tayo, pero si Eulalie ay mananatili dito," sagot ni Raden, tila nagiging mas kampante. Tumango si Sunoo, tila sinang-ayunan ang kondisyon ni Raden.

Habang naglalakad sila palabas ng silid, sumulyap si Sunoo sa akin na parang sinasabi na maghintay lang ako. Nang makalabas na sila, naramdaman kong ito na ang pagkakataon ko para tumakas.

Nagmadali akong lumapit sa pintuan at sinilip kung saan sila nagtungo. Sa kabutihang-palad, abala pa rin sila sa pag-uusap at hindi ako napapansin. Bumalik ako sa silid at mabilis na naghanap ng ibang paraan palabas.

Napansin ko ang isang maliit na bintana sa itaas ng isang aparador. Kahit maliit ito, sapat na para makalabas ako. Agad akong umakyat sa aparador at sinubukan kong buksan ang bintana. Mahirap at masikip, pero nagawa ko itong buksan.

Habang bumababa ako sa labas ng bahay, pilit kong pinapakalma ang aking sarili. Wala akong ibang plano kundi ang tumakbo at humanap ng tulong. Hindi ko alam kung gaano ako kalayo mula sa bahay ni Raden, pero kailangan kong subukan.

Nang makatapak ako sa lupa, mabilis akong tumakbo palayo, ang aking puso ay bumabagal sa takot at adrenaline. Hindi ko alam kung gaano kalayo ang natakbo ko nang marinig kong sumigaw si Raden mula sa loob ng bahay.

"Eulalie!" sigaw niya, puno ng pag-aalala at galit. Ngunit hindi ko na pinakinggan. Alam kong kailangan kong magpatuloy.

Papasok na ako sa isang makitid na daan sa likod ng mga bahay nang maramdaman kong may kamay na humawak sa aking braso. Napalingon ako at nakita si Sunoo, hingal na hingal at puno ng pag-aalala.

"Eulalie, tumigil ka. Kailangan mong magtago," sabi niya, tila natatakot para sa aking kaligtasan. "Nandito ako para tulungan ka."

"Hindi ko alam kung sino ang paniniwalaan ko," sagot ko, pilit na tinutulak siya palayo. "Bakit mo ako tutulungan?"

"Alam ko ang lahat ng nangyari," sagot ni Sunoo, ang kanyang boses ay puno ng taos-pusong pag-aalala. "Hindi kita pababayaan. Dali, sumama ka sa akin."

Nag-aatubili ako, pero alam kong wala akong ibang pagpipilian. Sinundan ko siya, umaasa na siya ang magiging susi sa aking kaligtasan.

Mabilis kaming tumakbo, tinatahak ang makikitid na daan at nag-iingat na hindi mag-iwan ng bakas. Tila isang habulin sa pelikula, ngunit ito ay mas totoo at nakakatakot.

Pagdating namin sa isang lumang bahay na tila matagal nang walang tao, pumasok kami sa loob at sinara ni Sunoo ang pinto. Humihingal ako, at naramdaman kong bumabagal na ang aking t***k ng puso.

"Teka lang," sabi niya, lumingon sa akin. "Dito muna tayo, ligtas ka na."

"Sunoo," sabi ko, nanginginig ang boses, "anong nangyayari? Bakit ganito si Raden?"

Huminga ng malalim si Sunoo bago sumagot. "May mga bagay na hindi mo pa alam tungkol kay Raden. Matagal na siyang may gusto sa'yo, pero hindi niya alam kung paano ipapakita iyon ng tama. Kaya nagdesisyon siyang sundan ka, alamin lahat tungkol sa'yo. Akala niya ito ang tamang paraan para maging malapit kayo."

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko sa narinig ko. Habang nagpapahinga kami sa lumang bahay, ang mga piraso ng kwento ay nagsimulang magbuo ng isang mas malinaw na larawan sa aking isipan. Ang tanging alam ko ay kailangan kong makaalis sa sitwasyong ito, at sa tulong ni Sunoo, may pag-asa akong makatakas.

"Anong gagawin natin ngayon?" tanong ko, puno ng pag-asa at takot.

"Tutulungan kitang makalayo dito," sagot ni Sunoo, ang kanyang mga mata ay puno ng determinasyon. "Kailangan nating lumayo kay Raden. Ngayon na."

Alam kong mahirap ang aming gagawin, pero kailangan naming subukan. Sa tulong ni Sunoo, nagkaroon ako ng kaunting pag-asa na makakalaya ako sa bangungot na ito. Ngunit alam ko rin na hindi ito magiging madali. Sa likod ng bawat pagliko, naroon ang panganib na si Raden ay maaaring nasa tabi lamang, naghihintay na agawin ako pabalik.