Universidad De Primos

CHAPTER 20

TAPOS ng maligo at tuyo nadin ang damit ni Astrid kaya napagdesisyunan niya na umahon na sa tubig at magbihis. Nang matapos na siyang magbihis ay agad siyang pumasok sa kanyang maliit na tirahan.

Kumuha siya ng baso at ginamit ang kapangyarihan upang magkaroon ito ng tubig. She was then about to drink the water ng nagkaroon sa loob nito ng mali-liit na piraso ng yelo.

Napabuntong hininga siya at pinili nalang din niyang inumin ang tubig na lumamig dahil sa kagagawan ng isang tao.

"Hindi ko alam na hilig mo pala ang mamboso, Aizen the third" - saad niya at binigyan niya ng diin ang pangalan nito. Kanina niya pa nararamdaman ang presensya nito habang siya'y naliligo ngunit pinili nalang niya ang hindi ito pansinin ag enjoyin ang katamtamang init ng sapa.

"Tch hindi ako namboboso. I closed my eyes when you got out of the water and changed your clothes" - Aizen reasoned out at dahil sa sinabi nito ay agad na nanghagis si Astrid ng kulay asul na apoy dito na agad din naman nitong naiwasan at dumiretso ito sa puno malapit sa sapa.

Kitang kita niya kung paano unti-unting nagliyab ang puno at tska ito naging abo. Mabuti nalang at hindi yung puno ng mansanas ang natamaan ng kanyang apoy dahil kung hindi ay masasayang nanaman ang oras niya sa paghahanap ng pagkain.

Tiningnan niya muli ng masama si Aizen at nagpalabas muli siya ng asul na apoy sa kanyang dalawang kamay.

"Damn I am just joking! You don't need to throw me your deadly fire!" - Aizen said at agad na nahimasmasan si Astrid at binaba niya nadin ang kanyang kamay dahilan para maglaho nadin ang apoy.

"What the hell are you doing here? If you are trying to convince me to go back. Well sorry to say but I ain't gonna go back to those assholes" - Astrid said at tska siya humiga sa kanyang kamang gawa sa dahon ng niyog at ilang piraso ng kahoy. Ito na ang nakasanayan niyang tulugan minsan naman ay sa sanga ng puno siya natutulog.

"I am not here to bring you back. You can do whatever you want at ayoko din namang lagi nalang silang aasa sa'yo. They should know their capabilities as a mage." - rinig niyang sabi ni Aizen which made her scoff.

"Oh? Edi bakit ka nandito? Kung wala ka nadin namang kailangan saakin umalis ka na at matutulog na ako. Marami pa akong papatayin mamayang gabi" - she said at kasabay nito ay ang pag-pikit niya ng kanyang mata. Hindi na sinagot ni Aizen ang kanyang sinabi at hindi nadin niya naramdaman ang presensya nito. Kaya nakapante na siyang matulog.

Pero nang malapit na siyang makatulog ay bigla nalang lumubog ang kanyang kama at ng imulat niya ang kanyang mata ay tumumbad sakanya ang mata din ni Aizen.

Aizen is on top of her at dapat ay sinisipa niya na ito paalis pero may kung anong bagay na pumipigil sakanyang gawin ito. She knows by then that she is once again mesmerized by the eyes of the Primo Aizen, just like when she almost went berserk.

"Sorry" - he suddenly said dahilan para kumunot ang kanyang noo. Hindi niya alam kung bakit ito humihingi ng tawad sakanya. Wala siyang natatandaan na may ginawa itong mali.

"Damn dahil saakin muntik ka nanamang mapahamak. Feliz turned into a demonoid because I told her that I will not like her because I like you. Kaya ganon nalang ang kagustuhan niyang patayin ka. f**k I can't protect you from her again. " - he whispered, enough for her to hear. His words immediately pierced right through her whole being. Hindi niya maipaliwanang pero bigla siyang nalungkot sa sinabi ng lalaki. Dapat niyang sapakain ang lalaki dahil sa sinabi nitong 'I won't like her because I like you' pero hindi niya magawa. She suddenly felt happy.

She shouln't feel such emotions pero nang sabihin ng lalaki ang mga salitang iyon ay parang may kung anong natunaw sakanyang pagkatao. Hindi niya alam, pero she just felt that she needs to touch his face. Para bang may sariling buhay ang kamay.

"Hindi mo kasalanan na gusto akong patayin ng babaeng yun. She was just too greedy and —

Bago pa man matapos ni Astrid ang kanyang sasabihin ay pinutol na ito ni Aizen

"It has always been this way and I can't f*****g do anything about it. I always wonder why you have to f*****g bare such huge responsibility? I always wonder why I always let you suffer all the pain! Why can't I save you?!" - he exclaimed at sa isang iglap nakabaon na sa kanyang leeg ang ulo ng lalaki, his shoulders also started to shake.

"And because I am f*****g powerles you can't even f*****g remember me" - narinig niyang bulong nito malapit sa kanyang tenga at alam niyang punong puno ng kalungkutan ang boses nito. Ngunit hindi niya alam kung ano nga ba ang pinagsasabi ng lalaki.

Ano ang ibig sabihin nito?

"I can't let you died again... I can't let you die in my arms again" - he continued to whisper in her ears. Hindi niya alam kung bakit ngunit bigla nalang tumulo ang luha sa kanyang mga mata.

Kusa ding tumaas ang kanyang kamay at punulupot ito sa katawan ng lalaki. She knows that she is hugging Aizen pero hindi parin malinaw sakanya kung bakit niya ito niyayakap at kung anong dahilan ng kanyang pagiyak. Unti-unting pumikit ang kanyang mga mata at pinili nalang magpadala sa agos ng pangyayari.

Makalipas ang ilang segundo ay tuluyan na siyang nakatulog habang yakap yakap padin si Aizen at mayroon pang bakas ng luha sa kanyang pisngi.

•

"Amarè please don't sacrifice yourself"

"No, please don't"

"Ilang beses ba tong kailangan maulit?! Bakit kailangang ikaw pa?!"

"I love you so much Amarè"

"I can't let you die again! I can't let you seal those demons away with your body! I just can't! Dahil kahit anong gawin mong pag selyo sakanila ay nakakalabas padin sila! The cycle continues! Nasasaktan ako ng sobra sa tuwing nangyayari to!"

"Astrid Xenia, Amarè, my queen, kahit anong mangyari magkikita padin tayo. I will look for you to the ends of the world."

"Please be my wife Amare.. please... alam ko naman na iiwan mo ulit ako kaya pagbigyan mo na akong ma experience ang kasal nating dalawa bago mo nanaman ako iwan"

"Kahit lagi mo silang pinipinili mahal na mahal padin kita"

"Tanggap ko na hindi pa natin oras... pero pag alam kong oras na nating dalawa hindi ko hahayaan na hadlangan nanaman tayo ng tadhana"

"We will meet again soon my love"

"This is the first time I died... and it feels so good that I can save you.. that you can continue the sealing without coughing blood"

"See you Amarè I love you"

"Amarè...."

NAPABALIKWAS si Astrid. Hinihingal siyang bumangon mula sa pagkakahiga sa kama. Napahawak siya sa kanyang ulo at kitang kita sa mga mata nito ang pagkalito at pangamba.

Klarong-klaro ang kanyang napanaginipan kahit puro lamang ito mga imahe at boses ng parehong tao.

"Anong nangyari?" - takang tanong ng kung sino man na nasa kanyang tabi at ng lumingon siya ay isang malalim na buntong hininga ang kanyang pinakawalan.

Hindi niya alam pero napanatag ang kanyang damdamin ng makitang nasa tabi niya padin ang lalaki at hindi ito umalis. Kitang kita niya sa mga mata nito ang pag-aalala at ang takot na mukhang alam na niya ang dahilan. Alam niya na ang rason kung bakit lagi itong nakasunod sakanya, kung bakit malamig ang tingin nito pero alam niyang pagpapanggap lang ito, alam niya na kung bakit iba ang pakikitungo sa kanya ng lalaki, marami siyang nalaman at nakita sa tanging mga imahe at boses lang na kanyang nakita at narinig.

"Tell me.. may nangyari ba?" - muli nitong tanong at tska hinawakan nito ang kanyang mukha. Pinikit niya nalang ang kanyang mata at hinawakan niya ang kamay nito na nasa kanyang nukha.Dinama niya ang init ng kamay nito.

"Kinakabahan ako sa'yo, Amare.. Tell me what happened.. I am willing to listen" - muling saad ng lalaki. Nang marinig niya ang tawag sakanya nito ay mapait siyang napangiti.

'He never forgot, yet here I am continuously forgetting everything' - she said on her mind but one thing's for sure

She finally heard it.....She finally heard this man's plea. And she knows that bit by bit, the memories she forgot will slowly return and she will do everything to never commit the same mistake.