Chapter 42

2949 Words

   RIO       Pinatili ko ang sarili na maging normal sa harap niya kahit gustong-gusto ko siyang yakapin at halikan. Limang taon na ang nakakalipas ngunit mahal na mahal ko pa rin siya.  Walang araw na hindi ko siya naiisip at naalala. Simula nang maghiwalay kami ay matinding sakit ang naranasan ko. Ako ang may kasalanan kaya nararapat na ako rin ang parusahan. Sa bawat araw ay hinihiling ko na makasama ko siyang muli ngunit alam kong napakaimposible na iyong mangyari. Labis ko siyang sinaktan at walang kapatawaran ang ginawa ko sa kanya. Ikalawang beses ko na siyang nakita mula nang mabalitaan kong umuwi siya. Una noong isang gabi sa bar na pinuntahan namin ng mga kasama ko sa katrabaho.  Wala akong kaalam-alam na siya iyon nang iligtas ko siya mula sa mga lalaking pagsasamantal

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD