CHAPTER 20: GIAN*
Habang naglalakad ako at inaabala ang aking sarili sa pagmamasid sa mga estudyanteng naglalakad at kausap ang kanilang mga kaibigan. Hindi ko maiwasan makaramdam ng inggit sa kanila. Ganito pala ang pakiramdam kapag nawalay sa mga kaibigan sa high school. Wala akong makausap na ibang tao. Wala rin akong malalapit na kaibigan, na puwede kong makasama sa paglilibot sa loob ng Unibersidad na aking pinapasukan. Napatigil na lamang ako sa aking paglalakad ng bigla kong naramdaman na may bumunggo sa aking likuran. Napatingin naman ako sa taong iyon at nakita ko ang nagkalat niyang mga gamit sa lapag. Imbes na magalit ako at sigawan ang lalaki, tinulungan ko na lamang ito na pulutin ang kaniyang gamit na nalaglag niya. Nang dadamputin ko na ang lapis upang ibigay iyon sa kaniya, nagulat na la
- Writer
