Ivelle Ruiz's Point Of View
Wala na namang Azrael ang bumungad sa akin pagdilat ng aking mga mata. Napabuntong-hininga ako at marahang bumangon mula sa kama. Napatingin ako sa bintana—papalubog na ang araw, at ang kulay ng langit ay unti-unting humahalo sa kahel at mala-rosas na mga ulap. Mula rito, tanaw ang dagat na kumikinang sa huling liwanag ng araw. Ang lamyos ng simoy ng hangin ay nagpaalala sa akin kung gaano kaganda ang manood ng sunset sa dalampasigan.
Napangiti ako sa ideyang iyon. Agad akong lumabas ng kwarto, sabik na hanapin si Azrael upang yayain siyang samahan ako. Ngunit paglabas ko, walang tao sa paligid. Tahimik ang buong lugar, tila walang bakas ng kanyang presensya. Mabilis akong nagtungo sa kusina, umaasang nandoon siya, pero bigo ako dahil nanatiling wala ang taon
