“Napuno ng mga halinghing ang buong silid, wari moy mga apoy na nagliliyab ang aming mga katawan na hindi alintana ang matinding pagod. Makailang ulit na ba naming narating ang langit? Ni halos hindi na mabilang sa mga daliri dahil ang tanging nasa aming isipan ay mapunan ang ilang taong pananabik namin sa isa’t-isa. Nang mga oras na ito ay nilunok ko ang aking pride at malayang nasaksihan ni Asher kung gaano akong uhaw mula sa kanyang mga haplos. Muli ko siyang tinanggap ng buong-buo kahit hindi pa naghihilom ang sugat na nilikha niya sa puso ko.
Ganun naman talaga kapag nagmahal ang isang tao, handa kang maging tanga at magpakatanga para lang magkaroon ng matatawag na kayo. “Hmmmm…” “Ohhhh...” sa huling pagkakataon ay muling ipinalasap sa akin ni Asher ang luto ng langit. Dinala na nam
