“Pabiling-biling ako sa aking higaan at hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako mapakali. Narung babangon ako tapos mahihiga rin ulit, banas na banas ako at parang gusto ko ulit na maligo. Six thirty ng hapon ako nakauwi ng bahay pero ngayon ay nine o’clock na ngunit wala pa rin si Asher. Muli kong sinulyapan ang isang pirasong papel na nakapatong sa ibabaw ng lamesa sa tabi ng lampshade. Isang mabigat na buntong hininga ang aking pinakawalan upang mahawi ang sakit na nagsisimula na namang kumalat sa puso ko.
Kailangan na mabigyang linaw ang lahat sa amin ni Asher, ayokong umasa sa wala kaya mas mabuti pa na hanggat maaga ay matapos na ang lahat ng ito. Naiinip na kinuha ko ang aking roba bago lumabas ng silid at diretsong bumaba ng hagdan. “Ate si Yaya Esme?” Tanong ko sa isang katul
