Queens

Chapter 7

Davdream POV:

"Goodmorning boys." Bati ko pag-pasok ko sa loob ng headquarters nila Alice. Kabisado ko na ang bawat sulok ng school na to maski yung basement sa ilalim ng lupa. Mukhang hindi pa nila alam ang tungkol sa basement sa baba.

"Magpapakilala pala kami ng maayos sayo." Tinanguan ko lang sila. Actually, they don't need to introduce their selves. I already knew about them— everything about them simula ng dumating ako ng mawala ako ng dalawang taon sa tabi ni Alice. She looked happy while I'm in pain and our family's problems is in my shoulder. Magsisinungaling ako kung wala akong sama ng loob pero walang kasalanan si Alice kaya hindi naman nagtagal yung galit ko. Ingit lang. naiingit ako sakanya kasi malaya siya. Malaya siyang gawin ang lahat at dahil yun sakin. Kahit naiingit ako worth it. Because she's happy. Si Lewis naman ang pasasayahin ko sa pagkakataong ito.

"I'm Charls Trant." Charls Trant, Son of Mr. Carl Trant one of my Shareholders from this university. I have another school and that's my former school since Alice and I swap our identity. Also, Mr. Carl Trant is one of my right hand. He's running one of my companies.

"Trenz Marcus." Trenz Marcus, Son of Lieutenant General Train Marcus one of my protector in military.

"And I'm Maximo Taylor." Maximo Taylor, son of Zamon Taylor one of the business tycoon who tried to bring me down but sadly I turned the tables to them. So he had no choice but to be on my good side because if not, he'll lose everything. He knows that. that's why he tried his best to achieve on what he has now. 

One of my board of directors in Dreame Company.

"Nice meeting you all. I am Davdream Funkrich, twin sister of Alice Davdream and a minute younger than her." Pagka-tapos kong magsalita hindi na sila umimik. "Come on. Speak up. I'm not gonna eat you guys."

"We just don't know what to say." Bored na sabi ni Trenz. Nagkibit balikat ako.

"Fine. Then I'll do what I want." Sabi ko saka nag-wave. Hindi sila umimik, hindi din nila ako pinigilan o tinanong ng kung ano ano. Well, that's fine with me.

"Move! Move! Queen is here!"

Napa-irap ako. Hindi naman ako kabilang sa royalty bakit ba queen sila ng queen? It's sounds so freaking annoying. Tsk.

"Can I walk beside you?" Nilingon ko ang nagsalita at napa-ngiti ako ng mapag-sino iyon.

"Sure. Hindi ko naman binagbabawalan ang kahit na sino ang maglakad na katabi ako."

"Well, your sister doesn't want it. She hates walking with other people but she doesn't care if it's her gang." I smirk at her.

"Well... I'm not her." Tumawa si Mona at mabilis na lumingkis sa braso ko ng biglang may tumikhim sa bandang kanan ko only to find out that it's Cenfa.

"People are looking at us." She said then she look at me with her boring expression.

"That's because of the two of you. They're not used to seeing their queen walking with some girls beside her gang mates." Biglang tumigil si Mona at marahas akong hinila palapit sakanya.

"We're not just SOME girls no! Look at me..." Napairap ako. Umiral nanaman ang pagiging mahangin at isip bata ng isang to. "I'm so beautiful to be called SOME GIRL, right? I'm also cute hihihi." For some reason Whenever I hear Mona's laught it sounds creepy. Para siyang yung mga kontrabida sa Disney princesses. Yung mga parang tangang hagikgik ng mga yun. Ganun yung tawa ni Mona eh.

"Dream, Here's my report." Kinuha ko ang inabot saking folder ni Cenfa at binasa habang naglalakad. "Should we go to the cafeteria?" Tumango na lang ako bilang sagot dahil abala akong binabasa ang mga report ni Cenfa.

"This is bad... masisira ang imahe ng paaralang to." Bulong ko pero alam kong dinig na dinig nung dalawa ang sinabi ko.

"You're sister doesn't know how to run a company. Even this University. The course she choose is Criminology." Sabi ni Mona na nag-aayos ng gamit niya saka biglang tumayo. "O-order lang ako ng pagkain natin." Walang umimik sa amin ni Cenfa. She knows what we want, she handle it.

"Do you have a plan?" Tumango ako.

"Yep. I need your help." Sabi ko.

"Always here to help. What is it?"

"Make sure na masusubsob sa pag-aaral ang mga walang modong istudyante dito. Palitan mo din yung mga walang kwentang professor at palitan mo ng may silbi. Sinasahuran sila tapos nagpapaka hayahay lang pala sila? Mga gago." I heard Cenfa's laught but I didn't give it any attention. "Magpadala ka din ng mga tauhan para unti-unting i-renovate ang maduming University na to. I'll do the punishment for those ignorant board of directors of this damn useless University. I'll f**k their f*****g useless brains. Those motherfuckers."

"Damn, Dream. You never fail to amuse me. I miss you so much, I miss this side of you. I miss everything about you." Napalayo ako kay Cenfa.

"Hindi tayo talo." Nandidiring sabi ko.

"Gaga hindi kita type! Saka babae ako hindi tomboy! I just missed you so damn much as my freaking best friend."

"I'm just kidding Cenfa. Why so defensive?" She look at me flatly tapos hindi na ako inimik ng dumating si Mona at kumain na lang siya. Napailing ako at akmang babasahin ulit yung report ni Cenfa na hindi ko pa natatapos ng may mahagilap ang mga mata ko. Bukod sa maraming istudyante ang pasulyap sulyap sa direksiyon namin naka-titig din sa direksiyon namin sina Max. Alam ko may lame na tawag sakanila dito sa university eh. Kings? Kings lang ba yun? Alam ko meron pa eh.

Anyways, para magmukha namang katanggap tanggap na si Alice ako naglakad ako papunta sa direksiyon nila at ng tumigil ako agad ko silang nginitian.

"Wanna join us?" Tanong ko.

"It seems like you knew each other." Trenz said with his suspicious eyes. I smiled at him mischievously. From the look of their face it looks like they knew what I am trying to say. "Don't tell me... no way—"

"Yes way, Trenz. Cenfa and Mona is Mafia just like me." Mabilis na napatayo si Max at kita ko kung paano siya magpigil ng galit. "Do you have a problem?"

"Mona is Max's Ex-girlfriend." Sabi ni Charls na naka-kuyom.

"Oh." Mahinang sambit ko at nilingon ang direksiyon nila Cenfa at Mona na naka-tingin sa direksiyon namin pero ng makita ni Mona na naka-tingin ako sakanila agad siyang nag-iwas ng tingin. "Anyways, you said Ex-girlfriend. Edi wala na sila so why angry Max?" Mapang-asar na tanong ko.

"You!" Trenz murmured angrily. Nag-kibit balikat ako saka hinarap si Max na nanlilisik ang mga mata. Seryoso ko siyang hinarap at diretsong tumayo.

"The way you look at me... it's like you're telling me that I'm the bad guy." Isang mapang-asar na maikling tawa ang lumabas sa bibig ko. "May I remind you? Before you met Mona she's already a mafia. I didn't pushed her to be like me. She choose to be a mafia. It's her own decision. You boys have no clue what we've been through. It's always my sister and her gang's happiness than US." Natigilan sila sa huling sinabi ko.

"What... what do you mean?" Naguguluhang tanong ni Charls.

"Why don't you find it yourself?" Naka-ngising sabi ko. Bigla namang nanlaki ang mga mata ni Maximo.

"You... you knew—"

"Does it really matter?" Blankong sabi ko. "I'm tired protecting you guys. Make a move. Finding the truths is what all you need to do. It's not that hard. It's you who makes it hard." Isa-isa ko silang tinignan at naka-tingin lang din sila sakin.

"Hindi namin sinabing protektahan mo kami." Trenz said sharply. Tipid na nginitian ko siya.

"I have to." Tumikom ang bibig niya. "Protecting you means protecting my twin sister's happiness." Tinalikuran ko sila at bumalik sa pwesto ko kina Cenfa. Pag-upo ko nilingon ko si Mona na hindi maka-tingin sakin ng diretso. "Sabi ko bantayan mo hindi jowain mo." Napa-igtag siya sa pagkabigla sa sinabi ko. "Well, nangyari na. Ano pa bang magagawa ko?"

Sumandal ako sa upuan saka nilingon si Cenfa na tahimik na naka-masid.

"Malawak yung underground basement. Ihanda mo ang mga furniture na gagamitin natin tapos maglilinis tayo bukas. Isasama ko yung tatlo—"

"Bakit pa?!" Tinignan ko ng masama si Mona.

"Ikaw ang may isyu huwag mo kaming idamay ok?" Napa-nguso siya at pa-simpleng inirapan ako. Mga walang kwentang mafia to, mag-taray lang ang alam. "Kapag hindi mo na kayang pagsabay sabayin yung mga pina-gagawa ko ipasa mo kay Mona para may silbi naman." Dinuro ko si Mona ng akmang magsasalita siya. "Huwag kang umangal dahil susupalpalin kita."

"Copy." Tipid na sabi ni Cenfa saka mabilis na tumayo. "Uuwi muna ako. Para matawagan ko na ang mga dapat tawagan at maasikaso ko na ang lahat." Hindi na niya hinintay ang sasabihin namin. Dire-diretso na siyang naglakad kaya sinundan na lang namin siya ng tingin hanggang sa may bumato sakanya ng baseball na agad naman niyang nasalo saka ibinato sakin na sinalo ko din at pinagmasdan ng maigi yung bola.

Masyado ng madumi tapos binaboy pa ng sulat galing sa marker. Nilingon ko ang direksiyon kung saan naka-upo ang bumato ng baseball at kitang kita ko kung paano siya napaigtag at namutla ng magtama ang mga mata naming dalawa. Tumayo ako at dahan-dahang naglakad papunta sa direksiyon niya. He look like he'll piss on his own pants at any moment lalo na ng magsitakbuhan palayo ang mga taong malapit sakanya at yung mga kasama niya.

"This is yours, right?" Tanong ko at umupo sa mesa paharap sakanya. "Right?" Dahan dahan siyang tumango.

"S-so what?! P-porket ikaw ang tagapagmana ng unibersidad na to dapat k-katakutan kana n-namin?! N-nagbabayad kami d-dito!" Tumaas ang kilay ko sa isinigaw niya.

"Then why are you stammering?" Napipilan siya sa sinabi ko. Inabot ko ang baba niya gamit ang hintuturo ko. "Una sa lahat, wala naman akong sinabi na katakutan niyo ako. Pangalawa, totoo naman ang sinabi mong nagbabayad kayo dito. May sinabi ba akong wala? At huli sa lahat..." inilapit ko ang mukha ko sakanya at mas nilakasan ko ang boses ko. "Hindi ba kayo ang pasimuno na katakutan at ituring akong reyna? What are you people? Some f*****g nobles? Don't f*****g make me laugh. Me, being the queen is made by all of you... You f*****g stupid students. Ang lalakas niyong maghamon ng ayaw sa mga gangster sa tabi tabi at ibang school pero kinumpronta niyo ba? Hindi diba? Pinasa niyo sa kings and queen or f*****g whatsoever niyo kasi alam mo kung bakit? Kasi mga duwag kayo."

Dumistansiya ako palayo sakanya saka kinuha ang kamay niya at inilagay doon ang baseball niya. "Wala akong pakielam kung anong gusto niyong gawin sa dalawang babaeng kasama ko. Pero wala din akong pakielam sainyo kung anong gagawin nila sainyo. Take that as a warning." Tumayo ako at bamalik sa lamesa namin ni Mona saka kinuha ko ang report ni Cenfa. "You heard me clear and loud right?" Ngumisi si Mona at kinindatan ako bilang sagot. "Uuwi din muna ako. Kakausapin ko muna ang mga walang kwentang taong inatasan ko sapagpapatakbo nitong unibersidad."

"Kay fine. Ingat sila sayo."

Alice POV:

"Are you dumb?" Nag-ngingitngit ang ngipin ko at naka-kuyom ang mga kamao ko sa inis at galit sa lalaking to. Paano naging kanang kamay to ni Davdream eh ang pangit naman ng ugali! Nakaka-panggigil. "Are you listening to me?"

"Pwede bang tumigil ka muna sa kadadakdak? Just for once! Argh!" Nanggigigil talaga ako sakanya ang sarap sapakin.

"Paano ako titigil? Puro mali ang ginawa mo! Tinuturuan kita pero hindi ka naman nakikinig!" Balik sigaw ni Blaire sakin.

"Eh paano ako makikinig sayo?! Wala kang ibang alam na sabihin kundi Damn it, Dumb, tanga, bobo, f**k it, sinong tao ang matutuwa sa mga pinagsasabi mo?! You're not helping me at all!" Ang gago biglang tumayo saka kinasa yung baril niya at akmang tututukan ako ng pigilan siya ni Victoria.

"Calm down, Blaire!" Nahihirapang sigaw ni Victoria.

"She's pissing me off!" Nginisian ko siya saka ko binato yung bottle ng mineral water sa mukha niya. "You b***h!" Yung ibang mga kasamahan namin dito pinigilan na din si Blaire kasi hindi na talaga maawat. Ha! So, what? Tsk.

"Miss! Stop provoking him.." Tinaasan ko sila ng kilay. Alam na nila kung sino talaga ako at napaliwanag na namin ang dapat ipaliwanag.

"So ako pa ang may kasalanan? That guy is insulting me! I may not be Davdream but she gave me her permission to take her position for a while! Kasalanan ko bang palpak magturo yang bakla na yan!" Mas lalong nanlisik ang mga mata ni Blaire sa sinabi ko.

"Pwede bang tumigil kayo? Simula ng magsama kayong dalawa yung normal na ugali niyo wala na sa normal! Bwisit naman.. ako ang naiipit sainyo eh!" Sita ni Victoria na hindi namin binigyang pansin. "Hay bwisit! Bahala nga kayong mag-p*****n! Go! Siguraduhin niyong magpapatayan kayo dahil kay Davdream ko kayo ipapapatay!" Natigilan si Blaire sa sinabi ni Victoria. "Ano? Kailangan sabihin ko muna ang pangalan ni Davdream para bumalik ka sa katinuan?" Bigla akong naka-ramdam ng kirot sa dibdib ko. The heck? What was that?

"Tsk. Magpapahangin lang ako. Ikaw na bahalang magturo sakanya ng mga alam mo." Mabilis na tumalikod si Blaire at ipinasok ang mga kamay sa bulsa niya. "Tatawagan ko lang si Dream." Yun nanaman... yung kirot sa dibdib ko. Wala naman akong sakit sa puso diba? Makapagpa-check nga kapag may oras ako.

Davdream POV:

Naka-bukas ang laptop ko at kausap ang lahat ng board of directors ng Funkrich University. Isinama ko na din ang mga professors para isang bagsakan na lang.

"But Miss Funkrich—" I glared at Mr. Sancasco

"Are you questioning me? Do you think I will not pay any attention at my father's University just because I have companies that I need to pay attention more? Don't make me laugh. Sinisira niyo ang imahe ng unibersidad na itinayo pa ng mga magulang ni dad. Alam niyo ba kung gaano kababoy ang hitsura ng unibersidad na yun? Kasing baboy ng ugali ng nag-aaral doon dahil mga wala kayong silbi. I will give you a day to fix everything and impress me but if you fail, pasensiyahan tayo papalitan ko kayo ng mga taong mas may silbi kaysa sainyo. Binabayaran kayo pero hindi niyo magawa ng maayos ang mga trabaho niyo."

"Miss Funkrich, one day is not enough." Sabat ni Mr. Trant. Charls father. Sinama ko din ang mga shareholders sa online meeting na binuo ko dahil marami akong babaguhin kung sakaling hindi sumangayon ang lahat sa panlasa ko.

"That's not my problem Mr. Trant. Almost one year. Almost one year na pinabayaan ang unibersidad at mga istudyante. Wala akong pakielam kung halos lahat ng empleyado mapaalis ng dahil sakin. It's their fault. I was just replacing them with someone much better on the position that was given to them. Everyone has the right to oppose my decision. But... it will not change unless they give me a good reason. I am after all the heir of Funkrich family. Does someone wants to say something about everything I've said?" Walang umimik sakanila kahit isa. "Then I guess we're done. See you tomorrow. That will be the last day we will see each other... or maybe not?" I gave their my beautiful mischievous smile. Isa isa silang nag-paalam bago maglog-out hanggang sa ang natira na lang ay si Mr. Trant.

"You've become more fearless and heartless the last time I saw you." Pinagsiklop niya ang kamay niya at kumulumbaba doon. "What am I supposed to do with you? Dav." Hindi ko siya inimik. "Alam mong anak ang turing ko sayo. After saving you with Klode couple you look like you're an empty shell and from what I am seeing now you look like a Barbie. Empty, Lifeless. Akala ko magiging maayos ka dahil nanjan naman si Alice, Lewis at ang mga kaibigan mo. What happened?"

"Just things." Tipid na sabi ko.

"Just things? Dav..." Bumuntong hininga si Mr. Trant at napahawak sa sintido niya. "Sabi na eh, dapat talaga pinatira na kita sa bahay para mas nabantayan ka—"

"I refuse."

"Yeah, you did. Because my son befriended your twin sister. I don't understand you at all. Perhaps, it's the effect of what Klode couple did to you."

"Are you done Mr. Trant?"

"Mr. Trant... before, you were calling me uncle but now we're back to formality. As if we were stranger. If you keep doing this to yourself Dav, I will spill everything I know to my son with his friends."

"I don't mind. They will know but there's nothing they can do about it. After all, it's all done. They will never bring death to life." Kumunot ang noo ni Mr. Trant at tumitig sakin. "I'm going to end this. Have a nice day Mr. Trant." Pinatay ko na ang laptop ko saka isinara. Go on, spill everything. I've been seeking to see how will they react. 

Tumayo ako sa study table ko at akmang hihiga na sa kama ng tumunog ang cellphone ko. Someone is calling. Inabot ko ang phone ko at nakita kong si Blaire ang tumatawag.

"Blaire, what's up?"

"How are you?" 

"Fine."

"You're fine means not fine."

"Well, I'm not really fine for years now so what's new?" Natahimik bigla sa kabilang linya. Tinignan ko pa kung pinatay na ba niya pero hindi pa naman.

"Ano bang dapat kong gawin para mabawasan yang dinadala mo?"

"Nothing Blaire. No one can lessen it unless I ended everything myself."

"Dream... I, I'm so—"

"Enough Blaire. I'm tired. I'm going to sleep now. Bye."

I don't want to hear the word 'sorry' because a word is just a word.