Surrender

CHAPTER 58

Ilang araw na ang lumipas mula ng kinulong siya ni Miguel sa loob ng kwarto ng bahay ng pinsan nito. Wala siyang ibang magawa kundi sabihin kay Miguel na pauwiin na siya dahil alam niyang hinahanap na siya ng magulang niya at mag-alala na ang mga ito sa kanya.

Sa loob ng apat na araw na rito ako wala akong ibang narinig mula kay Miguel kundi ang gusto niyang maging maayos kami nakalimutan ko na lang ang ginawa siyang pakikipagtalik sa babaeng ‘yon sa banyo. Sampal ‘yon sa akin sa aking pagiging babae at sa pagkatao.

Mas lalo lang pinatunayan ni Miguel na hindi niya deserve na makilala ang anak ko. Dahil kahit anong gawin niya walang magbabago sa desisyon ko na iwanan siya. Nanatili siya roon para bantayan ako. Four days he bring up that topic— walang palya ‘yon nakakabingi na nga. I keep my word na tapos na kami na hindi na ako magpadala sa kanya.

Kung ano-anong pinapangako niya sa akin.

“Tama ka nga Miguel, I’m not your woman anymore so please cut the crap.” I said straight to his face. I want to slap him the truth.

“Tao lang ako nagkamali, lalaki lang natutukso.” sagot pa niya.

Na tawa sa kabobohan na pinagsasabi niya sakin.

“Tanga ka wala ka talagang kwentang kausap,” I can’t believe this. “Ngayon ko lang nalaman na ganun ka pala kabobo? Alam mo ilang beses na Miguel dalawa at saktong nahuhuli ka sa akto kaya wala kang karapatan na sabihin sa akin na natukso ka lang. Tang*na naman Miguel kung ano lalaki hindi ako nalilibugan sa anong itsura ano na wala na bang mas maayos pa ron.” pag tudyo ko sa kanya.

“Totoo naman na tukso lang ako.” ulit niya sa sagot niya.

“Teka oo nga pala walang babaeng matino ang papatol sayo... but wait ako pala pero ngayon AYOKO NA SAYO!” pagtama ko sa una kong sinabi.

Everyday he insisting— na balikan ko na siya na ayusin namin na kaya pa ayusin ang relasyon namin. Para sa akin tama na dahil pag naging maayos kami uulitin niya lang naman ulit ay napaka sakit na ng ginawa niya.

Tumatabi pa siya sa akin sa pag tulog. “Bakit mo ba pilit na sinisiksik ang sarili mo sa akin ngayon kahit na pilit kitang tinutulak lalayo alam mo ba kung bakit?” tanong ko pa sa kanya.

“Kasi... nandidiri ako sayo... diring diri ako sayo.” bulong ko sa kanya.

Nakatingin lang siya sa akin— masasaktan talaga siya sa kulang pa ‘yan sa sakit na binigay niya sa akin.

“Nasasaktan ka?” tanong ko. Nanatili lang siyang nakatingin sa akin.

“Deserve mo yan.” talagang pinamumukha ko sa kanya ang bagay na ‘yon.

“Mahal naman please bigyan natin ng buong pamilya ang anak natin.” pagmamakaawa niya sa akin.

“Hindi na kailangan ng anak KO ang tatay na tulad mo aanhin niya ang masabi na buong nga ang pamilya kahit na alam natin pareho na hindi tayo maayos! Tsaka wag mong sabihin na anak natin mahiya ka anak KO lang ito.” pagtama ko sa sinabi niya.

Masyado ng makapal ang mukha hindi pa ata siya nakaramdam ng hiya.

Ganyan ang madalas na senaryo sa amin ni Miguel. Nagsawa na ako pero siya panay pa rin ang pag pilit sa akin parang sirang plaka.

Magising ako kanina ay wala na si Miguel sa tabi ko siya natutulog pero wala naman pakialam sa kanya dahil nakatalikod ako mula sa kanya. I keep my position like that. Gusto ko nga siya tadyakan para mahulog sa higaan. Masama na kung masama ang mga naisip ko pero ‘yon ang totoo.

She need to go home. Kailangan na niya makagawa ng paraan para makauwi sa bahay dahil baka kung ano na ang nangyari sa pamilya ko habang wala ako. Hindi ako kampante nandito ako. Natatakot ako na baka mapahamak ang baby ko.

Paano ba ako makakalabas ng kwartong ito? I need to get my phone first to call my parents— na maayos lang ako. Nag-aalala ako kay mama baka kung anong mangyari. Alam kong sobra ang pag-aalala niya sa akin kaya mas kailangan kong umuwi sa bahay namin.

After 24 hours of missing— her family ask for help. Iyak na naman ng iyak ang ina ni Cheska na parang masisiraan na ng bait. Hindi na niya alam kung saan at paano hahanapin ang anak. Sinubukan na ulit nila itong hanapin sa mga lugar na maaaring puntahan dito pero wala talaga ito roon. Halos mag wala na ang ina ni Cheska sa loob ng presinto na ‘yon. Kaya naman agad na pinakakalma ng asawa. Wala pang ideya kung nasaan at ano ang nangyari kay Cheska.

Wala silang nagawa kundi umuwu na lang at mag hintay ng resulta sa mga pulis.

“Anong gagawin natin mananatili lang ba tayo na nakatunganga rito at hintayin na lang!” sigaw ng ina ni Cheska.

Maging ang ama niya ay hindi alam kung ano ang gagawin dahil wala na silang magawa kundi ang nag hintay na lang talaga sa magiging resulta.

Pareho sila ng asawa na hindi alam kung paano ang gagawin.

Naghanap pa rin ang mga ito sa kung saan saan nag tanong kung kanino na baka may nakakita sa anak nila. Pero wala talagang nakuhang sagot.

Lumipas ang tatlong araw ngunit wala pa rin si Cheska kaya mas lalong nag-alala ang magulang niya sa kung ano ba ang nangyari na sa kanya pero walang magawa ang mga ito kundi ang magdasal na nasa maayos ang kalagayan maging ang apo nila na nasa sinapupunan pa nito.

Bumalik silang muli sa prisinto to ask for updates about Cheska missing case but they don’t have anything to say about it.

Another day na wala si Cheska. Iniisip ng ina ni Cheska na baka umuwi na lang ito sa bahay. Pero masyado nang matagal kaya pilit na iniisip ng ina niya na umalis lang ito at uuwi rin sa bahay nila. Delikado pa naman ang panahon ngayon dahil sa kung ano-anong lumalabas sa balita tungkol sa samut-saring karahasan.

Nag hintay si Cheska na bumukas ang pinto. Nagugutom na kasi siya kaya sana may magbigay na ng food sa kanya.

“Okay lang ‘yan anak makakain na rin tayo mamaya.” kausap niya sa baby bump niya.

Four days akong laging nag hintay na may magbigay ng food sa akin. Gusto ko na makaalis mula sa silid ito. Namimiss ko na ang pamilya ko. Si Lota na kahit lagi kaming nag aaway.

Nag-isip lang ako ng mga bagay na gagawin ko pag nakaalis ako rito. Kung saan ako pupunta kasama ang mga kaibigan ko o kaya sasama na lang ako sa kanila pag mag inom sila wala nakakamiss lang ang ingay namin sa mga ganun ganap.

‘Bumukas ka na please!’ iyon ang paulit ulit na sinasabi ko sa isip ko habang titig na titig sa pinto ng kwarto.

Please someone save me.

Mabilis akong napabalikwas ng bangon ng bumukas na nga ang pinto ng kwarto.

Bumungad sa akin ang isang babae. Malamang ito ang babae mayari ng bahay na ito ang pinsan ni Miguel

“Hey nagising ba kita?” tanong niya nito na parang alanganin.

“Hindi kanina pa ako gising gutom na kasi ako.” diretso kong sagot.

May dala siyang mga food. Nilagay sa ibabaw ng bed.

“Kumain ka muna bago kita ihatid sa inyo.”

Kung kanina nasa pagkain ang tingin ko ngayon at nabaling sa kanya. Tama ba ang narinig ko na uuwi na ako sa bahay at hahatid niya ako? Mga tingin ko na nagtatanong kung tama ba o totoo ba ang narinig ko.

“Oo hahatid na kita alam kong nag-aalala na ang pamilya mo sayo gago lang ang pinsan ko na ilang araw rin akong hindi nakapasok sa sarili kong bahay dahil sa kalokohan niya,” pag kumpirma niya sa nag tatanong kong tingin. “Kaya kumain ka na baka ma paano pa ang baby.” utos niya sa akin.

Doon pa lang ako kumilos para kunin ang kutsara. I started eating.

“Hmm by the way nasaan pala si Miguel?” tanong ko. Hindi dahil namimiss ko siya or gusto ko siyang makita. Actually sana hindi na siya bumalik o magpakita sa akin.

“Hindi ko alam wala namang sinabi basta na lang umalis kanina at binilin lang na bigyan ka ng food.” sagot niya.

Nandoon lang siya buong oras na kumakain ako. Mabait pala ang pinsan ni Miguel na ito.

“Ilang months na pala ang baby bump mo?” tanong nito sa akin.

“Sixteen weeks na siya four months maliit lang siyang tingnan ang sabi kasi maliit lang daw talaga ang tiyan ko.” nakangiti ako bahang sinasabi ‘yon.

Masaya ako lagi pag napag-usapan ang baby ko hindi ko mapigilan.

“Oo nga maliit siya compared sa ibang nag buntis ang lalaki ng tiyan tapos naka usli pa at bilog na bilog ‘yan nga pag na maluwag kang damit hindi na halata dahil nga sa maliit ang tiyan mo.” sabi niya pa.

Tumahimik na kami. Tinapos ko na ang pagkain ko. Ginawa na nga niya ang sinabi niya na hahatid niya ako sa bahay namin. Sabi ko nga sa kanya na wag na pero sabi niya responsibilidad niya ako baka kung pa ang mangyari sa akin.

Ibinigay na rin niya sa akin ang phone ko na nakuha niya mula kay Miguel.

Hindi na ako makapaghintay na makauwi sa bahay.