CHAPTER 22
Chapter 22 DAHAN-DAHAN kong minulat ang mga mata ko at agad napa-upo sa kama saka pinalibot ang tingin sa kabuuan ng kwarto. Hindi ko alam ang nangyari at kung bakit ako nandito sa kwartong 'to. Ang huling naalala ko lang ay sumakay ako ng bus habang umiiyak. Agad akong napalingon sa pintuan ng bumukas ito at pumasok ang isang matangkad na lalaki. Nakapamulsa itong naglakad papunta sa kama ko habang nakatitig sa 'kin. "N-nasaan ako?" Nauutal kong tanong sa lalaki. "My house." Tipid niyang sagot sa 'kin. Hindi ko alam pero may kakaiba akong nararamdaman sa lalaking 'to. Para bang matagal ko na siyang kilala. "Stop starring at me, woman." Masungit niyang sabi sa 'kin. "Sorry. Medyo familiar kasi ang mukha mo. Hindi ko lang matandaan kung saan ko nakita." Naka ngiwi kong sabi sabay iw
- Writer
