Chapter 19

1963 Words
Dylan's POV. "What is he doing here?" nakita ko pa lang sya ulit ay nag iinit ang ulo ko. Dahil sa kanya ang lahat ng ito. He just smirked at me again, gusto ko na naman syang sapakin. "I called him, co-doctor ko sya sa ospital nila Kuya Thunder" hindi lumilingon na sabi ni Perseus. "Dala mo ba lahat ng itinext ko sayo?" baling nito kay Xavier. "Yes, how is she?" humakbang na sya papalapit sa kama kung saan nakahiga si Mia. Mabilis akong humarang sa harap nya. "Don't ever think of touching my wife, Lim!" sabi ko sa kanya. Tinaas nya ang kamay nya. "Pwede ba Dylan, itigil mo na muna yang pagiging seloso mo, please we need to hurry" napatingin ako dahil ramdam ko ang pagka seryoso sa boses nya. Matagal ko na ding kaibigan si Perseus, and if he gets serious, that is something that is real. I sighed. "Ayusin mo lang Xavier, I'm watching you" banta ko dito. "Tsk no need, Mia is a sister to me, and seeing her like this, I can smash your face definitely" Naikuyom ko yung palad ko. Not now Dylan. I told myself. "She would be fine right?" kinakabahan kong tanong. Perseus is starting stitching the slit in Mia's wrist, while Xavier is arranging some pack of bloods na isasaksak kay Mia. "We still don't know yet, we're not fully equipped here dahil wala ang machines, we need to make sure that she is on a stabilize condition before we can go to Xavier's clinic since malapit lang dito yun" Perseus. I looked at Xavier "Yes, kahit papano kumpleto ang medical equipments sa clinic ko, mas mababantayan natin si Mia doon, upon checking yung laslas nya ay masyadong malalim, maybe after maubos nitong sinasalin na dugo sa kanya, we'll transfer her to my clinic" sabi ni Xavier. Ayoko man, pero wala din akong magagawa dahil kasalanan ko naman talaga kung bakit ginawa ni Mia to. "I didn't know na you'll be this successful" sabi ko kay Xavier. "I am successful kahit nung kami pa ni Rafa, I just had misunderstanding with my family kaya namuhay ako ng simple, I didn't know na yun ang magiging reason for Rafa to leave me, hindi ko din alam na buntis sya" "Have you met Steven?" I ask him. I am looking at Mia. She's so pale and yet, she's still beautiful. Kahit ano pa yung galit na nararamdaman ko sa kanya, I can never lie how attractive she is. "Not yet, kaya salamat sa pasa na binigay mo, my son would just think na basagulero ang dad nya. Anyway, I've heard from Rafa that Steven inherited your attitude. Tsk tsk" "What's wrong with that?" liningon ko sya ng nakakunot ang noo. "I don't want my son to be rude and to hurt woman like what you do. I will make sure na ngayong nasa buhay nya na ko, hindi nya kukunin yung mga bad attitude mo" "Shut up"  Around 7 AM na ng mailipat si Mia sa clinic ni Xavier. She did not stabilize but sabi ni Perseus, mas okay na ilipat na sya then mas lumala ang lagay nya sa bahay. "Geez, I'm so sleepy na!" sabi ni Xavier at humikab. I can also feel yung pagod pero pakiramdam ko ay hindi ko mapipikit ang mata ko dahil sa pag aalala kay Mia. "Both of you, magpahinga na kayo, ako ng bahala kay Mia since nakatulog naman ako kahit papano before going into your house" Perseus said. "You sure?" Xavier. "I can manage Mia, remember, I'm the number one surgeon here in the Philippines" Perseus said and then playfully smiled. "Yabang, sige na matutulog na ko, nasa kwarto lang ako, ako naman bahala mamaya kay Mia" Xavier said before lumabas ng kwarto. Lumapit ako kay Mia, pero this time hindi ako makadikit dahil may mga nakaturok pa sa kanya and there are machines na binabantayan ni Perseus. "How is she?" tanong ko. Perseus looked at me. "Okay naman, kailangan ko lang talaga syang i monitor, she needs to wake up and then that's the only time na malalaman natin na okay talaga sya, but as of now, I'm doing my best dude" "Thanks" I said and then tapped his shoulder. "No problem, pero sana dude maging wake up call na sayo to. I know, nasaktan ka pero Mia is also suffering too. She loves you, she wouldn't do this if not, nasasaktan din sya. Why don't you give it a chance? Bakit hindi mo ayusin? Why are you destroying your own wife?" "Dude, you just sound like Ate Raffy, it's cringy. Ganyan ba nagagawa ng broken hearted?" "Gago! Chini change topic mo pa, seryoso ako. Mahirap magsisi sa huli, I know people who suffered when they let their ego and pride drive their life" I looked at Mia. "I'll think about it" "Fine, magpahinga ka na dahil pag ako natulog mahihirapan talaga kayong gisingin ako. I need you both awake later, sige na ako ng bahala kay Mia" Napangisi na lang ako. I don't like making friends but when I do, it's really a worthy one. I sat in the couch that is in front of Mia's bed. Yumuko na lang din ako sa kama nya, I don't know pero parang gusto kong ramdam kong nasa tabi ko sya. Nakayuko lang ako and I thought of everything that happened 9 years ago up until yesterday. It is still clear to my mind how Mia looked so lifeless when I lifted her from the tub. Marahil sa sobrang kakaisip ay nakatulog ako.  "Xavier, hand me over the oxygen pump!" Perseus said. Nagising ako sa nagpapa panic na boses ni Perseus. Mabilis akong tumayo ng makita kong sinuotan ni Xavier ng mask si Mia. "What's happening?" kinakabahan kong tanong. "Wag ka munang lumapit Dylan" Xavier sounded so serious. He's now pumping something, hindi ko naiintindihan. Perseus is injecting something sa IV na nakakabit kay Mia. "Mia! Damn it! Ano ba!" sigaw ni Xavier. "What the fck is going on?!" sigaw ko. "Dude, bumababa kasi ng bumababa ang vitals sign ni Mia, mukhang hindi tinatanggap ng katawan nya yung dugo" Perseus. They are going back and forth at kung anu anong sinusuksok at kinakabit kay Mia. "What do you mean?! Akala ko ba okay sya?!" "Okay sya kanina, it's just that this happened. If hindi pa tanggapin ng katawan nya yung gamot na binigay ko, her vitals sign will totally go down. She's dying!" Perseus. "No! That is impossible!" sigaw ko. Lumapit ako kay Mia. Wala na kong pake, gusto ko lang hawakan sya. "Mia, hey what are you doing? Gumising ka na" there's a shake in my voice. "Mia, don't do this baby, please" "Sht, her BP is very unstable. Pati pulso nya humihina" Xavier. "Mia, I'm a jerk, I know that pero wag namang ganito please!" I am hugging her as I said that, her body's cold. I just hugged her tight as Perseus and Xavier kept shouting and kept on panicking. I can hear the sound of the machine indicating that her vitals are rapidly going down. I've never cried again, simula ng iwan nya ko. I promised that hindi ako iiyak but I felt so weak that tears continously fell from my eyes. "Mia please" I cried when she left me before. "Dylan, wala na sya. Wala na si Mia" Xavier said. He's also crying. Umiling ako. "What are you saying?! Okay lang sya?! Uuwi kami ni Mia diba? Mia, wake up!" I gently shaked her. "Dude, I'm sorry, hindi na talaga kinaya ng katawan nya. Mia's time of death is 11:23 in the morning" Perseus announced kaya tumayo ako at hinawakan sya sa polo. "Doktor ka diba? Why weren't you able to save her?! Bakit si Mia pa?! I haven't told her everything! Perseus do something! Hindi pa huli lahat"  I said. Binitawan ko sya. Humarap ako kay Mia, hahawakan ko na sana sya to try and revive her pero pinigilan ako ni Xavier. "Tama na Dylan! Wala na si Mia, tanggapin na lang natin. Pagod na sya, let her go. Tama na, ikaw ang may kasalanan bakit nya ginawa to so don't act like you care now!" galit na sabi ni Xavier. Bumagsak ako paluhod sa may tapat ng kama ni Mia. I started crying again. I held her hand. "Mia, no! No! Please, wake up!"  "Mia!" nagising ako sa malakas na pagtawag ni Perseus sa pangalan nya. Mabilis na hinanap ng paningin ko si Mia at kung anong sinama ng napanaginipan ko ay nakahinga ako ng maluwag ng makita ko syang nakadilat at inaalalayang umupo ni Perseus. "Mabuti na lang at gumising ka na" "Mia" I called her, she just looked at me for a quick moment at mabilis na yumuko. "Sobrang nag alala kami sayo, don't ever do it again!" pagsasalita ni Perseus. "I'm sorry" mahina man ang pagkakasabi nya ay narinig namin iyon. "Mia, totoo masaya ako na okay ka na, pero lalabas muna ako, kukuha lang ako ng tubig mo and gigisingin ko si Xavier, nandito ka ngayon sa clinic nya. Mag usap kayong dalawa" pagkasabi nun ni Perseus ay mabilis syang lumabas. I looked at Mia and what I dreamt all came crashing back to my mind And I felt like, I don't ever wanna lose her Amilia's POV. Hindi ko alam pero pakiramdam ko sana hindi ko na lang pala ginawang maglaslas, dahil habang nasa tub ako kanina. Naisip ko pag namatay ako, hindi ko na makikita at makakasama pa kahit kelan si Dylan, at kapag nangyari yun darating ang panahon na makaka move on sya at may bagong babaeng darating sa buhay nya. At ayoko nun Ganun ko ata talaga sya kamahal that even in my last second in life, I'll be thinking of him. Gusto ko mang bumangon sa tub kanina, ay sobrang nanghina ako and everything went black pag dilat ko ay si Perseus agad ang sumalubong sakin. Nakita kong nakayuko si Dylan sa kama. Nanghihina ako, masakit ang wrist ko pero ang puso ko ng tawagin nya pa lang ang pangalan ko ay parang kotseng binilhan ng bagong battery. "How are you feeling?" tanong nya. Hindi agad ako nakasagot dahil naramdaman ko ang pag upo nya sa kama. Nakayuko pa din ako at pakiramdam ko ay maiiyak na agad ako. "Mia" he called me again. "Mia, I'm sorry" Mabilis akong nag angat ng tingin kaya bumungad sakin ang worried pero poging mukha ng asawa ko. Hindi ko napigilan pero nagbagsakan na ang luha ko. He said sorry. Marahil marami ang maiinis sakin at sasabihing bobo ako at dapat ko ng iwan sya pero iba kapag mahal mo yung tao parang kahit ilang milyon yung mali nya hahanap ka ng isang rason para mag stay, para mas mahalin pa sya. "Sorry for doing all this shts to you, sorry kung sinasaktan kita, pinapahirapan at laging pinagmumukhang tanga, hindi ko alam, kinain ako ng galit ko. Hindi ko na pinansin how much it would affect you, pero Mia! Why did you do this?! Hindi mo dapat sinasaktan ang sarili mo!" "It's because I love you! And I can't leave you again and then tatanawin ka naman sa malayo, sa mga billboard mo, akala ko pag namatay ako matatapos yung sakit pero natakot ako Dylan, natakot ako kasi alam kong pag nawala ako, hindi na talaga kita makikita" I said while sobbing. He held my hand and kissed it which sends thousands of voltage all throughout my body. "Mia, still you shouldn't have done that" "But I just want us to start again, gusto ko lang maayos tayo Dylan. Gusto ko lang bigyan mo ko ng chance to prove myself, to prove na hindi ko talaga gustong iwan ka. Hayaan mo namang ayusin ko to" I said. Huminga sya ng malalim at pinunasan ang mga luha ko. He looked at me straight in the eyes. "Susubukan ko, susubukan kong pagkatiwalaan ko ulit. Let's start over" Hindi ko napigilan ang mapangiti. I immediately hugged him. "Easy! Yung sugat mo" he said But I just hugged him and ang sarap sa pakiramdam nung maramdaman kong yakap nya ko. I know that my life almost ended and it is a great sin, but it did open a new chapter for us. I love him no matter how stupid it sound. I need Dylan in my life.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD