Chapter 33
Nathan's POV
Sa tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko ay mukha ni Lallaine ang nakikita ko. The way her eyes sparks with the traffic lights, her hair blow because of the wind. Her heavy breathing because of the cold, and the way she looks at Gabriel, worrying and caring for him. Hindi ko alam kung dapat ko bang ipagpasalamat ang pag-amin sa akin ni Lallaine ng totoong nangyari five years ago, o dapat kong mainis dahil wala na akong dahilan para pigilan ko ang sarili kong may maramdaman pa ulit para sa kaniya.
All this time, sa kabila ng nararamdaman ko para sa kaniya ay ang kaalamang niloko niya ako ang pinanghahawakan ko para manatiling gustuhin na kalimutan na lang siya. Pero ngayong alam ko nang walang namagitan sa kanila ni Daniel, paano pa?
I don't know Daniel personal
