Sa isang puting silid ako nagising, medyo masakit ang ulo ko pero bigla na namang kumirot ang puso ko nang maalala ang nangyare kanina. Agad akong tumayo at lumabas sa silid na kinaroroonan ko, bigla akong natigilan nang makita si Troye na nasa labas nakaupo ito at tulala. Mas lalo akong nasaktan nang makitang tulala ito at lumuluha.
May punit ang gilid ng labi nito at may dugo ang damit, agad ko naman itong nilapitan at umupo sa gilid niya. Hindi ko na napigilan ang sarili kong umiyak, hinawakan ko ang kamay niya sabay saad "Troye I'm really sorry, hindi ko sinasadya Troye." Paghingi ko rito ng tawad. Nilingon niya ako kasabay nito ang pagtulo ng kan'yang luha.
Napatingin ako sa kamay nito na may benda, sinugod niya talaga ang driver ng sasakyan kanina. Hindi ito nagsalita, bagkus tinit
