“You’re impossible, Rozen!” Naiiling akong tumalikod pero agad niya akong hinablot sa bewang, hinila palapit sa kanya na para bang ilang araw niya akong hindi nakita, eh kanina lang nandito siya, although alam kong nasaktan siya sa sinabi ko at nagselos kay Dredon.
But I don't know, I find it comforting. And somehow, kinikilig ako sa galawan niyang ganito.
“I’m impossible because I'm hungry, baby,” he murmured, nose brushing the side of my neck. “At alam kong gutom ka rin. Wala ka lang appetite kasi wala ako. Wala kang kasalo sa pagkain. Now that I'm here, eat with me. No buts, darling.”
I rolled my eyes. “Ayoko pa. Stop distracting me, Rozen,” sabi ko, pinipigilan ang sarili ko na huwag ngumiti, kunwari gustong kumalas sa yakap niya, pero ang totoo, gustong-gusto ko ang init ng katawan
