LUMAGANAP na ang dilim ay hindi pa rin siya hinaharap muli ng kaniyang ahpoy. Hindi pa rin umaalis sa batong kinalulugmukan si Bella. Patuloy pa rin siyang nagsusumamo na tulungan nito. Nanginginig na rin ang kaniyang katawan hindi lang sa gutom kung hindi sa lamig na dumadampi sa katawan niya. Hindi pa siya tuluyang malakas mula sa gayumang pinakain sa kaniya ni Laida kung kaya mabilis na nanghihina ang mga kalamnan niya.
Walang balak si Bella na sumuko. Wala na siyang ibang mahihingan ng tulong kung hindi ang kaniyang ahpoy. Kung may iba lamang siyang mahihingan ng tulong ay hindi siya mag-aaksaya ng oras na hintayin ito kung kailan siya muling haharapin. Mahalaga sa kaniya ang bawat oras ngunit kung kailangan niyang maghintay sa harap ng talon na iyon ay gagawin niya.
“Ahpoy...” hal
