EPILOGUE
HINDI mawala ang ngiti sa labi ko habang pinagmamasdan si Amaranthine na nakikipagtawanan sa mga bata sa ampunan na kinalakhan niya. Ang malakas na halakhak niya ay tila isang musika sa pandinig ko.
I felt like I am willing to do everything just for that smile to never fade. Like I am willing to trade everything I have just to make her happy. Kinuha ko ang cellphone ko at sunod-sunod siyang kinuhaan ng litrato.
It makes me wonder when was the last time I felt like this towards a woman.
Spring...
Yeah. I must admit, those feelings that I have long forgotten. Tila ibinabalik sa akin lahat iyon ni Amaranthine, ang pakiramdam na magustuhan ang isang tao sa puntong handa mong ibigay ang lahat mapasayo lang siya.
Pero napailing ako't ibinaba ang cellphone ko nang maalala ang bu
