#HGDChapter43
Downfall
"Hurry up, Amaranthine, hinihintay na tayo ng mga anak natin!"
Isang ngisi ang gumuhit sa labi ko nang ibaba ni Amaranthine ang cellphone niya sa gulat sa sigaw ko. Pigil ang pagtawang pumasok ako sa loob ng hospital pero nawala iyon nang mapagtanto ko ang ginawa ko.
What the f*ck? Why did I say that? Why do I have to say that?
Isang tabig mula sa gilid ko ang nakapagpabalik sa akin sa reyalidad. Nagmamartsang nilagpasan ako ni Amaranthine. Sinundan ko siya patungo sa elevator at papasok na sana ako nang hablutin niya ang dala-dala kong gamit nila.
"Thanks, Mr. Helios. Gabi na masyado para pumanhik ka pa," walang kangiti-ngiti niyang saad sa akin at tila nanggigigil na pinindot ang button sa loob na tila ba hindi na makapaghintay na mawala ako sa paningin niya.
