Kids Again

Anniversary

20 years ago...

"Mommy! Mommy! I don't like the sound!"

Sigaw ko na mangiyak ngiyak. Hindi ko alam ano tunog nun pero takot na takot ako.

"Shhh come here my little azzy..."

Mom said. I rushed to her and hugged her real tight.

"Ay! Why are you crying mommy's here na. I'll protect you."

She said with a comforting and loving tone that made me smile.

"Mommy what was that sound?"

Parang naiiyak ko paring tono kaya pinisil pisil niya pisngi ko.

"That was thunder my love."

Tugon niya kaya nagpaangat ako para ikandong niya. Kinandong naman ako kagad at hinalikan sa pisngi.

"Mommy, when thunder comes again will you be there... I'm scared."

Sabi ko kaya napatango siya nang sunod sunod.

"Yes my little azzy. I will always be there when thunder comes."

Sagot niya kaya halos tumalon ako sa saya.

"It's almost bedtime let's get you to sleep my love."

Sabi niya kaya napanguso ako.

"I don't wanna."

Sabi ko habang nakakunot kaya hinalikan niya noo ko. Napangiti ako saglit pero sumimangot ulit. Hmp!

"You have too you won't get tall."

Sabi pa niya na parang masama maging maliit. Ok lang kaya maging small. At least cute. Hmp!

Bigla akong napaisip kaya nakagawa ako nang ideya. Yippiee!

"How about you tell me a bedtime story mommy?"

Suhestiyon ko kaya napaisip siya. Inalog alog ko siya para mas bilisan niya. Hmp!

"Sure. Then you'll go to bed?"

She said kaya napangiti ako nang abot langit at tumango tango.

"Do you know the story of the second star from the right?"

Tanong niya kaya napanguso ako.

"Mommy that's where peter pan lives! It's not a story!"

Angal ko kaya natawa siya. Umiling iling nalang siya.

"Your so makulit! Huh!."

Sabi niya at kiniliti ako. Tawa ako nang tawa at gusto ko nang mag stop!

Tumigil din siya at napangiti nalang nang matamis.

"It's different. They say that when you are lost, just look at the second star from the right. The northern star. Because it will never leave you. So when you are scared and feel at lost always know that there will be the northern star."

She said kaya napailing ako nang sunod sunod.

"I don't need the northern star! I don't get lost and if I do I have you mommy! Me and nina have you."

Sabi ko at inalala ang kapatid ko na kanina pa tulog dahil napagod sa kaka-play namin nang house.

"Yes.. Mommy will be here with you until your not scared and not lost anymore. Hmm?"

She said.

"I want forever!"

I told her while showing her my hands while waving them in a rainbow way.

"Um.. sure love, my little azzy."

10 years later..

Rumble.. Rumble..

Napatingin ako sa bintana habang naalala ko ang sinabi ni mama tungkol sa northern star at tuwing takot ako.

"Hmm.. just another one of your lies."

I said with a bitter expression but deep down all I had was a shattered and broken heart.

Tumingin ako sa langit. May nakita akong bituin na northern star.

"If my dreams would come true, You are my dream. An explanation is my dream. To be a kid again is my dream."

Naiiyak kong sabi un. Why did that forever lasted a few memories? Why most precious to me? Why leave?

How could you.. How could you both.. At a time I needed a northern star to guide me.. at my most daring time.. How?

Present..

Napatingin ako sa langit at may nakita na bituin na sobrang kinang at may katabi pang isa pang bituin.

"The second star from the right shines in the night for me, but did it really answered all my dreams?"

I said with tears streaming down my face as I remember I was once called my little azzy.

But never.. never again.. will I hear it from her.

10 years ago.

"Gaga anyari sayo! Ngayon na event natin dzai mukha kang multo!"

Humikab ako nang sabihin un ni saki. Papunta na kami sa bus stop. Ngayon na ung event para sa foundation.

Naka-white t-shirt lang ako na tucked in at naka high waisted jeans. Naka white rubber shoes din ako at hindi ko na naman suot salamin ko. Nakalimutan ko ata.

"Sorry.. Puyat ako sa kdrama eh."

Sabi ko kaya napasapo siya. Siya naman ay naka-yellow. Music club nga pala siya. Ako mental health. Wala akong mapili kaya kinuha na ako ni nadeya.

Si hazel ay piling ko ay navy blue para sa council, si dynzel at parker ay orange for computer habang si jareh ay red para sa math club.

"Aray!"

Bigla kong pag-aray nang pitikin ni dynzel noo ko. Biglaan siyang pumunta sa harap ko.

"Tsk.. You shouldn't let almost all of your time be wasted on watching. You're damaging your brain and eyes, pumba."

Sabi nito habang nakapamulsa. Hinipan ko ung buhok ko na napunta sa mukha ko at masama siyang tinignan.

"Hey rina! Stop in the name of mental health awareness club you need to listen to your club rules. Arrestado ka na!"

Biglang sabi ni parker at umakbay kay saki. Buset! Pati ikaw.

Sinimangutan ko nalang siya at ngumuwi dahil sa inis. Wala naman ako ngayon ba't parang wala ako sa mood.

"Nga pala.. malapit na bday ni jareh. Punta ulit tayo sa bahay niya sabay i-surprise siya?"

Biglang change topic ni parker kaya napaisip ako. October na kagad.

"Sige! Paghandaan na natin ang gurang! akalain mo siya unang nag 16!"

Sabi ni misaki kaya napatawa ako at tumango. Kaka- 15 lang ni nadeya nung june. Habang si hazel naman ay sa November pa bday. Si parker ay January at si saki ay may habang si zel ay april.

Ako ay December kaya matagal na matagal pa.

"Punta kaya tayo sa enchanted! Mahilig sa rides ung mokong na un eh."

Suhestiyon niya kaya napatango naman ko nang dahan dahan. Hindi pa ako nakakapunta nang theme park ulit.

Siguro 4 years na? or baka 5 years na? Ewan basta.

"Edi game tayo dun! Enchanted na tayo para happy barkada goals!"

Sabi ni misaki kaya napatango din si zel. Mukhang nagustuhan niya rin.

"Uhm.. pwede ba satin lang muna toh?"

Tanong nito kaya napataka naman kami dahil bigla nalang nag-change mood.

Huminga siya nang malalim kaya hinimas ko likod niya. Napangiti siya.

"Di pa ako nakakapunta dun."

Napalo ko siya nang di sadya kaya napa-abante siya. Well hindi naman sa dahil hindi pa siya nakapunta.

Ano kasi.. isang tao lang kilala kong ganun.

"Dre.. goals talaga tayo."

Sabi naman ni parker na ikinagulat ko rin. Napatingin ako kay misaki na hindi na makahinga sa pagtawa.

Hinila ni zel kwelyo ko kaya nag-peace sign ako.

"Sorry. Nagulat."

Tanging sabi ko kaya sinamaan nalang niya ako nang tingin.

"Gago kaya pala nagya-yaya ka dun! Pwes ok lang yan! Para kami una niyong kasama dun! Diba rina?"

Sabi ni misaki kaya napangiti ako habang natango.

"Hmm! Sisiguraduhin namin na best memory niyo un sa lugar na yun dahil kami kasama niyo. Kay'?"

Sabi ko kaya napahawak sa dibdib si parker na kala mo gulat na gulat. Si rafiki naman ay wala nakangiti lang.

"Naku! Tignan mo mahal na mahal kayo ni rina! Di nga ako ginaganyan dati nyan! Huhu so mean!"

Dagdag ni saki kaya naman kinurot ko beywang niya at akma na siyang kilitiin.

Kumaripas siya nang takbo kaya natawa ako. Nanlaki mata ko nang tuloy tuloy lang siya tumakbo.

"Hala tanga!"

Bulwas ko nang lagpasan niya ang bus stop. Hindi ko narin siya makita. Gagi!

"Did she just ran?"

Natatawang sabi ni zel kaya natawa na rin si parker. Naglakad nalang kami papunta sa bus na eksaktong pumara.

Tinatawagan ko narin siya kaso di siya nasagot. Tatakbo nalang ba siya???

"Hahahaha! I guess she's gonna run all the way to school."

Sabi ni parker kaya sinamaan ko siya nang tingin. Di nakakatawa!

"Eh kung pano ung baliw na yun! Mabilis naliligaw un pag natakbo dahil naka-focus siya sa tinatakbuhan niya!"

Angal at alala kong sabi kaya sumeryoso na siya. Ayaw ko siyang madisgrasya. Lalo nang ayaw ko siyang mawala.

"Misaki! Hindi ka namin hinabol baliw!"

Galit kong tinig kaya napatingin sakin ung ibang pasahero. Sinenyasan nalang nung dalawa ang mga un na sorry.

"Hala gaga oo nga! Intayin ko nalang sinakyan niyo sa sunod na stop. Hala ka self!"

Sabi nito na ngayon lang natauhan. Kala ko tatakbo talaga siya all the way. Gaga!

Tinaasan ko kilay nang pumara na ang bus at sumakay siya.

"Sorry mamsh! Naligaw ako! Napadpad ako sa parang kalye!"

Sabi nito kaya tingnan ko si rafiki at si hyena. Sinenyasan ko sila na "see".

"Prone yan maligaw. Masyado kasing puno nang kalokohan utak."

Sabi ko nang makalapit siya sakin at tumabi sa tabi ko. Nagso-sorry siya kaya tumango nalang ako.

Nang makarating kami sa school ay ang ingay na neto!

Open toh sa last day pa pero.. Hindi pa nga open napakaingay na! Sa last day pa kaya! Omiee! Help me!

Nagkahiwalay na kaming tatlo dahil iba iba kami nang club.

Lahat ay busy kaya lahat ay kundi nagaayos nang booth nila ay nago-organize naman nang kailangan o gamit sa loob.

Nagha-hand out din nang flyers. Kaya kada daan ko ay andami kong nakukuhang flyers. Andami ko nang papel!

Binasa ko ung iba, ang dami! Siguro sampu ito dahil ang kapal nang hawak ko. Ung iba doble. Halatang ikinalat nila miyembro nila para mas mapromote.

Nang makarating ako sa booth namin ay wala si nadeya. Kanina pa siya nakarating. Aayusin niya raw ung mga mascot namin. Nasan siya?

"DJ nasan si nads?"

Tanong ko sa ka club namin kaya itinigil niya ung ginagawa niya saglit.

"Uy boss! Sabi punta daw lahat nang kasama sa play dun sa auditorium. May aayusin daw ata kayo?"

Sabi niya pero sa huling linya niya ay para na siyang nagtataka. Napatango nalang ako.

"Ah sige sorry sa abala. Punta na rin ako dun."

Sabi ko. Wala naman akong nakuhang text. Kung kailangan nga kami diba dapat meron silang announcement man lang?

Naglakad na ako papunta run at tamang tama ay nakasabay ko sina haze, nads at jareh na kakalabas lang sa meeting room.

"Sabi pumunta raw tayo sa audi? Why?"

Tanong ko kagad kaya hindi natuloy ung sasabihin nila sana.

"Yup! Ngayon palang namin sasabihin eh. Biglang nag urgent call ung head nung theater club."

Paliwanag niya kaya lalo akong nagtaka. May nangyari bang masama.

Nakuha ko ung text na sinabi niya na sasabihan kami about sa nangyari.

Nagkita rin kami nung tatlo along the way kaya sabay na kami.

"Thank goodness you guys are here! Someone ruined the settings and some of the props! But mostly they covered it with pictures!"

Sabi nito na kabado at hingal na hingal. Kagad naman umaksyon si haze na tinawag ung isa nitong kasamahan para pakalmahin.

Pumunta na ako dun sa setting. Un kasi ay on wheels na pader na kahoy.

Ang hirap pintahan nun! Lalo na ay dalawa ganun namin! Baliktaran pa!

Isang park ung setting. Isang parang sky lang. Isang room na pang meeting habang ung isa ay ung school na namin!

Napatingin ako sa dalawang ito at pinintahan ito nang red X's sa buong pader. Sana huwag makita ni nads.

Ung props ay mga binasag at sinira. Habang ang damit ay pinag pupunit.

Nakita ko rin ung musical notes at song lyrics ay pinunit din. Sira din ung isang gitara. Pano namin maibabalik lahat nang ito! Pera ito nung nag-donate at mas malala ay ang pagod at ang mga karamdaman nung mga tumulong tulong dito.

Sinara muna nila ung kurtina para di talaga makita. Ung lights ay basag din.

Umiigting na ang panga ko habang gigil na gigil na ang kamao kaya diniinan ko ung daliri ko rito.

Pati ung sa sound effects and ung computer na ginagamit nina zel at parker ay ni-wasak.

Who would do this? How could them?

Maiiyak silang lahat dito. Kaya pala hindi na makahinga ung theater club president dahil pala dito. Sobra sobra naman..

Halos maluhaan ako nang nakita lahat nang pinaghirapan namin ay nasira. Nagmadali pa kami para umabot.

Nakita ko na nandun sa mismong pader nung auditorium ay puno nang pictures namin lahat. Lahat! As in lahat nang estudyante nang grade 10! Lahat din nung tumulong.

Natawa ako nang sarkastiko dahil dun. Napaka-bobo naman nun.

Nag-makahirap silang sirain ginawa namin na pinaghirapan namin. Dapat di nalang para di masayang oras nila. Napaka-bobo.

Bumalik na ako sakanila at walang emosyon tumingin sakanila.

Nanuyot ung labi ko pati laway ko dahil hindi ako makasalita. Pano ko sasabihin? Pano ko silang sasabihan nang bagay na ikaka-saktan nila?

"S-sorry.."

Tanging sabi ko. Hindi ko alam ano sasabihin basta sobrang sobra ang konsensya ko. Sorry..

Nag-alala sila sakin kaya napayakap sakin si hazel. Niyakap ko nalang siya pabalik ngunit wala paring emosyon mukha ko.

"We'll go ahead."

Sabi ni jareh at tinapik ako. Tinignan niya ako at ngumiti. Sigurado akong sobrang sakit ang nararamdaman nila.

Tumango nalang ako. Umupo ako sa isa sa mga upuan dun.

"Nakita mo lahat noh? Ugh!! Sino ba kasi gumawa nun!..."

Sabi nito na gigil na gigil na. Napaluha nalang siya at nanginig. Piling ko may part sakanya na sinisisi sarili niya. Siya unang nakakita eh.

Niyakap ko nalang siya at pinatahan. Kusa lang gumalaw katawan ko. Hindi ko nga alam na yakap ko na siya eh.

"PUCHA!"

Rinig kong sigaw ni jareh dun sa llob nung kurtina. Narinig ko ring may humahagulgol kaya napatayo ako.

"Sorry.. wait lang-

"Go to your friends."

Sabi ko pero pinigilan niya ako na para bang hinulaan na ang nasa isip ko. Naglakad ako nang palapit sa mga kaibigan ko.

Napatingin ako na nakaluhod na si nadeya habang hawak ito ni misaki.

Si hazel ay nakatakip lang sa bibig ang kamay. Si jareh ay namumula na sa galit. Si parker naman ay napatungo. Si dynzel ay walang emosyon. Hindi ata naiintindihan ang nangyari o naguguluhan sa nararamdaman.

Hindi ko sila magawang lapitan dahil nahihiya ako. Nasasaktan akong makita silang umiyak. Nasasaktan ako na nasasaktan sila.

Ah.. think azriena.. think a way.. please..

20 years ago.

"Rina! Why are you ripping your drawings?"

Rinig kong tinig ni mama habang pinupunit ko ung mga gawa ko. Naluluhaan ko siyang tinignan.

Nilapitan niya ako at nilayo sa mga gawa ko at niyakap. Hinarap niya ako sakanya at hinawakan kamay ko.

"Ang pangit mama!"

Angal ko kaya napabuntong hininga siya at napatawa.

"Uh! I worried so much! You worked hard for them. Why?"

Alalang tanong niya kaya napanguso ako.

"Because mommy.. I can always redo it. I can do it better. And ... said it was ugly."

Sabi ko kaya nanlaki mata niya. Nagulat ata siya. Ako naman tuloy nagalala.

Did I disappointed her?

"Baby.. what he meant was that it wasn't ugly. And I'm glad that you know what to do after.."

Sabi niya kaya napanguso ako. Tumango nalang ako.

"Azzy! Hey! Why don't you draw me in this paper! Like the one you drew earlier?!"

Tanong at tinig ni ... habang patakbo nang palapit sakin.

"You said it was ugly!"

Sabi ko kaya napakunot siya. Pinitik niya noo ko kaya napahawak ako dun.

"I said, why does everything you do isn't ugly! It means it's beautiful!"

Sabi nito kaya lumiwanag mata ko at napangiti.

"It's beautiful like you..."

Bulong nito kaya namula. Hindi ko alam kung dapat marinig ko ba un o hindi pero siguro? Omie.. i dunno??????

10 years later.

Bigla ko un naalala kaya nung una ay umiling ako dahil ayaw ko nang aalahanin un. But it gave me an ideya.

"Hey.. since last day pa naman ito how about we compromise. I know it's rough and everything we've worked for was broke-

"Sige! Ano ba plano mo!"

Biglang pagputol sakin ni nads kaya napatingin ako dito. Pinunasan niya luha niya. Napangiti ako nang malungkot.

"We'll do everything to save this event. So what's the plan?"

Sabi ni jareh na nawala na ang galit. Napangiti ako nang lahat sila ay um-okay na. So they were mad that the project and event would be ruined.

How selfless..

"How about let's make it a musical but just with full imagination. Let's recycle some of the pieces and get what's more best out of it."

Suhestiyon ko kaya napaisip si hazel saglit.

"That's very great! We also had those old props and clothes from the last play and some people donated clothes last week."

Sabi naman ni hazel kaya napangiti ako. We're coming up with something!

"Pero pano un.. Kulang pa nga sa dalawang araw meron tayo."

Sabi ni parker kaya biglang sumagot si dynzel.

"Then let the other do our club duties. We'll work on this and use more help. Let's ask from the people in the college dept. Also teachers."

Suhestiyon ni dynzel kaya napatango si parker. Tama! Tama!

"Let's picture everything first as evidence of vandalism. Also let's report it to boss principal and ask her help."

Sabi naman ni saki kaya napangiti ako nang matamis. She's right. Kagad nabawi ang ngiti namin lahat nang lahat kami ay napaisip kung sino gumawa.

"Hey guys! We'll help out too! If you need more help and witness I know the person who first entered here!"

Sabi nung theater club president kaya napabaling kami sakanya at napatango.

We need that person, he's the most important witness.

"Nasan siya?"

Tanong ni hazel kaya napataka ako. Wala siya dito kanina ah.

"He's in the infirmary. He was blabbering about the one who vandalized the audi, he was hit with a book kaya nahilo lang siya. Kaso na trigger nung kaba ang seizure. Talagang ganun siya lalo na pag-stressed. Kaya nasa infirmary."

Sabi nito kaya tinignan ko sila na nag-iisip na.

"So umalis na ung suspek nang magsusumbong na siya?"

Tanong si zel kaya napa-oo siya. So umalis kagad siya rito. Meaning it's either hinabol niya ung victim or tumakas siya sa takot.

So meaning.. Estudyante siya, teacher, staff or any other school related.

Di ka makakapasok dito hangga't wala kang school I.D. strikto na ipangbabawal ang walang I.D.

Meron din scanner kung anong oras pumasok at lumabas. High security dito dahil prone to sa mga masasamang tao dahil kilala, may pera, maraming tao at mostly ang mga tao dito ang iba ay hindi tao lang. Kagaya ni hazel sikat magulang niya.

Pumunta kami sa infirmary at sinabi nung nurse na ipinadala ito sa ospital.

Napasapo kami dahil dun. Sayang sa witness!

Pumunta kami sunod sa office at sinabi lahat kay ma'am. From start to end details.

She was also furious and so mad about it. Um-oo rin siya na tulungan kami at hayaan ang iba na tumulong din samin.

Buong araw namin ginawa ang kaya namin. Habang ang iba ay nasa booth ang iba ay nandito.

Marami ang tumulong mula sa 1st year hangang last year college. Buti di sila busy lalo na at marami silang exams.

We were very thankful dahil mas gumanda ung nagawa namin.

We were very blessed that we finished everything in less than 2 days.

Excited kami bukas dahil ngayon ay, mas colorful, maa maganda, mas alluring.

Everything didn't happened according to plan. Nasa hospital parin ung witness at wala kaming lead.

At least everything made the event more worth it..

The plan was successful.. because of me remembering.. because of everyone helping.

It made it perfect. It made it an anniversary to remember.