Montepalma Series 3: A Paradise Between Our Distance

Chapter 8

"You look jealous."

Sinamaan ko ng tingin si Hansen na kanina pa nang-aasar. Bakit naman ako magseselos? Kanina niya pa sinasabi na ang sama raw ng tingin ko sa kanilang dalawa. I was just glaring at him to remind his assignments. I really hope that while he is flirting Gavrielle, he is fishing some informations.

"How many times do I need to repeat that I am not jealous?" I hissed. I crossed my arms because I was utterly annoyed. "Why would I be jealous, you freak?"

He shrugged his shoulders. "Halata ka masyado kapag nagseselos. Iba ang irita sa nagseselos, Ivory."

I groaned. Hindi ko alam bakit ang taas ng tingin niya sa sarili niya. Ang gusto ko lang naman ay matapos ang misyon na ito. Mas pinili ko na lang manahimik kaysa sagutin siya. Magm-mukhang tanga lang siya sa pang-aasar.

"I asked her about Hubert. She said something about that asshat," he said.

"Now you're making sense," I replied, annoyed.

I heard him laughing. Mas lalo nagsalubong ang kilay ko sa inis. Siya lang talaga ang nag-iisang tao na natutuwa kapag naiinis ako. Sinamaan ko siya ng tingin. Kung pwede ko lang siya suntukin ngayon lang din pero nagmamaneho siya.

His lips curled. "She said that her friends thought you're gonna be his new teacher's pet. Gavrielle also mentioned that he targets people who have short hair like you…"

Napanguso ako habang iniisip ang kaniyang sinasabi. Siguro may mga biktima rin siya na estudyante na ginagamitan niya ng kahinaan sa hindi ko alam kung ano iyon. Pero alam kong malalaman ko rin kung ano rin ang ginagawa niya. Ngayon alam ko na hindi lang ako ang una niyang tinuring na ganito.

"Mga nagiging student assistant ni Hubert ay bigla na lang naglalaho. Ayun ang sinabi niya sa akin," he continued. He licked his lips because he looks so proud beside me. "So, I did my part while flirting with her."

"Good."

That's the only word I could say to him. Ayaw ko na mas lalo lumaki ang ulo niya kasi hindi naman siya marunong lumaban. Mabuti na lang hindi naman mahirap ang misyon na ito. Baka mauna pa mamatay si Hansen bago ako.

Nakita ko na nabura ang ngiti niya. Huminto ang sasakyan kasi nasa stop light kami. Nilingon niya ako tila hindi makapaniwala na ayun lang ang reaksyon ko.

"That's all you can say?" he grumbled.

I arched my eyebrow. "What do you expect me to do? To congratulate you? Kiss you? What?"

Naningkit ang mata niya sa sinabi ko. His brooding eyes becomes more intense and on fire. As if I trigger something inside him. Kaya ako ngayon ang nakangisi natutuwa ako dahil siya naman ngayon ang wala sa mood.

He clenched his jaw. "What if I ask you to kiss me for a reward?"

My jaw dropped. What the heck?! What does he means that I need to kiss him because he fish something information from a woman? Napailing ako sa kaniya at mas lalo hindi siya tiningnan sa mata.

"You're crazy, Montepalma," I hissed.

He didn't say anything but his eyes is twinkling when our eyes locked. Mabuti na lang ay nagkulay berde na ang stoplight. Mukhang kailangan ko siya unahan matulog mamaya para hindi kami mag-usap.

Nang makarating kami sa tahanan ng mga Marseille ay halatang tuwa sila sa sinabi namin na impormasyon. Lalo na sa sinabi ko kasi makakapunta ako sa bahay ni Hubert. Maaring may vault din doon sa bahay nila at hindi lang sa banko.

"Excellent. I'm very impressed," Dos commented.

Vivian grinned. "Hansen needs to dig for more information because I am not satisfied. And also, I want Ivory to please Hubert until he reveals the code."

"But still, there is an improvement," ani Uno. Nakangisi siya at ako naman ngayon ang pinagmamasdan. "I'm happy about that, Ivory."

Inismiran ni Vivian si Uno. Sana hindi pinapakita ni Uno na mabait siya sa akin dahil tiyak na pag-iinitan na naman ako ni Vivian. I am not afraid if Vivian pick a fight between us but I am more concerned on putting me on complicated mission. Kaya mas pinili ko hindi tumingin sa gawi ni Uno. Para iwas na rin problema.

Vivian clasped his hand together. "Alright. Since both of you achieve something… you can requesto something from us."

My eyes glistened in hope. Gusto ko sana mag request na umurong na sa misyon na ito kaso alam kong hindi nila hahayaan na mangyari iyon. Sa gilid ng mata ko ay nakita ko na pinagmasdan ako ni Hansen habang kinakagat ang ibabang labi.

"I wanted to request to ask for money," si Hansen na nakatayo sa gilid ko.

Kumunot noo ni Dos. "Why do you need money?"

He grinned. "I wanted to eat outside with my partner. Para mas lalo pa kami ganahan na gawin ang misyon."

Pinagkrus ni Vivian ang kamay sa dibdib tila pinag-iisipan ang sinasabi ni Hansen. Gusto kong sipain si Hansen dahil sa kaniyang sinasabi. Bakit naman ako kasama sa wish niya?!

Napansin ko na nanliliit ang tingin sa akin ni Uno tila inaalam kung ano ang tumatakbo sa isipan ko. Merde. Mas pipiliin ko na lang na matulog kaysa maipit sa ganitong sitwasyon. Nakakahiya na mag request ng gano'n!

"Hmm…" Vivian crooned. "Are you sure about your wish? I won't give you large amount of money because you might use it for something."

Hansen cleared his throat. "I won't use it for something else, Vivian. I will use it for the both of us so we can eat something outside. You have my word."

Tinatantiya pa rin ni Vivian ang tingin kay Hansen. Kalaunan tumango na lang ito. Halatang kumbinsido sa sinasabi ni Hansen. Masyado naman siyang halata na magaan siya kay Hansen, ah? Ngayon ko lang muli naalala na naging boyfriend niya nga pala ang pinsan ni Hansen.

"Fine. I know your family because you always follow your words. Tomorrow I'll give you some money," si Vivian.

I clicked my tongue. "Can I go to our dungeon? I want to sleep because I'm tired."

"I can lead you the way, Ivory," Uno offered.

"No need. We will go there alone," matigas na sabi ni Hansen. Sobrang seryoso ng tingin niya kay Uno. "Let's go, Ivory. Magpahinga na tayo."

I rolled my eyes. Ito na naman silang dalawa. Kaya naglakad na lang ako at iniwan ko na lang sila. Wala akong panahon para panoorin silang mag-away dahil sa akin. I really find it pathetic. Mabuti na lang hindi pa pinilit ni Uno ang gusto niya kasi mukhang pinigilan din siya ni Vivian na samahan pa kami.

While we were both walking in the hallway, I felt his hand intertwined with my fingers. I shot my eyes at him in disbelief. Dahil sa ginawa niya ay pinihit ko paikot ang braso niya kaya napaluhod siya sa sakit. Yumuko ako habang nakangisi.

“Number one rule, you shouldn’t hold my hand,” I said, almost a whisper. “Holding my hands means I will f*****g twist your arms until it tore it off from your body, Montepalma.”

“Then losing my arms will be worth it…” he replied.

His tongue grazed on his lower lips, as his sleepy hawk eyes looked straight to my soul. Sa inis ko ay binitawan ko siya. Binitawan ko na siya at iniwan na. Kaya wala siya magawa kundi habulin na naman ako kahit hindi pa siya nakakarecover sa sakit na naramdaman niya.

Hingal na hingal siya habang hinahabol ako para hindi mag kulay pula ang bracelet namin. Napangisi ako nang makarating na kami sa bartolina namin.

“I swear to God… if the right comes, you will be the one who will chase me.”

He said those words as if he cast a curse on me. Tinanggal ko sa harapan niya ang blusa ko. Kaya napadpad ang mata niya sa dibdib ko na paunti-unti kong tinatanggal ang butones. Tingnan natin kung paano pagpipigil ang gagawin niya kapag nagbihis ako sa harapan niya.

I chortled. “In your dreams, Montepalma.”

“Why are you f*****g undressing right in front of me?” he grumbled.

He looks so pissed on whatsoever. Hindi na siya makatingin sa gawi ko. I could see his adam’s apple waving so hard. Mas lalo lumawak ang ngisi ko nang matira na lang sa akin ay puting sando.

“Isn’t that what you want? Seeing me undressing in front of you?” I purred. Lumapit ako malapit sa kaniya. “You look nervous, Hansen. It looks like a wolf chained because you can’t touch your prey…”

He narrowed his eyes. “Don’t f*****g—”

“Uh-huh. I got you. I know you because a man like you can’t resist a woman like me.”

Sa sobrang hindi niya na kaya ang pagpipigil ay hinawakan niya ang kamay ko. Bigla niya na lang ako hinatak mas malapit sa kaniya. He flipped me around with his strong arms crawling on my waist as if he is owning me as his. I could feel his ragged breathing behind me. With that, I hold his hands then exert all my effort to lift him up. Hinatak ko paharap ang kamay niya para matumba siya.

I heard him grunted when his body hit the floor. I let out a wicked laugh to tease him a little bit. He wouldn’t believe a woman like me could lift him up to throw him on the floor with my strength.

I smirked. “Wrong move. Don’t ever position yourself behind your enemy and also don’t give them an access to put you down.”

“How the hell did you do that, woman?!” he barked. Nahirapan siya makabangon pero binibigyan niya ako ng matalim na tingin. “Paano mo ako nabaliktad?!”

“You forgot that I am the daughter of a gangster, Hansen.”

“But I came from a powerful mafia family!”

Humalakhak ako. “But you’re weak.”

Tumayo siya para sugudin ako. He was launching a punch when I used my palm to block it. In return, my foot lifted up to hit it on his jaw. I ready my stance while giving him a taunting smirk.

“Always remember to anticipate the attack of your enemy, Hansen,” I reminded him. “It’s very important to know when you block and attack. You can’t just keep launching a strike without protecting yourself.”

He huffed. “Be thankful that I am tired of getting beaten by a woman.”

When Sunday came like a wind, I was preparing to meet Hubert. I was wearing an emerald silking long dress that had a slit to see my legs. Nakapag ayos na rin ako ng buhok at mukha. Sa binti ko ay may dagger kung sakali may mangyari man sa bahay niya. Lumabas na ako ng bartolina kasi naghihintay sina Hansen, Uno, Dos, at Vivian sa akin.

The gentlemen weren't ready when they saw me. They all halted from moving their eyes on me. My fingers gripped my clutch tightly. Kinakabahan ako dahil sa reaksyon nila.

“Goddamn…” Hansen mumbled.

“Hold your jaw, boys. I know I’m perfect,” I said, confidently.

Vivian crossed her arms. “You still look like a poor rat even though you're wearing a signature dress, Ivory.”

“Vivian, stop it. Not now,” sita ni Uno. Napailing na lang siya. “We have something to say, Ivory. We adjusted your distance so you could freely move in his house without triggering the bomb on your wrists.”

My lips twitched. “Merci, Uno…”

Vivian rolled her eyes. “Oh, come on. Kailangan niyo na umalis ni Hansen!”

Ngayon ang paningin ko ay na kay Vivian. Kulang na lang umusok ang ilong sa sobrang inis. I know that she hates when I steal her spotlight. Nagkibit balikat na lang ako. Tumabi sa akin si Hansen.

Hansen offered his arms. “Let’s move, baby…”

Kumapit na ako sa braso niya at naglalakad na kami sa garahe. Napansin ko na may baril si Hansen kung sakali man may mangyari nga na gulo sa bahay ni Hubert. I saw Dos throw a key to Hansen habang pumapasok kami sa garahe. Pinindot ni Hansen iyong car key at tumunog ang isang sports car.

“That’s a Bugatti Chiron. It’s the fastest car we have here in this garage,” Dos boasted.

Mukhang natuwa si Hansen kaya pinagbuksan niya muna ako ng pintuan sa shot gun side at sumakay na ako. Maingat na sinarado ni Hansen ang pintuan at siya naman ang sumakay sa driver seat.

When he inserted the key, the engine roared. Ngumisi ako. Sinimulan niya na paandarin palabas ng mansyon ng Marseille. Sobrang bilis ng takbo ng sasakyan at mukhang ineenjoy ni Hansen ang sasakyan ngayon.

“Are you ready, Ivory?” he asked.

“Born ready,” I replied.

He licked his lips. “Be careful. Mag mamanman ako para mabantayan ka.”

Tiningnan ko iyong paligid dahil maraming puno at bahay na nasa gilid namin. Malapit ang bahay ni Hubert sa port kaya marami siyang yate. Medyo nilalamig ako kasi iniisip ko kung ano mangyayari kapag nasa bahay ako ni Hubert.

Nakarating na kami sa tapat ng gate ni Hubert kaya huminto kami. Naririnig ko iyong kabog ng dibdib ko. I’ve never been this nervous in my entire life. Bago ako maghanda ay ininform ako na maraming tauhan si Hubert sa bahay niya. Huminga ako ng malalim at pumikit.

“It’s showtime…” I whispered.