BOUND BY FATE

Episode 4: The first kiss

Isang linggo matapos ang kanilang tampuhan at reconciliation, mas naging open na si Xander at Serena sa isa’t isa. Hindi ibig sabihin ay wala nang inisan at asaran—pero may unti-unting lambing sa kanilang mga biro.

Isang hapon, nag-aya si Xander na sumama si Serena sa isang charity event ng Vergara Group. Sa una, ayaw ni Serena dahil busy siya sa sketches para sa bagong collection, pero napapayag din siya matapos ipangako ni Xander na “quick appearance” lang.

---

Elegant ang ballroom na puno ng mga businessmen at socialites. Naka-gown si Serena—color emerald green, simple pero sobrang ganda sa kanya. Lahat ng tao ay napapalingon habang hawak siya ni Xander papasok.

“Wow, all eyes are on you,” bulong ni Xander habang nakayuko sa kanya.

“Correction,” ngiti ni Serena, “all eyes are on us.”

At totoo nga—parang sila ang power couple of the night. Pero kahit nakangiti si Serena, ramdam niya ang pressure. Hindi siya sanay sa ganitong crowd.

Habang nagkukumpulan ang mga tao kay Xander, nagpaalam si Serena para lumabas sandali at makahinga ng maluwag.

Lumabas si Serena sa terrace ng hotel. Malamig ang hangin at kumikidlat sa kalayuan, senyales ng paparating na ulan. Huminga siya nang malalim.

“Finally. Peace and quiet.”

Pero ilang minuto lang, lumapit si Xander.

“Why are you out here alone?”

“Because I need space. Hindi ako sanay na tinititigan ng lahat like I’m on display.”

Tahimik si Xander saglit, bago nagsalita.

“Then maybe I shouldn’t have brought you.”

Napalingon si Serena, halata ang pagkaka-offend.

“Excuse me?”

“I mean—hindi dahil hindi kita gusto kasama. But because… maybe I’m selfish. I wanted everyone to see you with me.”

Natigilan si Serena. Hindi niya alam kung maiinis ba siya o kikiligin.

Hindi nila namalayan, bumuhos na ang ulan. Tumakbo sila pabalik sa loob, pero bago pa makarating, nabasa na silang pareho.

“Great. Now I look like a wet cat,” tawa ni Serena habang inaayos ang buhok.

Xander stared at her intently, his jaw tightening.

“You look… beautiful.”

Hindi agad nakasagot si Serena. Ramdam niya ang init ng titig ni Xander kahit malamig ang ulan. Tumigil sila sa gitna ng terrace, parehong basa, parehong humihingal.

“Xander…” bulong ni Serena.

“Serena…”

Unti-unting lumapit si Xander, hawak ang pisngi niya, at bago pa makapag-isip si Serena, naglapat ang kanilang mga labi.

Mainit, matindi, at puno ng emosyon ang halik. Hindi ito gaya ng mga napapanood sa pelikula—ito ay totoo, raw, at hindi nila mapigilang magtagal.

Napayakap si Serena sa batok ni Xander, habang siya naman ay mas hinapit siya palapit, parang ayaw na siyang bitawan. Sa bawat segundo ng kanilang halikan, naramdaman nilang wala nang ibang tao—sila lang, sa gitna ng ulan, sa gitna ng mundo.

Nang maghiwalay sila para huminga, parehong namumula at hingal.

“Wow,” mahina ngunit pabirong sabi ni Serena. “That escalated quickly.”

Ngumiti si Xander, isang ngiting bihira niyang ipakita.

“I’ve been wanting to do that since the first night we met.”

Natigilan si Serena, pero sa loob-loob niya, totoo rin iyon. Matagal na niyang gustong maramdaman ang labi ni Xander, kahit hindi niya ito inaamin.

Pagbalik nila sa loob, halatang curious ang lahat bakit basa sila. Pero wala silang pakialam. Nagpatuloy ang event, pero sa bawat tinginan nila, may lihim silang ngiti na silang dalawa lang ang nakakaintindi.

Pag-uwi, hindi sila halos nag-usap sa kotse—pero hindi ito awkward. Sa halip, tahimik silang nagngingitian, ramdam ang kuryente sa pagitan nila.

Bago bumaba si Serena, hinawakan siya ni Xander sa kamay.

“This isn’t just about the marriage anymore, Serena. You know that, right?”

Hindi agad siya sumagot, pero ngumiti at tumango.

“Goodnight, Xander.”

Pagpasok niya sa bahay, humiga siya sa kama, hawak ang labi niya.

“Oh no… I think I’m falling for him.”

At si Xander, habang nagmamaneho pauwi, napangiti.

“She’s mine now. No turning back.”