Costiño Series 4: Tagpuan

Kabanata 7

Kabanata 7

Hindi pa

Umalis siya isang buwan na ang nakalipas. But we are still connected through internet or video call. Sa isang buwan na lumipas, walang araw na hindi kami nagvi-video call. He still managed to talk to me and look for myself after he has a hard time in States.

Sa unang buwan na lumipas, palagi pa kaming nagkaka-usap, he even call me and text me. Pero nung dumating na ang ikalawang buwan niya doon, naging mailap na siya. Minsan nalang kung tumawag at magparamdam sa akin. Sa isang linggo, isang beses nalang siya kung tumawag sa akin. I was so stressed because of his sudden lost.

Busy na ba talaga doon at hindi na makatawag sa akin? Mabigat na ba talaga ang ginagawa nila doon kaya nahihirapan na siyang tumawag sa akin? Maiintindihan ko kung sabihin niya lalo pat iyon naman ang purpose nila sa pagpunta doon. Maybe he needs more time there, at maaaring maging sagabal ako.

Siguro nahahati na ang oras niya sa akin at sa pag-aaral doon. And worst is, nahulog siya kaya halos hindi na makatawag sa akin. Wag naman sana. Magagalit sa kanya ang kanyang papa sa oras na malaman nitong ganun ang nangyari sa kanya doon.

Kaya nung lumipas ang tatlong buwan, hindi na muna ako umasa lalo pat hindi na talaga siya tumatawag sa akin o nagti-text. Inintindi ko yun kasi pag-aaral niya ang nakasalalay dito. So my class started. Nag focus talaga ako sa unang tapak ko sa junior high school. At first, nahirapan akong mag adjust kasi advance na sila masyado sa aralin.

My classmates are English fluent and they are practiced talking it. Kaya nahirapan akong sumabay lalo pat medyo nahihirapan ako sa English. But I still managed to stand up in activities and home work. Sa recitation, kulelat ako. I still studying hard as time goes by. At tuluyan nang hindi nagparamdam sa akin si Gavino. Ni-text manlang ay hindi na niya ginawa. I accept it, he really need to study hard.

Kaya nung tumungtong ako ng grade eight junior high school, nakapag adjust na ako ng tuluyan. Hindi na din ako umasa kay Gavino lalo pat nararamdaman kong kinalimutan na nga yata ako nun. I accept it. Bata pa naman ako at maaaring matinding attraction lang talaga ang nararamdaman ko. I try to condoned him. I try to condoned his memory to me.

Ginalingan ko nalang sa pag-aaral. Nilalaban na din ako sa mga patimpalak katulad ng research for literacy at iba pa. Una kong tapak sa Japan nung sinali ako ng adviser ko sa isang prestigious research. I was so nervous that time because of my age. I was already fifteen years old and still moving for my life.

I got runner up. Nahirapan ako lalo pat magagaling ang mga kalaban ko. Kaya nung bumalik ako nagkaroon ng karangalan sa pagiging runner up ko. Daddy was so happy for me. He supported me and appreciate my efforts. When I become grade nine, I already adjusted everything. Nakalimutan ko na nga si Gavino. Hindi ko na siya masyadong naiisip at tumanggap na din ang ng manliligaw.

My first boyfriend was a grade ten, my senior. Naging masaya ang samahan namin at tumagal iyon ng ilang buwan. Ang problema lang ay nalaman ni daddy ang tungkol sa kanya kaya iyon ang naging rason ng paghihiwalayan namin. Minahal ko yun kahit pa minsan nagkakaroon kami ng awayan.

Kaya hindi na ako tumanggap ng manliligaw at nag focus nalang talaga sa pag-aaral ko. I got an awards for being a good student. Binigay sa akin ang apat na awards na lalong kinasaya ni daddy. My dear friend, Estrecia Blaine was in her grade ten also but in different school. She was enrolled in Manila and study there.

And that year was my biggest devastation. In my f*******:, I saw Gavino with her currently girlfriend. It was different from his girl here. They were sweet and looking in love. Umiyak ako sa sarili kamay habang pinagmamasdan ang mga larawan nila na nagkalat sa social media. At napatunayan ko nga iyon ng minsang ibalita sa news ang nakitang larawan nila.

Halos hindi ako makapag focus sa fourth grading namin. Halos mahulog pa ako sa English subject at science. In that time, I wholeheartedly accept it. Wala nga talaga kaming pag-asa. Hindi nga talaga niya magugustuhan ang isang katulad ko. I am just a plain girl for him. Kapag na boring sa mga babae niya, ako naman ang bibiktimahin niya.

Ngumiti ako ng mapait. He'll just remain as my dream guy. At hindi kailanman mapapa sa akin. Kaya nag umpisa ulit ako sa buhay ko. I focus on my grade ten school year. Nahulog ako sa dalawang subject ko noong grade nine ako ngunit binigyan nila ako ng test and I passed it. I was already seventeen and looking matured. Naging mailap ako sa lalaki at wala ng hinayaan na manligaw sa akin.

Dahil sa nangyari sa puso ko, umiwas ako sa mga lalaki. I stay focused on my studies until I finished my junior high school with an honor. My father was very blessed and happy. Lumago pa ang business namin hanggang sa dumami ang branch nito.

Ngunit ang inaasahan kong pinakamasakit na pangyayari ay naganap na. My mother came back with her teary eyes. I loathe her for leaving us. She begged for my father's forgiveness and he does. He forgive my mother and let her live again with us.

"Dad you know how much I hate her. She leave us for her another man. Paano niyo siya hinayaan na bumalik ulit sa atin." I said angrily.

He sighed and looked at me. Naramdaman ko ang kamay niya sa pisnge ko at hinaplos ito. Napapikit ako sa lamig nun.

"Wala e. Mahal na mahal ko ang mama mo Glenda. Na kahit sinaktan at iniwan niya tayo, tatanggapin ko parin siya. Ganito tayo magmahal anak, nagiging mapag-ubaya para sa taong mahal natin." He said softly.

Naramdaman ko ang luha sa mga mata habang pinagmamasdan ang lalaking kahit sinaktan na nagmamahal parin. Ganito ba talaga kami? Iniiwanan nalang ng taong mahal namin? Ganito nalang ba kami? Magiging mapag-ubaya sa taong minamahal namin?

Hindi ba talaga kami pwedeng tumigil sa pagmamahal ng tao? Na kahit makahanap kami ng ibang tao, yung nanakit parin sa amin ang namumutawi. Wala na ba talaga kaming karapatan na hindi na bumalik sa taong sinaktan lang kami?

Naaawa ako sa paraan ng pagmamahal namin. Sasaktan lang kami at iiwan. Tulad ng nangyari sa akin, sa murang edad nawasak na. Sa murang edad nagmahal na. At sa batang edad nasawi na. Love is painful.

"Pero dad...sinaktan niya tayo, iniwan para sa ibang lalaki. Dad isalba mo naman ang sarili mo sa kanya. Yes, she's my mother and I live in her womb for nine months but she neglect us. She choose another man just to sugar her salty heart. Dad I'm begging you!" I said pleading.

He sighed and kiss my forehead. I love my father for caring me. I love him for staying with me. He stand for being my mother and at the same time my father. He love me so much. At lubos ako na nasasaktan dahil sa desisyon niya.

Pero bakit naman ako nasasaktan sa desisyon niya? Bakit ako magiging maraya pagdating sa kasiyahan niya? He love my mother and he accept her wholeheartedly. He accept my mother behind what she did to him. He accept her and I am against on it. Nasaktan ako pero mas lubos na nasaktan si daddy sa nangyari.

Kung iyon ang magiging kasiyahan niya, bakit ako hahadlangan? Bakit ko siya hahadlangan sa kasiyahan niya? Ito na ngalang ang sukli niya sa lahat ng ginawa niya sa akin, ipagkakait ko pa?

Pride ko lang talaga ang tumutulak sa akin na hindi magpatawad. Pride ko lang talaga na natapakan ni mommy. Kaya naman sigurong magpatawad kahit nasaktan na diba? Kaya naman magpatawad kahit nasaktan kami.

"Anak I know your sentiment but I really love your mother. Please, let me do this. She deserved our forgiveness. She deserved us again." He said.

Nalulungkot akong tumango sa kanya. I sighed heavily. Wala na akong magagawa kung iyan ang desisyon niya. Tatanggapin ko nalang at sisikapin na patawarin si mommy.

"Just assured me she'll never do it again. Dad, I love you that's why I'm trying to accept her again. Please, be happy again." Huling sabi ko.

Mommy live again in our new house. I accept her even though it's very hard for me. I try to accept her presence and accept that she'll live for us again. Nakita ko namang masaya si daddy e. Nakita kong naging masaya siya sa pagbabalik ni mommy. Kaya hindi na ako tumutol pa sa kanila. Inisip ko nalang ang mangyayari sa senior high ko.

I will take STEM since I am planning to take engineering in my college. Dumating ang summer at nagbakasyon kami ng pamilya ko sa Korea. We stayed there for one month, I toured myself around Seoul. Pumunta ako sa mga nakikita kong pasyalan sa Korean movies.

Aside from the obvious attractions, including mega-city Seoul, the country offers wide open spaces boasting incredible natural beauty characterized by rock formations, green pastures, and dense forest.

On the whole, the country has had a rich history, where various rulers and kingdoms have dominated throughout the ages. Their reigns are still visible in the ruins and restored palaces scattered throughout the country. That's why I choose South Korea to take my summer. Mabuti nalang at pumayag si daddy. 

Aside from their best tourist destination, South Korea has an interesting cultural landscape to boot; the nation is rich with festivals, cultural events and tasty food. I enjoyed their best delicasies. At sarap na sarap kami. Mabuti nalang at pinayagan ako ni daddy na gumala sa buong Seoul.

Last day, I visited Ganghwado Island and it offers impressive scenery. I was so shocked seeing it. I took a pictures behind those beautiful flowers. I also visited Poncheon Art Valley, transformed into a beautiful park. The turquoise lake lies in sharp contrast to rock cliff's sheer faces, it was one of the best destination I visit. I even go to Hallasan National Park, Jeju Island and last and the most best for me, the DMZ or demilitarized zone. Korea was the best country for me.

At ngayon, uuwi na kami dahil isang linggo nalang at magsisimula na ang senior high ko. My things are already and myself does. Tumingin ako sa malawak na ulap ng langit. The sky blue cloud eat the huge heaven. Napahinga ako ng malalim at iniisip ang maaaring mangyari sa akin sa senior high ko.

Sa taong ito kailangan ko na talagang mag focused ng mabuti dahil mataas na kagawaran na ito ng edukasyon. Hindi na muna ako papasok sa kung ano-anong bagay at iisip nalang ang pag-aaral ko. Nag landing ang sinasakyan naming eroplano sa NAIA at bumaba na kami. Sumakay ulit kami sa panibagong eroplano pauwi ng Leyte. Pagod na pagod ako sa buong biyahe at halos hindi ako gumising para sa hapunan namin.

Natulog ako ng buong gabi at nang sumapit ang araw, I jail myself in my room. Natulog at nag isip-isip pa ng kung ano-ano. After locking myself for one day, I decided to go out and bond with my family. Naabutan ko si daddy at mommy sa sala, nanonood sila ng tv habang kumakain ng popcorn.

Napansin ako ni mommy kaya ngumiti siya sa akin. I sighed. Siguro panahon na para magpatawad sa kanya. Hindi naman na siya iba sa akin at higit sa lahat ina ko siya. Ngumiti ako at umupo sa tabi niya. Agad naman niya akong yinakap ng mahigpit.

"I miss you so much Glenda. Patawarin mo sana ako sa ginawa ko. Sorry anak." Sabi niya.

Tumango ako at ngumiti sa kanya. She caressed my face and kiss my forehead.

"Please, do not hurt my father again. Please, stay with him forever. I trust you again mom, I trust you." I said.

She nod and hug me tightly. Yumakap na din si daddy sa amin. Nagtawanan kami hanggang sa nanonood ng movie na magkasama. This day, it makes me happy genuinely. Ngayon ko nalang ulit naramdaman ang tunay na kasiyahan.

Kaya napag-isipan kong bago matapos ang natitirang linggo sa akin, may isang lugar na namumutawi sa isip ko. It's like, I really need to see that place. Kahit isang bisita nalang at hindi na muli pupunta doon. Kahit isang sulyap nalang sa lugar na iyon at matatahimik na ako.

It has been bothering me this past days. Kahit nung nasa Korea ako, bumabagabag talaga sa akin ang lugar na iyon. I need to see and visit it. Kahit sa huling pagkakataon nalang.

So for the last day of my last week before the class is open, I decided to visit that place today. Suot ang simpleng damit at sandals, sumakay ako sa kotse at nagpahatid kay kuya Arlon papunta sa burol, kung saan naging tagpuan namin iyon ni Gavino. Tahimik ako sa buong biyahe, nang makita ang burol napaupo ako ng maayos.

Kuya Arlon parked the car near the Costiño mansion. Sa likod nun ang burol ngunit hindi makikita kung nasa bahay ka nila dahil sa naglalakihang mga tubo-tubo. Huminga ako ng malalim bago lumabas. Naglakad ako sa daanan nito at huminga ng napakalalim.

Naglakad lang ako hanggang sa makarating ako sa itaas nun. Unti-unti ko nang nakikita ang puno kung saan nagsilbi iyong lilim sa inuupuan namin. Naglakad pa ako hanggang sa tuluyan ko nang makita ang kahoy na upuan namin. Ngumiti ako ngunit agad iyon nawala ng makita ang isang napaka pamilyar na likod ng isang tao. Nakaupo ito at nakatalikod sa akin. Natuod ako at napatitig sa likod na iyon.

It looks more rigorous. Matibay at malaki. Naramdaman ko ang pagngilid ng luha sa mata ko habang pinagmamasdan ang pamilyar na likod na nakaupo sa upuan namin. I swallowed hard and try to control my tears...but it fell like a rain.

Tatalikod na sana ako ng biglang humarap sa akin ang lalaking nakatalikod. Natigil ako ng makita ang mukha ng lalaki. He was so handsome and smoking hot. He look so more masculine. He looked so matured. Lahat ng hinanap ko sa kanya noon ay nawala at napalitan ng mas lalong mature at gwapong mukha.

Naramdaman ko ang nangingilid na luha sa mata ko. Sa lumipas na panahon, ngayon ko nalang muli nakita ang mukha niya sa harap-harapan. Pinahid ko ang tumakas na taksil na luha sa mata ko. Umiling ako habang pinagmamasdan ang lalaking sobrang layong abutin.

Di, di ko inakalang

Darating din sa akin

Nung ako'y nanalangin kay Bathala

Naubusan ng bakit

Bakit umalis nang walang sabi

Bakit 'di siya lumaban kahit konti?

Bakit 'di maitama ang tadhana?

Tumalikod ako at aalis nalang sana ng biglang may kamay na humawak sa palapulsuhan ko. Napatigil ako at naramdaman ang mainit niyang kamay sa akin. I swallowed hard.

"Hey what's up?" He said melodiously.

Humarap ako sa kanya at ngumiti ng pilit. Nanghina pa ako ng nagkatitigan kami. Sobrang lalim ng mata niya at nakakapanghina talaga ng katawan.

"Ah eh haha...I'm g-good!" Nautal kong sabi.

Tinuro ko ang daan pabalik sa kotse ko. Humarap ulit ako sa kanya at ngumiti ng pilit.

"S-sige alis na ako!" Sabi ko.

He lour. Hindi niya binitawan ang palapulsuhan ko kaya tinuro ko pa iyon para bitawan niya.

"My wrist!" Paalala ko.

He chuckled and let go of my hand. Huminga ako ng malalim bago ngumiti ulit. Gusto ko siyang yakapin at sabihing miss na miss ko na siya pero may pumipigil sa akin. Naalala ko ang babaeng kasama niya sa panahon na nasa ibang bansa siya. Naalala ko ang babaeng kasama niya sa panahon na malamig at mainit.

Hindi ko siya kayang makita at makaharap. Bumabalik sa akin ang sakit na naramdaman ko nung nakita ko siyang may kasamang ibang babae. Lahat ng problema at iniisip ko ay dumagdag sa kanya. Yung pangungulila ko sa kanya, lahat ng iyon nagsabaysabay.

"Hmm alright. Looks you are in a hurry." He said softly.

I nod and smile hesitantly. Tumalikod na ako at umalis ngunit narinig ko pa ang sinabi niya.

"Baby can we talk more?" He said revenetly.

Huminto ako sa paglalakad at pinakiramdam ang sarili. My heart beating so fast, pounding like I am running by a horse.

Hindi ako humarap sa kanya at nanatiling nakatalikod lang. Hindi ko kayang makita ang mukha niya. Hindi pa talaga!

At nakita kita sa tagpuan ni

Bathala

May kinang sa mata na di

maintindihan

Tumingin kung saan sinubukan

kong lumisan

At tumigil ang mundo

Nung ako'y ituro mo

Siya ang panalangin ko

"I-i'm in a h-hurry." Sabi ko at umalis na.

Hindi na ako lumingon pa at naghintay sa maaari niyang gawin. Naramdaman ko ulit ang luha sa mata ko habang naglalakad ako pabalik sa kotse. Nanginginig ang tuhod, napaupo akong nanghihina sa upuan ng kotse.

Bakit pa siya bumalik? At bakit pa siya pumunta sa pinakamahalagang lugar sa akin? Bakit pa siya nagpakita? Mabuti naman na ang kalagayan niya sa States diba? So why coming back?

I wiped my tears and sighed heavily. Hindi ko pa kayang makaharap at makita ang kauna-unahang lalaking minahal ko. Hindi pa sa ngayon.

--

Alexxtott