The pain he now know (TPHNK Book 2)

#23

Chapter 23

Right now, I was looking like a sea crustacean because of all of the diggings. Ilang oras na ako dito pero hindi ko pa din nakikita ang singsing ko. Ilang iyak, ilang sigaw na ang nagawa ko. Naihampas ko na din ang sarili dahil sa inis pero walang pa ding singsing na nagpakita.

I was worried that van might be looking for me already, but i was more worried about my valuable jewel. Hindi ko iyon itinago ng ilang taon para lang mawala dahil sa katangahang taglay ko.

I was getting sand on my legs, my dress and even on my face. But I couldn't care less.

Isang oras pa ang lumipas, nanlumo na lang ako at napaupo sa buhanginan. Umiyak ako ng umiyak, hanggang sa naging hagulgol na. Ilang minuto din iyon at napatigil lamang nang maramdamang may umupo sa tabi ko.

Nilingon ko iyon at bahagyang nahiya naman ako nang makita kung sino iyon.

"What are you doing here all alone? And why are you crying?" Bahagya akong nailang nang hawakan niya ako sa pisngi para iharap sa kaniya.

Binaba ko ang tingin ko para maalis ang kamay niya. Naiilang ako.

"I'm o-okay"

Nagulat ulit ng hawakan niya ako, pero ngayon ay sa balikat niya.

"No, tell me. Why are you crying?" Dean insisted. Napaiyak na naman ako nang maisip ko ang nawawalang singsing.

"Help me p-please." Hagulgol ko.

"Bakit? Saan?"

"M-my ring..it's missing. P-please. Tulungan mo akong hanapin iyon. It's really valuable to me. Parang awa mo na, tulungan mo 'ko" i said in a more desperate tone.

"Okay, i'll help you. Stop crying. I'll help you" hindi na ako naka react nang punasan niya ang aking luha gamit ang kaniyang kamay.

"O-okay" tango-tango ko.

At tinulungan na nga ako ni dean sa paghahanap. Pero ilang minuto pa ang sinayang namin doon pero wala talaga. Napapanghinaan na din ako ng loob.

"Maybe it was already washed up by the waves or something" aniya sabay punas ng pawis sa kaniyang noo.

"Siguro nga" singhot ko. Masakit sa loob na naiwala ko iyong singsing. That ring means a lot to me. It was there during my battles, at ngayon, wala na. Napatulala na lang ako sa papalubog na araw.

"Maybe we should already head back" aniya.

Masama ang loob na tumango na lang ako. "I think we should"

"Let's go" aniya at hinawakan na ako sa magkabilang balikat. Wala na ako sa tamang pag-iisip para mapansin pa iyon. During the whole walk ay nakatulala lang ako.

"What was that ring for anyways? Did you bought it yourself or did a friend gave it to you?" Salita niya at tumingin ako sa harap at natatanaw ko na ang mga floating cabins mula sa malayo.

"It was my engagement ring" i sadly whispered.

"Oh"

Hinarap ko siya.

"I can't thank you enough for helping me. Pero siguro, dito na lang ako." At tinuro ko ang mga cabin. "Dadaan na lang muna ako sa pinsan ko"

"Hindi, ihahatid na kita" aniya.

"Hindi, okay lang. malapit lang naman 'yon dito oh" sabi ko. Saglit akong may naisip. "Teka, paano ka nga pala napunta sa malayong bahagi ng beach na 'yon?"

Hindi ako sigurado pero mukhang nakita kong siyang natigilan.

"Nagtataka lang ako kasi wala naman masyadong nagpupunta doon. Sa tingin ko nga, ako pa lang" i explained.

He looked sideways for awhile.

"I don't know. I just got there. Naghahanap kasi ako ng signal at siguro hindi ko namalayan na nakalayo na ako" aniya.

Napatango naman ako. Hindi pa ako tuluyang nakatugon nang may biglang humila sa akin. Hinarap ko yung taong iyon at sumalubong sa akin ang matalim at madilim na mata ni kage.

"Zephyrine!" Someone yelled from the back. It was van, at sa malayo kita ko ang iba pa naming mga kaibigan na tumatakbo papunta sa amin. "Kanina ka pa namin hinahanap!"

"Where have you been?" He growled na bahagyang nagpatalon sa akin. Dumako ang tingin niya kay dean. "Bakit kayo magkasama?"

"Oo nga naman zeph. We were worried sick! Ilang oras kang nawala!" I heard sumner said.

"Bro, it was nothing. We were just—"

"What did you f*****g do to her?" He angrily asked then turned to me. Nag-aalalang sinalubong ko ang tingin niya. "What did he do to you?"

"Nothing. Nagkita lang kami—"

"Nagkita kayo?" I saw how his breathing fasten.

"No! Hindi iyon 'yung ibig kong sabihin!" Pigil ko bago pa siya sumabog.

"THEN WHAT IS!" Napasinghap ako dahil sa biglaan niyang pagsigaw. Hindi ako kaagad nakapagsalita.

Nagulat ako nang hawakan niya ako sa pisngi, sa ilalim ng aking mga mata. "Did you cry?" Huminahon ang kaniyang boses. "Both your eyes and nose are red. Tell me, did he made you cry?" Maamo na niyang ngayong sabi.

Umiling lang ako. "Then wha—" napatigil siya sa pagsasalita when i suddenly flinched dahil sa nahawakan niya ako sa kamay. Sabay na bumaba ang tingin namin sa palad ko at nakita kong nagkasugat sugat iyon ng hindi ko man lang namamalayan.

I was about to talk nang bigla niya akong itabi. In just a blink of an eye, nakalapit na siya kay dean and he landed a punch on the poor guy's face which made us all gasp in shock. Napatabon ako sa bibig sa sobrang gulat.

"You fucker! What the f**k did you do to her huh!" Galit na sigaw ni kage at sinuntok na naman nito si dean.

"Kage! Tama na! Wala siyang ginawa!" Sigaw ko pero hindi pa din siya nakikinig.

"I-i did..n't do anything" Nahihirapang sabi ni dean.

Napatili ako nang maitumba ni kage si dean sa buhanginan.

"Sabi ng tama na e! Tumigil na kayo!"

Napasinghap ako nang gumanti na si dean ng suntok na siyang hindi inaasahan ni kage kaya hindi ito nakailag.

Nakarinig ako ng tili galing sa likod. At bigla na lamang lumagpas sa gilid ko si charm at dumalo sa dalawang nagsusuntukan pa din. Sasawayin ko sana siya nang lumapit pa ito kay kage, she tried to reach kage in his arm na napagtagumpayan niya naman. Pero hindi ko alam kung matatawa ako o maawa sa kaniya nang iwaksi ni kage ng may kalakasan ang kamay niya making her stumble and fall hard on the sand.

"What the hell kaden! What is wrong with you!" Gulat niyang sigaw.

"Kage! Stop this already! Please!" I shouted once again. Ayokong lumapit dahil baka matulad lang ako kay charm.

Dumako ang tingin ko sa mga lalaking walang ginawa kundi manuod lang.

"You p*****s! Ano pang tinutunganga niyo diyan! Pigilan niyo!" Sigaw ko sa kanila at doon na lang sila gumalaw para awatin ang dalawa. They pulled kage away from dean at napatayo naman siya. Leaving dean on the sand.

Kaagad na akong dumalo sa dalawa. Lumuhod ako sa gilid ni dean. Kita ko na masama ang tingin nito kay kage while he wiped the blood on the corner of his lips.

"Okay ka lang? Pasensya ka na talaga huh? Hindi ko nga alam kung bakit niya iyon gina—"

"You assholes! Bitawan niyo 'ko!" Napatingin ako kay kage ng pilit itong nagpupumiglas kila chase.

"Tama na nga kage" ani ni riggs.

"Tumigil ka na nga kage!" ani ko pero hindi ito nakikinig. "Isa! Ano b—" hindi pa din ako pinapansin. "KADEN GAGE ARGUELLES!"

At doon na siya natigilan. Kahit sila chase ay natigilan din. Nagulat ako nang sinamaan niya ako ng tingin. Iwinaksi niya ang mga kamay na nakahawak sa kaniyang braso. He walked towards us at napatili ako nang walang sabi niya ako hinila patayo at paalis doon. Kahit na tinatawag kami ng mga tao doon at ni charm ay hindi siya nakinig.

"Teka lang naman kage! Nasasaktan ako!" Patuloy pa din siya sa paghila. "Kage! 'Yung kamay ko, masaki—ayyy!" napatili ako nang bigla na lang siyang tumigil para buhatin ako, it wasn't the romantic type of lift, he was lifting me up like i was a sack of rice!

"Stop moving, malalaglag ka" aniya kaya hindi na ako masyadong nagagalaw.

He was walking now on the wooden floors. I lifted my gaze up at nakita kong nilalagpasan namin ang mga cabin. Ilang segundo pa ay tumigil siya and i heard a door creaked. Next thing i know, naibagsak niya na ako sa kama.

"Bakit mo ako dinala dito?" I asked confused.

"Answer me first, bakit kayo magkasama ng gagong 'yon?" Seryoso niyang sabi.

"He's not gago. He's actually pretty nice."

"Are you pissing me off woman?" I looked at him and he looked annoyed.

"I'm not."

"Then why are you complimenting him in front of me?" He asked impatiently.

I was not complimenting, i wanted to say. I was just saying straight facts. The poor guy helped me on finding my ring and all he received as a thanks is a punch in the face? kawawa naman!

"Dahil tinulungan niya ako."

"In which way?" He grabbed a piece of white cloth then wiped the blood on his lips harshly.

Kaagad akong tumayo para kunin iyon galing sakanya. "That's not how you do it" hinayaan niya naman akong kunin iyon. I wrapped the cloth slightly on my finger at nilapit iyon sa nagdudugo niyang labi.

"He just helped me find something." He looked at me like he was telling me to continue what I'm explaining. "My—my bracelet. N-naiwala ko kasi kahapon nung pumunta ako doon."

"Then why were you crying?"

"Because that bracelet is expensive..and valuable. And I can't afford to lose it" i was still staring at his lips. Napabuntong hininga ako nang maalala na naman ang nawalang singsing. I can't tell him that i lost his ring.

"You were crying just because of a stupid bracelet?" He scoffed. Napasimangot naman ako at handa na siyang singahalan nang magsalita siya ulit. "Hindi mo naman kailangang umiyak. I'll just buy you a new one" aniya.

Napanganga naman ako pero ilang sandali lang ay umiling.

"It's irreplaceable"

"Why? Was it chanel? Gucci? Or cartier?" Gusto kong mapatawa sa mga binanggit niya. He really knows me well.

"Basta" tanging sabi ko.

Buti na lang ay hindi na siya nagkomento pa.

"So why did you brought me here?"

"I just wanted to" kinuha niya ang panyo sa'kin at tumayo na.

"You shouldn't have. Paano na lang kung dumating si charm dito? Baka aawayin na naman ako no'n" bulong ko.

"Why would she go in here?" Kunot noo niya at pansin kong nakabihis na siya ng gano'n kadali.

"Because she's your... your girlfriend?" Nahihirapan ko pang banggit. "And she told me na dito siya natutulog"

Nalingat lang ako sandali ay nasa harapan ko na siya nakaluhod.

"I lied" aniya.

"Ano?" Kunot noo ko.

"I said i lied"

"Anong ibig mong sabihin?"

"Baby, she's not my girlfriend" aniya na nagpaawang ng labi ko.

"Y-you're just messing with me. Again" i stuttered. Ayoko nang maniwala sa mga sinasabi niya. Baka umasa na naman ako. Kahit na tinawag niya naman akong baby, ayoko pa ding magpadala.

"It's the truth." He whispered and tucked a hair at back of my ear.

"You're lying"

"I'm not. I only said that so that i can get back at you"

"W-what? Get back on what!" Takang-taka na ako ngayon.

What did i do this time? Kasi sa pagkakaalala ko ay wala naman.

Then i stilled. "Get back on me for leaving you?" Yon lang naiisip ko.

Umiling siya.

"For always making me jealous. You always do..." he whispered with a lazy eyes.

"I don't know what you're talking about"

"Remember when we were at the pool? And you left with your cousin looking for your guy friend van?"

Saglit akong natulala, iniisip kung ano bang ginawa namin na dapat hindi niya nakita. All i remembered is bumalik kami sa hotel for my pills, then.. i stilled.

"You saw us, didn't you?"

Tumango siya habang nakatingin sa mukha ko.

"I did baby....I saw...." He caressed my cheek then raised his finger to point on my forehead.

"He kissed you here" turo niya na parang bata pointing at his booboo.

"He's just a friend. Ilang beses ko nang ipaalam 'yon sa'yo"

"We kissed. Does that mean we're friends too?" Hindi ko alam kung sarkastiko ba iyon o ano.

"Oo" ani ko

Sinamaan niya naman ako ng tingin na ikinatawa ko. "Seryoso ako zephyrine"

"I'm sorry" bigla kong sabi at dumukwang para halikan siya sa pisngi.

"I'm sorry too" aniya na nagpangiti sa akin. "Are we okay?"

I leaned again to kiss him, but this time, on the lips. Bahagya naman siyang natigilan. "We are" bulong ko isang pulgada lang ang layo ng mga labi namin.

Lumayo na ako ng konti. Pero nanlaki ang mga mata ko nang hawakan niya ako sa magkabilang pisngi para ilapit muli ang aming mga labi. He kissed me fully this time. Mas malalim at mas marahas. Ilang segundo din ang tinagal bago ko pinikit ang mga mata. I let myself feel his kiss. It's been too long since i felt a kiss this long and sincere.

Ilang segundo pa ay naramdaman ko siyang tumayo mula sa pagkakaluhod. Sinama niya ako sa pagtayo sa pamamagitan ng paghawak sa akin sa magkabilang braso. The kiss didn't break. Lumayo lang kami sa isa't isa nang mawalan ng hininga.

Hinihingal ko siyang tinitigan sa mga mata. And i can see longing and desire in his eyes. I bit my lips as i caressed his bottom lip. Ako na mismo ang naglapit ng labi namin. I was sure that the air condition in this room is on, pero nakaramdam ako ng init dahil sa halik na pinagsasaluhan namin.

I reached for his polo and slowly unbuttoned it. Dalawang botones pa lang tuluyang nabuksan ko nang hawakan niya ako sa kamay. It made me stop and break unto the kiss.

"Are you sure about this?" He stared straight on my eyes. Bahagya akong ngumiti tsaka tumango.

Bahagya akong lumayo sa kaniya na kinataka niya. Hinawakan ko ang strap ng aking bestida, then i let it slid down my arm, hanggang sa tuluyan na iyong bumagsak sa sahig. I saw him eyeing me from head to toe.

Without breaking our eye contact, i reached for the clip on the back of my bra, i unclasped it at hinayaan din itong mahulog sa sahig.

"Damn" rinig kong mura niya. He was about to walk towards me nang pigilan ko siya.

"Can you turn off the light please?" Ani ko.

Nakita ko naman kung paano kumunot ang noo niya.

"Why? It's better to make love when the lights are on"

I was touched how he used the term making love instead of s*x. Pero hindi iyon nabawasan ang kaba na baka makita niya ang scar sa aking puson. I'm scared he might ask about it.

"I know but..please?"

Tinitigan niya muna ako ng ilang minuto. Na parang inaalam ang nasa isip ko. Bumuntong hininga siya bago tumalikod. Ilang segundo pa ay tuluyan ng namatay ang ilaw.

"Oh s**t! I can't see a damn thing" rinig kong reklamo niya. Bahagya naman akong natawa. Naramdaman ko ang paghawak niya sa beywang ko sabay lapit ng katawan niya sa akin. "Now, where were we?"

"Here" Hinawakan ko siya sa kamay at giniya iyon sa aking dibdib. Napaungol naman ako nang masahiin niya iyon gamit ang kaniyang kaliwang kamay.

that night...we made love.