Hindi talaga “tahimik” ang mga araw na ganito.
Kahit walang kumakatok, kahit walang motor na umiikot sa harap ng gate, kahit walang sedan sa dulo ng kalsada, may tunog pa rin na kumakain sa utak mo. Tunog ng phone na pwedeng tumunog anumang oras. Tunog ng notification na hindi mo alam kung galing sa kaibigan o sa predator. Tunog ng sariling paghinga mo kapag biglang napapaisip ka ng, ano’ng susunod?
At sa bahay namin, iba ang tunog na ’yon para sa bawat isa.
Kay Lola, tunog iyon ng rosaryo na mas mabilis gumulong sa daliri niya kapag papalubog ang araw.
Kay Selena, tunog iyon ng dibdib niyang sumisikip kapag may dumadaan na tricycle.
Sa akin, tunog iyon ng countdown.
Kasi kapag ang kalaban mo tumigil sa pag-atake ng diretso at nagsimulang maglaro sa screen—group chats, calls, rumors—
