Hindi ako natulog.
Hindi dahil may naririnig akong yabag sa labas, hindi dahil may anino sa gate, kundi dahil kapag dumaan ka na sa ganung klaseng takot—yung takot na may humawak sa kapatid mo sa kalsada—hindi na basta-basta bumabalik sa normal ang katawan.
I sat near the window, curtains slightly open, eyes fixed on the streetlight outside. Minsan may dumadaan na motor. Minsan may aso na tumatahol. Minsan may taong umuubo sa malayo.
Normal noises.
Pero sa utak ko, lahat ng tunog may meaning.
A door creak becomes a signal.
A distant laugh becomes a threat.
A motor that slows down becomes an ambush.
I hated that.
I hated that my mind automatically turned the world into a battlefield again.
At bandang madaling araw, narinig ko ang mahina at kumakaluskos na tunog sa kusina.
Hindi y
