Chapter twenty five
1496 Words
Chapter twenty five
Dashiele's
"PARE, ayos ka lang ba?"
Tinapik lang ni Dash ang kamay ni Skye na nakapatong sa balikat niya kanina. Gusto niyang magpakalunod sa gabing ito. He wanted to forget and forget and forget. He wanted to get rid his anger. "I need an apartment, dude. Can you find me one?" Tila wala sa sariling untag niya kay Skye.
Patuloy pa ding pumapasok sa isipan niya ang mga bagay na pikit niyang tinatakasan. Ngunit patuloy lamang din itong nagpapahirap sa kaniya.
"Just use my bachelor pad. My dear mother forced me to go home and live with her for a while. Mukang na miss yata ako ng sobra, eh. Kaya ikaw na muna ang mangalaga nun. Wala namang ibang tao din bukod sa akin kaya puwede mong gawin lahat ng gusto mo dun."
"Are you sure?" Inabot ko ang alak at saka tungga iyon.
"Of course!"
"Thanks pare. " Inisang lagok niya ang buong laman niyon na tila ba tubig lang ang iniinom ko. It's f*****g bitter, parang siya lang. He is a bitter man. He ordered for another glass again.
Pasado ala's tres na ng madaling araw ng iwan siya ni Skye sa loob ng pad nito. Umalis din ito kaagad matapos iwan ang susi sa kaniya. Ilang ulit na siyang nag stay dito nuon sa tuwing malalasing siya. Pero this time, mukang magtatagal siya kahit papano.
He decided to sleep instead and driwn my problem away. Marami pa siyang leksiyon na dapat aralin para makasabay sa klase. Ngunit sa sobrang kalasingan at pagod niya ay ni magbuklat ng libro ay hindi na yata kaya pa ng katawan niyang gawin.
Kinabukasan ay nagising siya na parang pinupukpok ang ulo nya sa sakit. Mas lalo lang sumakit iyon ng makita na may ten missed calls si Lexie sa kaniya. Tinadtad din siya ng text nito about sa whereabouts niya. Dinelete lang niya iyon lahat at saka naligo. May pasok pa siya kaya kailangan na din niyang mag madali.
Pagdating sa eskwelahan ay nagmamadali siyang bumaba ng sasakyan niya at saka half running na tinungo na ang papunta sa room niya. Pero hindi pa siya masyadong nakakalayo isang babae ang nakabanggaan niya. Dahil sa lakas ng impact ay tumilapon ang mga work books na bitbit nito Napaupo din ang babae sa lapag. Habang lihim naman siyang napaungol dahil sa sakit na naramdaman sa bandang dibdib kung saan tumama ang matigas na parte ng libro nito.
Pero ng mamataan ang hitsura ng nabanggang babae ay agad siya tumulong dito.
"Oh geez! I am so sorry miss." Inuna niyang pulutin ang mga libro nito at saka binalingan ang babae na natabunan na ng mahabang buhok nito ang mukha.
Marahan nitong hinawi iyon at tila biglang huminto ang mundo niya ng makita ang hitsura nito. His world literally stopped at that moment at parang nagliparan ang mga paru-paro sa sikmura niya na sinasabayan naman ng malakas na pag tambol ng puso niya. Napanganga pa siya habang tinititigan ang dalaga na ngayon ay tila iniinda ang nagasgasang palad na mukang nagasgas matapos ipang tukod bilang suporta.
"A-Apple..." Hirap na hirap ang kalooban na sambit niya dito habang buong lakas na pinipigilang huwag abutin ang dalaga at yakapin ng mahigpit.
So he was right all along, ito nga ang babaeng nakita niya noon. Gusto kong daklutin ito at yakapin ng mahigpit. Ngunit sobrang pagpipigil lamang ang ginawa niya dahil sa takot na marinig kung gaano siya kinamumuhian nito. Kababg kaba ang puso niya at nanginginig ang mga kamay niya dahil kaharap na niya ang dalaga ngayon.
Kunot noong binalingan lang siya nito. Nagtama ang mga mata naming dalawa at napa lunok ako ng mamataan na naman ang tila manyika nitong bilg na mata.
Ngunit pulos tanong at pagtataka lamang ang laman ng mga matang iyon. "You know me?"
Mas napanganga pa siiya dahil sa narinig. "O-of course!" Bakit ganuon ang unang tanong nito? Is this her way of forgetting him?
Buong pagtataka na tinitigan nito ang mga mata niya at saka napa buntong hininga na tila hirap na hirap itong kilalanin siya. "Sorry, hindi kasi kita maalala. Naging magkaibigan ba tayo dati?"
His jaw drop literally . "What?!"
Totoong malaki ang naging kasalanan niya dito pero ang ikaila nito na hindi sya nito matandaan ay napaka sakit. At sobrang nakapag tataka."You're just kidding right? O baka ginagawa mo ito dahil sa naging kasalanan ko sa iyo two years ago?! If this is a joke then it's not funny!" Buong diin niyang saad sa pinakamamahal na babae.
If she's doing this to spute hin, then she is doing ut perfectly right.
Lalong napuno ng pagtataka ang magandang mukha nito. Nagmamadaling tumayo na lang ito at saka siya tinalikuran. Agad namang sinalakay ng takot ang buong sistema niya na baka mawala na mulin sa paningin niya ito. Pinigilan niya ang braso nito na agad lang nitong ipiniksi.
"I don't know who you are. And I am tellling the truth! Hindi talaga kita kilala kaya lubayan mo ako!"
"What the hell... Gumaganti ka hindi ba? Tell me na gumaganti ka lang!" He was so furious right now.He wanted to punch his self. Dahil malamang na siya ang dahilan kung bakit nito ikinakaila na kilala siya nito.
What he did before is wrong. Pero lahat iyon ay may dahilan at para mailayo din ito sa mas nakaambang masakit na mangyayari. He is a f*****g coward but hearing these things feels like someone punched him on his guts.
Nilingon siya ni Apple at saka kunot noong tinitigang mabuti. And he did the same. Parang muling sinindihan ang puso niya sa pagkikita nila ngayon ng dalaga. Nanginginig ang mga kamay niya sa sobrang kaba. Para ding pinipilipit ang puso niya sa sobrang sakit at guilt na nadadama ngayon.
"Do I really know you? Naging kaaway ba kita dati?"
That's it! Hindi na niya kinaya pa ang itinatakbo ng pangyayari kaya agad na lang niyang hinatak ang dalaga at ikinulong sa bisig niya. He firmly closed his eyes and endure all the pain he was having right now. Ibinaon niya ang mukha sa buhok nito at muling sinamyo ang amoy nito na palagi niyang hinahanap hanap mula ng magkalayo silang dalawa.
Gustong-gusto niyang umiyak at yakapin na lang ito habang buhay. Wala din siyang pakialam kung may mga ibang taong nakatingin sa kanila ngayon. He was devastated for the whole two years at ang mayakap lang ito ng ganito ngayon ay sapat na para muli nyang mahanap ang sarili at mabuong muli.
Pilit na itinutulak siya ni Apple palayo pero nanatili niya itong yakap yakap. Gusto niyang maramdaman muli ang init ng katawan nito, kung gaano ito ka perpekto sa mga bisig niya, at kung gaano nya itong minamahal.
"L-let me go! Ano ba, sisigaw ako dito ng malakas kapag hindi mo ako binitawan!" Nang medyo makakuha ng buweli ay umisod ito paatras at saka siya sinampal. His eyes widened in disbelief, anger, and hurt.
"Don't you dare hug me again like that! Hindi kita kilala at malamang na may dahilan ang Diyos kung bakit ka niya binura sa ala-ala ko. You keep on insisting that I'm just doing this out of revenge. For what?! Now,you tell me! Who are you and what are you with me?"
He was taken aback. He doesn't know what to say and what to think. He was so damned hurt and clueless right now. Naguguluhan siya sa inaakto at sinasabi nito na para bang hindi talaga siya nito makilala. Pero mas lalo siyang natakot sa tanong nito. Paano kung pinag lalaruan lang siya ni Apple? What if - a lot of what if's are running through his head and it's slowly making him crazy.
"Anong klaseng laro ba ito? Alam ko kung gaano kita nasaktan ng iwan na lang kita bigla sa ere at tinalikuran. But everything I did before was all wrong and probably the stupidiest thing that I've ever done with you." He look at her in a misty eyes. "I love you, my fruits. And I always do." I said in full of sincerity. Gusto kong malaman nito na ito pa din at wala ng iba pa hanggang sa ngayon.
She just stare at me the whole time, as if trying to analyze of what he just said. At ang sakit sakit lang na nakalatag sa buong mukha nito na hindi pa rin nito alam kung ano ang mga pinag sasabi niya. Mas masakit pa kesa nung iwan ko si Apple noon.
"I love tou so much, I swear that I still do. I am sorry for everything. Kung ginagawa mo lang ito para masaktan ako o gantihan ako, thane please stop. Ang sakit sakit na. Tama na..."
Wala pa ding reaksiyon ang mukha nito at panay titig lang ang ginagawa sa akin. Bakas pa din ang pagtatanong duon na tila pilit nitong inuunawa ang mga nangyayari at ang bawat sinasabi niya dito.
Is it really true the she didn't remember him? What if- what if ...
- Writer
