An Apple a day can keep your doctor forever

Chapter fifteen

Chapter fifteen

Apple's 

MAAGA siyang pumasok ng araw na iyon dahil may tatapusin pa ang klase nila na mga props para sa darating na school foundation day. Naka toka ang section nila para magsagawa ng jail booth at dalawa pang games na inaasahan nilang kikita ng malaki. May karagdagan pa kasing papremyo na ipamimigay para sa section na may pinaka malaking kikitain matapos ang event na iyon. Bukod pa sa maaari nilang magamit as funds ang extrang pera para sa ikagaganda pa ng classroom nila.

Pagdating sa eskwela ay naabutan niyang nagpipinta ng gagawing background para sa jail booth si Tiffy. Nilapitan niya ito para tulungan. I picked up some paint brush and dip it to silver color paint.

"Ang aga mo yata ngayon masiyado?" Puna niya kay Tiffy. Ngunit sinimangutan lamang siya nito.

"Maaga kais akong nagising ngayon, eh ikaw? Bakit late ka na sa usapan, huh?!"

Hindi kasi ako maagang nagising na gaya mo."Sinamahan pa niya ng tawa ang sagot sa kaibigan.

Ilang sandaling katahimikan ang namayani sa main at pareho kaming focus na focus sa ginagawa. Ngunit maya-naya lang ay tila biglang may naalala iti at napapitik pa sa daliri.

"Oo nga pala, I have something to tell you. Narinig mo na ba yung news?"

"Anong news? At bakit ba palagi ka na lang may baong tsismis? May balak ka bang maging reporter someday? Dami mo kasing alam." Natawa ako ng sumimangot si Tiffy. Habang patuloy lang naman ako sa pagpipinta.

"Not bad, pwede na ding field yun. Pero wait, narinig ko sa mga kaklase nating hitad na may gaganapin daw na pageant sa foundation day. And my god, I heard na ikaw ang balak nilang ilaban para sa section natin."

Literal na nanlaki ang mga mata niya dahil sa narinig. "ANO?!!" Muntik pa siyang mapatayo kung hindi pang siya nahatak nitong muli paupo.

Agad namang tinakpan ni Tiffy yang bibig niya at saka siya pinandilatan. "Huwag kang O.A, baka mali lang ang pagkakaintindi ko. Pero kung tama man ako, it's your chance to shine na! Imagine kapag nanalo ka dun? Makikilala ka sa buong school at mas lalong dadami ang suitor mo. Remember, lalabas ang ganda mo lalo dun pati ang talino mo. Grab the canhce to be the queen."

"Oh no, hindi ko kailangan ng suitor. Masaya na akong maging single. At wala akong balak sumalu sa ganyang klase ng patimpalak. Pageant is nit my forte. Ayoko talaga."

"Ows? Para maka move on ka na din kay Dash. Tama lang ito, you should entertain other man. Don't focus on one person only. That will be unfair on your part if the other one couldn't love you back."

"M-maka move on? What did you mean by that?" Tila mas kinabahan pa siya sa topic na ito kaysa sa balita nitong pagsali ko sa isang pageant. Parang pinuputol ang paghinga niya at nawawalan siya ng kakayahang mag-isip ng maayos. Halos lahat ay negatibo.

Napakamot sa ulo si Tiffy dahil mukang nag-aalangan pa itong magsalita. "Eh, kasi ang sabi ni dad, mukang seryoso daw si uncle Recka sa pagpapa-engage kay Dash sa anak ng isa sa mga bestfriend niya. Haay! Kawawa naman si Dash your true love. His family didn't leave him any choice to choose for his partner. He was forced to be engaged on this girl."

"I-isa sa mga anak ng bestfriend niya? S-sino siya?"Tila bombang sumabog sa tainga niya ang balita at nabitawan niya ang paint brush na hawak.

Yung puso niya, para ng sasabog sa pag t***k. Nanlalabo na din ang paningin niya ngunit hindi siya maaaring umiyak.

"I don't know. Dad wouldn't tell me unless it was announce officially. Ayaw daw niyang pangunahan si uncle Recka." Hinawakan ni Tiffy ang kamay niya at saka nginitian ng nakakaintinding ngiti. "I'm sorry that you have to hear this from me. Please be strong. It's just a puppy love. Mawawala din kalaunan lalo na at wala na siya ngayon sa paligid mo. You can find someone who will love you back this time. This is unfortunate for Dash side, but we cannot do anything about it."

Parang water falls na gustong bunuhos ng mga mata niya ngunit nahihiya siya kay Tiffy. So hirap na hirap siyang pihilan ang sarili at alam niyang pulang-pula na ang mukha niya. Nag-iinit na din maging ang pisngi niya.

Hindi niya alam kung anong kamalasan itong nangyayari sa kanila ni Dash. Hindi pa nagtatagal ng aminin nila ang tunay na nararamdaman pero ano itong mga nangyayari na ngayon? Pinaglalaruan lang ba sila ng tadhana o ng binata mismo?

Nagmamadaling tinakbo niya ang likod ng classroom nila kung saan walang masyadong mga estudyante. Agad niyang tinawagan si Dashiele at nagdasal na sana ay sagutin naman nito ang tawag niya. Tila naman dininig ng langit ang hiling niya dahil ng mag –hello- ito ay agad ang pagkabog ng puso niya at marahang pag patak ng luha niya.

"D-Dashiele?"

"Apple. What's up, napatawag ka?" Tila walang buhay na tanong nito sa kanya.

"How are you?" Hindi niya alam pero natatakot siyang diretsahin ang binata kung totoo nga ang sinabi ni Tiffy. Pinahid niya ang kuha at itinago ang panginginig ng boses.

"I'm fine, pasensya na kung hindi pa pala kita natatawagan mula ng umalis ako at hindi ko masagot yung mga tawag mo. medyo busy kasi ako."

How I wish that was true and sincere. But I cannot find the sincerity in his voice. Tila nagsasabi lamang uto ng excuse upang hindi na ako mag tanong pa.

"Totoo ba iyan?" Muling pumatak ang luha ko. But this tine, she let it fall on her cheeks freely.

Tila napansin nito ang lamig sa boses niya kaya biglang sumigla ang boses ng binata. "Yeah. Kamusta nga pala?"

Ang sakit-sakit, ganito pala kasakit ang masaktan ng dahil sa pagmamahal. "I'm fine, eh ikaw, may gusto ka bang s-sabihin sa akin?"

Tila natigilan si Dash sa kabilang linya. Then he sighed. "Sabihin? What did you mean, sa sabihin? I'm just busy that's why I cannot call you back or text you back. I'm sorry, Apple."

"Yeah, I do understand. Sobrang hirap nga naman ng college kaya naiintindihan talaga kita sa bagay na iyan. Pero baka lang naman may gusto kang ipaalam sa akin."

"Ahh... Oo nga pala may gagawin pa kasi ako. I'll hang up this call for now, please take care. I'll call you when I am free. Please don't overthink."

"Dashiele !!" Tawag niya sa pangalan ng binata ng marinig sa background noise na ibababa na nito ang tawag. Pero nawalan na lang ng kuwenta ang pagtawag niya dito dahil pinatayan lang din siya ng binata.

Hindi makapaniwala na tinitigan na lang niya ang cellphone niya dahil sa nangyari. Bakit ba ang laki na ng ipinag bago nito, hindi na ito ang Dashiele na nakilala niya noon. Hindi na ito ang Dashiele na minahal niya. Mabilis na bumalong ang luha niya dahil sa sobrang sakit na nararamdaman. She didn't deserve this. Hindi ganito ang pinangarap niya para sa kanilang dalawa.

Ng matauhan ay agad niyang pinalis ang luha niya at saka inayos ang sarili. Bakit nga ba siya nagpapakatanga sa isang lalaki na hindi pala marunong magpahalaga. Masaya naman siya nung wala pa ito kaya malamang na kakayanin din niya kung mawala pa ito.

Imbes na magmukmok ay inilaan na lang niya ang buong maghapon niya sa pag-aaral. Natuwa naman siya kahit papano na mas nanguna pa siya sa klase nila ng araw na iyon sa mga quizzes at exams nila. Mukhang hindi na rin naman na pinansin ni Tiff yang biglang pagbabago ng mood niya dahil nanatiling tahimik lang din ito.

Pag kauwi niya galing eskwela ay tinawagan naman niya ang ate niya na si Grapes para makibalita dito. Pero mukhang busy ito dahil hindi nito sinasagot ang tawag niya. Nagpadala na lang siya ng text dito na kailangan niya itong makausap.

***

Ilang araw pa ang lumipas pero wala pa ring tawag na natatanggap si Apple galing kay Grapes at napapantastikuhan din siya na tila palagi na lang may importanteng bagay na pinag-uusapan sila uncle Recka at ng daddy niya. Pero sa tuwing magtatanong siya sa mommy niya ay kiming ngiti lang ang isasagot nito at pag-iling.

Hindi na alam ni Apple pero tila namanhid na ang puso niya sa sakit. Hindi na siya umasa pa na magiging sila ni Dashiele talaga. Kaya mas nag focus siya sa tudy niya. Natapos ang buong taon niya na nagkamit siya ng unang karangalan. Nakakatuwa pa nga dahil dumating ng araw ng graduation party niya si Kenji. Habang isang video chat naman ang ginawa ng ate niya para batiin siya.

Ganuon na lang palagi ang nangyari sa kanya hanggang sa magtapos din siya ng high shool. Wala na din siyang narinig pa tungkol kay Dashiele. kahit tila naibaon na siya ng binata sa limot ay may munting bahagi pa rin sa puso niya na umaasa na babalik ito at hihingi ng tawad sa ginawa sa kanya. Pero tila nag-aantay lamang siya sa isang imposibleng bagay. Na sa sobrang pagkaimposible ay halos takasan na siya ng pag-asa.

My father gave me a car for my graduation gift. I was so amazed on it. I also requested to study at Manila na agad namang pinayagan ng mga magulang.

Everything was set already and planned. Nag hihintay na lamang siya ng tamang araw sa pag-alis. Until an unfortunate accident happened.

Nabangga ang sinasakyan niyang sasakyan and she hit her head on the stirring wheel. Everything was a blur. The last thing she remembered was the siren of ambulance.