Chapter fourteen
1501 Words
Chapter fourteen
Apple's
It's been a while now since the last time she saw Dash and ate Grapes. Apat na buwan na ang lumipas pero ni katiting na 'hi at hello' mula kay Dash ay pa siyang natatanggap. Ayaw man niyang mag-isip ng kung ano ay hindi maaari lalo na at nangako ito sa kanya noon bago umalis na hindi siya kakalimutan nito.
Walang araw na hindi siya nag check ng social media account nito para maki-update sa nangyayari dito ngunit ni isang post na bago ay wala siyang nakikita dito. Habang sila naman ng ate niya ay patuloy lang sa pakikibalita sa isa't-isa.
She's only consoling herself that he is only busy with his requirements, new place and new environment. Pero nakakapag tampo naman na hindi man lang nito naisip na mag text sa kaniya. Nag-aalala siya ng sobra dito. Hindi naman niya ma tanong ang ate niya dhail baka magka suspetiya ito lalo pa at alam nitog away bati kami ni Dash. Alam niyang hindi ako interesado sa kahit na anong gawin ng binata. Asking out of the blue will give her a different idea.
Hindi na niya natiis pa isang araw na hindi bisitahin si uncle Recka para dito makibalita tungkol sa nangyayari kay Dash sa Manila. Naabutan niya ito na nagdidilig ng mga halaman ng araw na iyon.
"Hi, uncle." Naka ngiti niyang bati dito. I wonder, bakit kaya wala ito sa law firm office nito ngayon? He must ne on off from his work.
"Oh, Apple. Napasyal ka?" He smiled when he saw me.
"Oo nga po, eh. Saktong napadaan lang, uncle. Nag-iikot kasi ako gamit itong bike ko para mawala na yung mga baby fats ko."
"That sounds cool, continue doing that. May kailangan ka ba? How's your dad? Minsan na lang kami mag kita kaya medyo hindi ko na alam ang happenings."
"He's fine, still busy with work and family. But he can manage very well." Pinasadahan muna niya ng sulyap si uncle Recka bago ito sagutin kanina, pero mas lalo lang siyang nalungkot ng makita na kahawig na kahawig talaga nito si Dashiele sa lahat ng aspeto.
"So, may kailangan ka ba?"
Bago pa niya maibuka ang bibig para magtanong ay isang magandang babae ang nasulyapan niyang papalapit sa kanilang dalawa. Nakasuot ito ng simpleng floral dress at flat na sandalyas naman ang sapin sa paa. Pero mas nagulat pa siya ng salubungin ng yakap ito ni uncle Recka na tila ba may relasyon ang dalawa.
"Hello, darling. And who is this beautiful girl?" tila naaaliw na pinasadahan siya nito ng tingin.
"Oh, by the way this is Gareth's daughter her name is Apple. Bunso niya iyan, si Grapes kasi ang panganay but unfortunately ay nasa ibang bansa si Grapes ngayon."
"Talaga? Ang cute naman ng baby ni Gareth! Hi, Apple. My name is Graciella, ako ang mommy ni Dash. I heard na close friend niya kayong dalawa ng ate mo."
Literal na napatunganga si Apple sa narinig, hindi niya akalain na ganito kaganda at kabata tingnan ang mommy ni Dashiele . Pero wala siyang idea tungkol dito sapagkat hindi naman palakuwento si Dashiele tungkol sa mommy nito.
"Kamusta po? Naka uwi na po pala kayo from abroad."
"I'm fine, sweetheart. Thank you for the warm welcome."
"Makikibalita lang po ako tungkol kay Dashiele . Kamusta na po ba siya? Hindi na po kasi siya nakakatawag ngayon. Is he busy at school now?"
Sabay na nagkatinginan ang mag-asawa na tila ba may kung anong sekreto ang mga ito na tanging silang dalawa lamang ang nakakaalam.
"He's doing well. Ang sabi niya ay nag eenjoy naman siya sa kurso niya kaso medyo hectic ang schedule niya ngayon kaya siguro hindi niya kayo natatawagan." Pormal na sagot ni uncle Recka.
"Ganuon po ba?"
"Yeah, but don't worry hija, once na tumawag siya ay ipapaalala namin na tawagan ka din." Nakangiting sagot ni ma'am Graciella. Genuine is expressed through her eyes.
"So, una na po ako. Medyo marami pa po kasi akong assingnment. Paki kamusta na lang po ako kay Dashiele."
"Of course, we will."
Sakay ng bisekleta ay agad na tinahak na niya ang daan pauwi sa kanila. Naabutan niyang nag babasa ng libro sa sala ang ina na si Phannie kaya imbes na dumiretso sa kuwarto ay tinabihan na niya muna ito.
"Bakit nanghahaba iyang nguso mo, Apple?" She adjusted her eye glass and welcomed her into her arms.
I confortably rested my cheek on her chest. "Pwede na ba akong mag boyfriend, mom?"
Kunot noo siya nitong tinitigan at saka ngumiwi. "No. Not yet, baby. You're still our very own little baby. Studies frist thenonce you are settled and auccessful you can have any boys you will like."
"Eh, si ate puwede na?"
"Still a no. Your ate is busy reaching her dreams, you should follow her example."
"So, you're saying that I can only get a boyfriend fifteen years from now?!" Lalo tuloy siyang napa nguso sa ideyang pumasok sa isipan.
"Bakit ba ganyan ang tinatanong mo. May boyfriend ka na ba?"
"W-wala po." Hindi niya malaman kung bakit pakiramdam niya ay ganuon na nga talaga. Hindi ba totoo ang mga nangyari nung nakaraan? O baka napag tripan lang siya ni Dashiele? Wala pa man din ay nag-iinit na ang ulo niya sa ganuong kaisipan.
"You're only fifteen, at anong alam mo sa pag bo-boyfriend na iyan?" Inilapag nito ang salamin sa mata at librong hawak sa side table.
"Age doesn't matter, mommy."
"You know our history with your father right? I had your ate when I was still studying, well even tho I am almost graduated by that time, still, everything became so hard for me. Why, it's because I am not yet ready and settled. You should always consider your status before finding love. At kapag nandiyan na si mister right, he will knock on your heartin God's perfect time."
"Paano mo ba malalaman kapag mahal ka ng isang boy, mommy?"
"Kapag may bahay at kakayahan na siyang buhayin ka, ayon mahal ka na talaga nun."
"Mom, I'm serious!"
Phannie cleared her throats and smile. "Well, if he give you his time and not just flowers. If he show you his worth not just his net worth. If he proves that he can take care of you. Baby, words aren't enough. Actions should speak louder than words. And you'll know it instantly, that he is true and so his intention."
"I like that. I'll keep that mind, mommy." I kissed Phannie's cheek and stood up. I should take a bath first.
"And where are you going young lady?"
"Sa kwarto, mommy."
"Baka mag-asawa ka ng maaga niyan, be careful and remember that everything has it's own time! Just be patient!"
"Yes mom! I know and I will wait for that."
"Paalala lang sweetie."
Pagdating sa kuwarto ay binalot ng lungkot ang puso niya. Na mi-miss na niya ng sobra si Dash, eh, siya, namimiss din kaya siya nito? Dagling niyang inabot ang laptop na nasa gitna ng kama niya at saka nag open ng social media account. Walang araw na hindi siya pumalya sa pag tingin duon dahil kahit sa ganito man lang ay malaman niya nag nangyayari sa binata.
Pero parang dinurog at tinusok-tusok ng matutulis na bagay ang puso niya ng makita ang isang picture na naka-tag sa account ng binata. It's actually a very recent tagged photos. May kasamang babae ito na mukang may lahi sa ganda at sa chinita nitong mga mata habang kumakain ng Japanese food ang dalawa. Nakasuot ng school uniform si Dashiele habang ganuon din ang babae pero mukhang sa ibang eskwelahan ito dahil magkaiba ng kulay ang uniporme ng dalawa.
There's a caption on the post. It's a quote about having a good friend. So, Dash is her good friend then?
Malamya niyang isinara ang laptop at nahiga sa kama. Patuloy ang pag gana ng isip niya sa mga nangyayari. First he confessed, then after he left he didn't bother to contact me ever again. What's with Manila and college life that made him forget about me?
"Joke lang nga siguro talaga ang lahat." Pilit na iwinaksi niya ang sama ng loob at ang luha na kanina pa nangingilid sa mga mata niya.
I tried to contact him once more but he is out of coverage. Mas lalo siyang na frustrate dahil parang siya oa ang naghahabol sa binata at ito ang umiiwas sa kanila. She looked desperate and she hates it. Why is he doing this? May nangyari ba ng hindi niya alam o nag bago na ba kaagad ang nararamdaman nito para sa kaniya?
"I really, really hate you, Dashile!" Inilapag niya ang phone sa tani at saka pumikit.
Mom is definitely right. Words are not always enough. Dapat may kasmang gawa din para mapatunayang totoo nga ang nararamdaman nito. And what he is doing right now inly proved that he is not true to his words. And I should move on with my life now.
Without him in it.
- Writer
